صدر، سید حسن: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = سید حسن صدر

| تصویر = NUR02204.jpg

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر =

| نام کامل = سید حسن صدر موسوی کاظمی

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|سید محمدحسن شیرازی]] | ملا حسینقلی همدانی | میرزا باقر سلماسی}}

| معاصرین =

| شاگردان = {{فهرست جعبه عمودی | [[بلاغی، محمدجواد|محمدجواد بلاغی]] | مرتضی آل یاسین کاظمی}}

| اجازه اجتهاد از =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[تأسيس الشيعة لعلوم الإسلام]] | [[تكملة أمل الآمل]] | [[شیعه بنیانگذاران فرهنگ اسلام]] | [[نهایة الدرایة فی شرح الرسالة الموسومة بالوجیزة للبهایی]] | [[شرح وسائل الشيعة]]}}

| وبگاه =

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE02204AUTHORCODE

{{کاربردهای دیگر|صدر (ابهام‌زدایی)}}

'''سيد حسن صدر'''  (۱۲۷۲-۱۳۵۴ق) مشهور به محدث کاظمینی، فقیه، اصولی، مفسر، محدث، رجالی و از مراجع تقلید شیعه در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری. در ۲۹ رمضان ۱۲۷۲ق در کاظمین متولد شد. در خانواده‌ای فقیر اما با تقوا و فضیلت رشد کرد و به سفارش پدر به تحصیل علم پرداخت. پیش از پانزده سالگی صرف، نحو، بیان، معانی و بدیع را فراگرفت و سپس علم منطق را آموخت. در هجده سالگی فقه و اصول را نزد استادان کاظمین از جمله پدرش فراگرفت. به امر پدر به نجف اشرف مهاجرت کرد و هفده سال در حوزه علمیه نجف به تحصیل حکمت، کلام، فقه، اصول و سایر علوم اسلامی پرداخت و به درجه اجتهاد رسید. در سال ۱۲۹۷ق برای بهره‌گیری از محضر [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]] به سامرا مهاجرت کرد و هفده سال در آنجا اقامت گزید. ضمن استفاده از درس میرزا، خود نیز به تدریس پرداخت و مورد عنایت ویژه مرجع شیعیان قرار گرفت. در سال ۱۳۱۴ق همراه پسرعمویش [[صدر، سید اسماعیل|سید اسماعیل صدر]] به کاظمین بازگشت. پس از رحلت [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]] در ۱۳۱۲ق، بسیاری از مقلدان به ایشان رجوع کردند اما مردم را به سید اسماعیل صدر ارجاع داد. پس از رحلت سید اسماعیل صدر در ۱۳۳۸ق، مردم بار دیگر به ایشان مراجعه کردند و سرانجام در ۶۶ سالگی رساله عملیه «رؤوس المسائل المهمة» را منتشر ساخت و مرجعیت را پذیرفت. از استادان وی می‌توان به [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]]، ملا حسینقلی همدانی، میرزا باقر سلماسی، باقر آل یاسین، سید باقر حیدر، عبدالنبی نوری طبرسی و عبدالحسین طریحی اشاره کرد. از شاگردان برجسته او می‌توان به محمدجواد بلاغی و مرتضی آل یاسین کاظمی اشاره نمود. از مهمترین آثار او می‌توان به «[[تأسيس الشيعة لعلوم الإسلام|تأسیس الشیعة لعلوم الإسلام]]»، «تکملة أمل الآمل»، «نهایة الدرایة فی شرح الوجیزة»، «شرح وسائل الشیعة»، «حاشیه بر عروة الوثقی»، «حاشیه بر نجاة العباد»، «سبیل الصالحین»، «تحصیل الفروع الدینیة»، «المسائل المهمة»، «نهج السداد فی حکم أراضی السواد»، «رسالة فی حكم ماء الاستنجاء»، «احکام الشکوک»، «سبیل النجاة فی المعاملات» و «تعلیقه علی رسالة التقیة» اشاره کرد. سرانجام در ۱۱ ربیع‌الاول ۱۳۵۴ق در ۸۲ سالگی در کاظمین درگذشت و در جوار حرم امام موسی بن جعفر(ع) به خاک سپرده شد.