دو سفرنامه در باره لرستان: تفاوت میان نسخه‌ها

| پیش از =

}}

'''دو سفرنامه درباره لرستان'''، شامل رساله لرستان و لرها نوشته [[مینورسکی، ولادیمیر فئودوروویچ|ولادیمیر مینورسکی]]، و سفرنامه لرستان نوشته بارون دوبد و یادداشت‌هایى درباره لرستان از [[ادموندز، سیسیل جان|سیسیل جان اموندز]] که ترجمه آن توسط [[امان‌اللهی بهاروند، سکندر|دکتر سکندر امان اللهی بهاروند]] صورت پذیرفته است.

مؤلف به معرفی سرزمین لرستان مى‌پردازد و مى‌گوید که در جنوب غربی ایران قرار دارد و در عهد مغول تحت عنوان لر بزرگ و لر کوچک شناخته مى‌شد. اما از زمان صفویه به بعد منطقه لر بزرگ به بختیاری و کهکیلویه موسوم گردید.

از اقتصاد و غنی بودن این منطقه از نظر معادن میگوید و در ادامه به تیره‌های لرها و وجه تسمیه آنان اشاره مى‌نماید. شاید علل نسبت دادن لرها به خاطر محلی باشد که موسوم به لور واقع در گردنه مانرود باشد که مربوط به خاطره شهر اللور باشد.

گزارش سفرنامه یادداشت‌هایی درباره لرستان.

[[ادموندز، سیسیل جان|ادموندز]] درسال 1913م وارد ایران شد و به عنوان مامور سیاسی به جنوب غربی ایران اعزام شد و بیشتر در اهواز دزفول و خرمشهر فعالیت داشت، در همین زمان بود که به لرستان مسافرت کرد. این یادداشت، ترجمه یادداشت‌های مسافرت نامبرده به لرستان است که برای شرکت نفت انگلیس - ایران تهیه گردیده و در آن زمان جزو اسناد محرمانه بود است. [[ادموندز، سیسیل جان|ادموندز]] در این سفر ضمن مذاکره با سران ایلات لرستان، زمینه عبور یک کاروان را از طریق لرستان فراهم کرد. اما این کاروان که شامل چند هزار راس قاطر و الاغ حامل اجناس انگلیسی بود، به محض ورود به میانکوه بالا گریوه به وسیله لرها به تاراج رفت. اجناس این کاروان متعلق به برادران لینج بود که جاده خوزستان- اصفهان را در اختیار داشتند. از این رو لرها غارت این کاروان را مبدا تاریخ قرار داده و آن را "سال لنچ" مینامیدند. این شکست [[ادموندز، سیسیل جان|ادموندز]] را ناراحت ساخت؛ به طوری که نارحتی او در سراسر یادداشت‌هایش هوید است. بدون تردید [[ادموندز، سیسیل جان|ادموندز]] در بسیاری از موارد در حق میزبانان خود که با سادگی و به آئین ایلیاتی از وی پذیرایی کرده کمال بی انصافی را روا داشته است.

مطالب این بخش هر چند غرض آلود است؛ اما حاوی نکات تاریخی درباره اوضاع اجتماعی و سیاسی لرستان در آن زمان می‌باشد و فعالیت‌های امپریالیستی انگلیس در لرستان را فراهم میآورد.

از آن جایى که وى اولین سیاح روسى است که از منطقه لرستان و خوزستان دیدن نموده است، برداشت‌هاى او از روابط بین حکام و خوانین با دولت مرکزى، آداب و رسوم و معیشت و خلقیات مردم این دیار مى‌تواند، جالب و پر نکته باشد.

وی درباره صفات لرها میگوید که آنها مانند همسایگان بختیاری خود به غارت‌گری عادت کرده‌اند.