ظهیری سمرقندی، محمد بن علی: تفاوت میان نسخه‌ها

| نام کامل =

| لقب =

| نام پدر =

| ولادت =

| آثار =

'''محمد بن علی ظهیری سمرقندی'''، نویسنده و ادیب ایرانی در سده ششم، صاحب «سندبادنامه» و «غرة الألفاظ و نزهة الألحاظ».

قدیم‌ترین منبعی که در آن از وی یاد شده، «لباب الألباب» عوفی در اواخر سده ششم یا اوایل سده هفتم است که در آن، عوفی وی را «صاحب دیوان انشا» در دربار ابوالمظفر قلج طمغاج خان مسعود بن حسن، از شاهان سلسله قراخانیان، دانسته و ابیاتی را به نام وی، آورده است. عوفی شرح وی را ذیل باب «وزرا و صدور» آورده و او را صدرالاجل و لقبش را ظهیرالدین و قزوینی، لقبش را بهاءالدین ذکر کرده‌اند، اما در کهن‌ترین دست‌نویس شناخته‌شده «سندبادنامه»، لقب ظهیری را «شمس‌الدین» نوشته‌اند<ref>ر.ک: همان</ref>.

«سندبادنامه» و «غرة الألفاظ و نزهة الألحاظ»، از آثار در دسترس ظهیری است. «سمع الظهير في جمع الظفير»، اثر دیگر اوست که از آن تا امروز، نشانی یافت نشده است و احتمال داده‌اند که از شنیده‌های ظهیری بوده باشد<ref>ر.ک: همان</ref>.

عوفی ده بیت از ابیاتی را که ظهیری در «سندبادنامه» آورده، نقل کرده و بر آن اساس، ظهیری را شاعر هم دانسته است. اما هشت بیت از آن‌ها، متعلق به انوری بوده و دو بیت دیگر، در دیوان عثمان مختاری و نیز در دیوان ابوالفرج رونی، ذکر شده است. ظهیری دو کتاب پیش‌گفته را به نام ابوالمظفر قلج طمغاج خان نوشته است<ref>ر.ک: همان</ref>.

[[سندباد نامه]]

[[سندباد نامه]]

[[غرة الألفاظ و نزهة الألحاظ]]

[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]