۱۴۷٬۸۹۵
ویرایش
تنکابنی، میرزا محمدطاهر: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'اهل بیت' به 'اهلبیت'
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'اهل بیت' به 'اهلبیت') |
||
| (۴ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۷۵: | خط ۷۵: | ||
| سبک نوشتاری = | | سبک نوشتاری = | ||
| آثار = حاشیه بر الاهیات و منطق شفا، حاشیه بر المباحث المشرقیه رازی، حاشیه بر گلشن راز، مقاله مختصر شرح احوال میرزای جلوه، دو جزوه در باره کتابهای درسی طلاب، رساله در چشم پزشکی، ستایش | | آثار = حاشیه بر الاهیات و منطق شفا، حاشیه بر المباحث المشرقیه رازی، حاشیه بر گلشن راز، مقاله مختصر شرح احوال میرزای جلوه، دو جزوه در باره کتابهای درسی طلاب، رساله در چشم پزشکی، ستایش اهلبیت(ع)، حاشیه بر الجوهر النضید | ||
| وبگاه = | | وبگاه = | ||
| خط ۸۹: | خط ۸۹: | ||
==زندگینامه== | ==زندگینامه== | ||
وی در روستای کردیچال از توابع کلاردشت زاده شد. خانوادهاش ساکن کجور در منطقۀ تنکابن بودند و از اینرو میرزا طاهر به تنکابنی شهرت یافت. | وی در 28 محرم سال 1280 ق برابر با تیرماه 1242ش در روستای کردیچال از توابع کلاردشت زاده شد. خانوادهاش ساکن کجور در منطقۀ تنکابن بودند و از اینرو میرزا طاهر به تنکابنی شهرت یافت. | ||
==تحصیلات== | ==تحصیلات== | ||
| خط ۱۰۵: | خط ۱۰۵: | ||
==شاگردان== | ==شاگردان== | ||
از جملۀ شاگردان تنکابنی این شخصیتها را میتوان نام برد: [[فروغی، محمدعلی|محمدعلی فروغی]]، [[فروزانفر، بدیعالزمان|بدیعالزمان فروزانفر]] که شفا و کلیات قانون را نزد او خواند. [[موسى عمید]]، آقا [[میرزا عبدالکریم طهرانی]]، [[نجمآبادی، محمود|محمود نجمآبادی]] که [[قانون در طب|قانون]] [[ابن سینا، حسین بن عبدالله|بوعلی]] را نزد وی خواند، محمدتقی مدرس رضوی و شیخ اسماعیل کلباسی. | از جملۀ شاگردان تنکابنی این شخصیتها را میتوان نام برد: [[فروغی، محمدعلی|محمدعلی فروغی]]، [[فروزانفر، بدیعالزمان|بدیعالزمان فروزانفر]] که شفا و کلیات قانون را نزد او خواند. [[عمید، موسی|موسى عمید]]، آقا [[میرزا عبدالکریم طهرانی]]، [[نجمآبادی، محمود|محمود نجمآبادی]] که [[قانون در طب|قانون]] [[ابن سینا، حسین بن عبدالله|بوعلی]] را نزد وی خواند، محمدتقی مدرس رضوی و شیخ اسماعیل کلباسی. | ||
==سیاست== | ==سیاست== | ||
| خط ۱۱۵: | خط ۱۱۵: | ||
==قضاوت== | ==قضاوت== | ||
علاوه بر این فعالیتهای سیاسی، وی به امور اداری و تشکیلات قضایی نیز وارد شد. او ابتدا از قضات عالیرتبۀ دادگستری بود و در سازمان جدید دادگستری از جانب علیاکبر داور، وزیر وقت دادگستری، نخست به ریاست محکمههای هدایت و استیناف منصوب شد و تا 11 مرداد 1309 مستشاری دیوان عالی کشور را به عهده داشت. در همین اوان از کسوت روحانیت درآمد؛ گویا شرط انتصاب وی به مستشاری دیوان تمیز مانند کسان دیگری همچون سید نصرالله تقوی آن بود که از این کسوت خارج شود. | علاوه بر این فعالیتهای سیاسی، وی به امور اداری و تشکیلات قضایی نیز وارد شد. او ابتدا از قضات عالیرتبۀ دادگستری بود و در سازمان جدید دادگستری از جانب علیاکبر داور، وزیر وقت دادگستری، نخست به ریاست محکمههای هدایت و استیناف منصوب شد و تا 11 مرداد 1309 مستشاری دیوان عالی کشور را به عهده داشت. در همین اوان از کسوت روحانیت درآمد؛ گویا شرط انتصاب وی به مستشاری دیوان تمیز مانند کسان دیگری همچون [[تقوی، نصرالله|سید نصرالله تقوی]] آن بود که از این کسوت خارج شود. | ||
==مخالفت با حکومت== | ==مخالفت با حکومت== | ||
| خط ۱۲۷: | خط ۱۲۷: | ||
==وفات== | ==وفات== | ||
تنکابنی در اواخر پاییز 1318ش ناگهان به بیماری سختی دچار آمد و در خانه بستری شد. وی در روز جمعه 14 آذر 1320 در بیمارستان نجمیۀ تهران درگذشت. پیکرش را بنا به وصیت خود او در کنار آرامگاه استادش [[جلوه، سید ابوالحسن|ابوالحسن جلوه]] واقع در قبرستان ابن بابویه ری به خاک سپردند. | تنکابنی در اواخر پاییز 1318ش ناگهان به بیماری سختی دچار آمد و در خانه بستری شد. وی در روز جمعه 14 آذر 1320 در بیمارستان نجمیۀ تهران درگذشت. پیکرش را بنا به وصیت خود او در کنار آرامگاه استادش [[جلوه، سید ابوالحسن|ابوالحسن جلوه]] واقع در قبرستان ابن بابویه شهر ری به خاک سپردند. | ||
==آثار== | ==آثار== | ||
| خط ۱۳۳: | خط ۱۳۳: | ||
میرزا طاهر اگرچه عمر خود را وقف تعلیم و تعلم ساخت، هیچگاه بهطور پیوسته به تألیف و نگارش دست نزد. آثار او بیشتر شامل حواشی عالمانهای است که بر کتب قدما نوشته است. وی در طول عمر پربار خود کتابخانهای مشتمل بر بیش از 4 هزار نسخه کتاب خطی و چاپ سنگی گرد آورده بود که بر صفحات اغلب آنها به خط خوش حاشیه نوشته است که از جملۀ آنها ست: حاشیه بر الاهیات و منطق شفا، حاشیه بر المباحث المشرقیۀ [[فخر رازی، محمد بن عمر|فخرالدین رازی]] و [[گلشن راز]] [[شبستری، محمود|شیخ محمود شبستری]]. | میرزا طاهر اگرچه عمر خود را وقف تعلیم و تعلم ساخت، هیچگاه بهطور پیوسته به تألیف و نگارش دست نزد. آثار او بیشتر شامل حواشی عالمانهای است که بر کتب قدما نوشته است. وی در طول عمر پربار خود کتابخانهای مشتمل بر بیش از 4 هزار نسخه کتاب خطی و چاپ سنگی گرد آورده بود که بر صفحات اغلب آنها به خط خوش حاشیه نوشته است که از جملۀ آنها ست: حاشیه بر الاهیات و منطق شفا، حاشیه بر المباحث المشرقیۀ [[فخر رازی، محمد بن عمر|فخرالدین رازی]] و [[گلشن راز]] [[شبستری، محمود|شیخ محمود شبستری]]. | ||
آثار مستقل تنکابنی محدود به چند مقاله و رسالهای است که به درخواست دیگران نوشته شده است: 1. مقالۀ کوتاهی در شرح حال استادش با عنوان «مختصر شرح احوال میرزای جلوه» در مجلۀ آینده؛ 2. دو جزوه دربارۀ کتابهای درسی رایج در میان طلاب علوم در سدۀ گذشته(سدۀ 13ق) که آن را به تقاضای سید حسن تقیزاده نوشته، و در مجلۀ فرهنگ ایران زمین به چاپ رسیده است؛ 3. رسالهای با عنوان «رساله در چشمپزشکی» که در آن به تشریح و توصیف ساختمان چشم میپردازد. این رساله برخلاف نوشتههای دیگر، به زبان فارسی است و در شمارۀ دوم نامۀ فرهنگستان علوم چاپ شده است؛ 4. یادداشت کوتاهی در ستایش | آثار مستقل تنکابنی محدود به چند مقاله و رسالهای است که به درخواست دیگران نوشته شده است: 1. مقالۀ کوتاهی در شرح حال استادش با عنوان «مختصر شرح احوال میرزای جلوه» در مجلۀ آینده؛ 2. دو جزوه دربارۀ کتابهای درسی رایج در میان طلاب علوم در سدۀ گذشته(سدۀ 13ق) که آن را به تقاضای سید حسن تقیزاده نوشته، و در مجلۀ فرهنگ ایران زمین به چاپ رسیده است؛ 3. رسالهای با عنوان «رساله در چشمپزشکی» که در آن به تشریح و توصیف ساختمان چشم میپردازد. این رساله برخلاف نوشتههای دیگر، به زبان فارسی است و در شمارۀ دوم نامۀ فرهنگستان علوم چاپ شده است؛ 4. یادداشت کوتاهی در ستایش اهلبیت(ع)، به خواهش احمد گلچین معانی برای مجموعۀ وی. | ||
[[ابوالقاسم سحاب]] از حاشیۀ او بر کتاب [[الجوهر النضید|الجوهرالنضید]] [[حلی، حسن بن یوسف|علامۀ حلی]] یاد کرده، و تألیف چند رسالۀ منطقی را نیز به او نسبت داده است که اثری از آنها در دست نیست. | [[ابوالقاسم سحاب]] از حاشیۀ او بر کتاب [[الجوهر النضید|الجوهرالنضید]] [[حلی، حسن بن یوسف|علامۀ حلی]] یاد کرده، و تألیف چند رسالۀ منطقی را نیز به او نسبت داده است که اثری از آنها در دست نیست. | ||