عراقی، ضیاءالدین: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = ضیاءالدین عراقی

| تصویر = NUR00053.jpg

| نام کامل = ضیاءالدین علی بن آخوند ملا محمدکبیر عراقی (اراکی)

| نام‌های دیگر = آیت‌الله عراقی، ضیاءالدین؛ عراقی، ضیاءالدین علی محمدعلی؛ آقا ضیاءالدین عراقی

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]] | [[یزدی، محمدکاظم بن عبدالعظیم|سید محمدکاظم یزدی]] | [[فشارکی اصفهانی، سید محمد بن امیرقاسم|سید محمد فشارکی اصفهانی]] | [[رشتی، حبیب‌الله|میرزا حبیب‌الله رشتی]] | [[شریعت اصفهانی، فتح‌الله|شیخ الشریعه اصفهانی]]}}

| معاصرین =

| شاگردان = {{فهرست جعبه عمودی | [[خویی، سید ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]] | [[حکیم، سید محسن|سید محسن حکیم]] | [[مرعشی، سید شهاب‌الدین|سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی]] | [[گلپایگانی، سید محمدرضا|سید محمدرضا گلپایگانی]] | [[میلانی، سید محمدهادی|سید محمدهادی میلانی]]}}

| اجازه اجتهاد از =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[مقالات الأصول]] | [[نهایة الأفکار]] | [[تعلیقة استدلالیة علی العروة الوثقی]] | [[شرح تبصرة المتعلمین]] | [[حاشية المكاسب (العراقي)|حاشیه المکاسب]]}}

| سبک نوشتاری =

| وبگاه =

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE00053AUTHORCODE

{{کاربردهای دیگر|عراقی (ابهام‌زدایی)}}

'''ضیاءالدین عراقى (اراکى)''' (۱۲۷۸-۱۳۶۱ق) معروف به آقا ضیاء عراقی، فقیه و اصولی برجسته امامی، از اساتید مشهور اصول فقه و از احیاکنندگان این علم در قرن چهاردهم هجری. در سال ۱۲۷۸ق در سلطان‌آباد (اراک) متولد شد. پدرش آخوند ملا محمد کبیر کزازی از افاضل علما و فقهای اراک بود. دروس مقدماتی و سطح را نزد پدر و برخی علمای اراک گذراند. سپس به اصفهان رفت و از محضر آخوند ملا محمد کاشانی، [[چهارسوقی، محمدهاشم|میرزا هاشم چهارسوقی]] و میرزا ابوالمعالی کلباسی بهره برد. پس از آن به نجف اشرف هجرت کرد و از محضر [[فشارکی اصفهانی، سید محمد بن امیرقاسم|سید محمد فشارکی اصفهانی]]، [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]]، [[یزدی، محمدکاظم بن عبدالعظیم|سید محمدکاظم یزدی]]، [[رشتی، حبیب‌الله|میرزا حبیب‌الله رشتی]] و [[شریعت اصفهانی، فتح‌الله|شیخ الشریعه اصفهانی]] استفاده نمود. از همان اوایل تحصیل به خاطر دقت نظر و هوش سرشار مورد توجه قرار گرفت. از حدود سال ۱۳۱۰ق و در زمان حیات اساتیدش به تدریس فقه و اصول پرداخت و پس از وفات آخوند خراسانی در ۱۳۲۹ق، تدریس خارج اصول را آغاز کرد و به زودی در زمره اساتید درجه اول خارج اصول قرار گرفت. حدود پنجاه سال تدریس کرد و بیش از سی سال به تدریس خارج فقه و اصول مشغول بود. از شاگردان برجسته او می‌توان به [[خویی، سید ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]]، [[حکیم، سید محسن|سید محسن حکیم]]، [[مرعشی، سید شهاب‌الدین|سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی]]، [[گلپایگانی، سید محمدرضا|سید محمدرضا گلپایگانی]]، [[میلانی، سید محمدهادی|سید محمدهادی میلانی]]، [[آملی، هاشم|میرزا هاشم آملی]] و [[موسوی خوانساری، سید احمد|سید احمد خوانساری]] اشاره کرد. از ویژگی‌های بارز او آزاداندیشی و فراهم کردن امکان نقد و مناقشه در مجلس درس بود. از مراجع طراز اول عصر خود بود و بسیاری از ایرانیان و مردم عراق به ایشان رجوع می‌کردند. صبح‌ها در مسجد شیخ طوسی تدریس می‌کرد. آثار متعددی از خود به جای گذاشت از جمله «[[مقالات الأصول]]»، «[[نهایة الأفکار]]»، «[[تعلیقة استدلالیة علی العروة الوثقی]]»، «[[شرح تبصرة المتعلمین]]»، «[[حاشية المكاسب (العراقي)|حاشیه المکاسب]]»، «رسالة في اللباس المشکوک»، «کتاب الصلاة»، «کتاب القضاء»، «روائع الأمالي في فروع العلم الإجمالي» و «قاعده لا ضرر». سرانجام در شب دوشنبه ۲۸ ذی‌القعده ۱۳۶۱ق در ۸۳ سالگی در نجف درگذشت و در ضلع غربی صحن حرم امام علی(ع) به خاک سپرده شد.  

[[الرسائل الفقهية (نائينی و عراقی)]]  

 

[[الأصول (نجم‌آبادی)]]