منع الموانع عن جمع الجوامع في أصول الفقه: تفاوت میان نسخه‌ها

'''منع الموانع عن جمع الجوامع في أصول الفقه'''، تألیف [[سبکی، عبدالوهاب بن علی|تاج‌الدین عبدالوهاب بن علی سبکی]] (727/728-771ق)، رساله‌ای مختصر، اما منحصربه‌فرد در شرح و توضیح کتاب دیگرش «[[جمع الجوامع في اصول الفقه|جمع الجوامع]]» است. کتاب با تحقیق سعید بن علی‌ محمد حمیری منتشر شده است.

حمیری، «جمع الجوامع» را کتاب مختصر و کوچکی دانسته است که در موضوع خود بین کتب اصولی بی‌نظیر بوده و از سبکی بدیع برخوردار است. این کتاب از هنگام انتشارش جایگاه والایی پیدا کرد و در زمانی طولانی سبب شگفتی بود. با این اوصاف همانند دیگر آثار بشری خالی از عیب نبود. آن‌گونه که صاحب «كشف الظنون» نوشته، بیش از بیست شرح و تعداد زیادی حواشی و منظومات بر این کتاب نوشته شده است<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص9-7</ref>‏.

«منع الموانع»، در واقع شرح‌گونه‌ای بر «جمع الجوامع» است. شارح در این کتاب، که به شکل سؤال و جواب تدوین شده، مسائل مهم و مشکل «جمع الجوامع» را توضیح داده و با پاسخگویی به سؤالات و اشکالات برخی معاصران از جمله شمس‌الدین محمد غزی اسدی (متوفی 808ق) در اثرش «البروق اللوامع في ما أورد علی جمع الجوامع»، از آرای خود در «جمع الجوامع» دفاع کرده است<ref>ر.ک: مرقاتی، سید طه، ج10، ص681</ref>‏. شارح در پاسخگویی، به اقتضای مقام، بسط یا اختصار را انتخاب کرده و البته شرحی وافی به مقصود ارائه کرده است<ref>ر.ک: دراسة حول المؤلف و الكتاب، ص46</ref>‏.

در معرفی کتاب نیز ابتدا معرفی مختصری از سه اثر دیگر اصولی سبکی، یعنی: «الإبهاج»، «شرح المختصر» و «جمع الجوامع» انجام داده است. سپس به «منع الموانع» به‌عنوان چهارمین اثر پرداخته است<ref>ر.ک: همان، ص46-43</ref>‏.