میرداماد، سید محمدباقر بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

<div class="wikiInfo">

[[پرونده:NUR00026.jpg|بندانگشتی|میرداماد، محمدباقر بن محمد]]

{| class="wikitable aboutAuthorTable" style="text-align:Right" |+ |

! نام!! data-type="authorName" |میرداماد، محمدباقر بن محمد

|نام‌های دیگر  

| data-type="authorOtherNames" |اش‍راق‌ اص‍ف‍ه‍ان‍ی‌، م‍ی‍رم‍ح‍م‍دب‍اق‍ر دام‍اد

 

 

 

 

 

 

میرداماد استرآبادی، سید محمدباقر بن محمد

 

 

 

|-

|نام پدر

| data-type="authorfatherName" |سید محمد داماد استرآبادى

|-

|متولد

| data-type="authorbirthDate" |960ق

|-

|محل تولد

| data-type="authorBirthPlace" |استرآباد (مازندران)

|-

|رحلت

| data-type="authorDeathDate" |1040ق

|-

|اساتید

| data-type="authorTeachers" |شیخ حسین عاملی (پدر شیخ بهائی)

|-

|برخی آثار

| data-type="authorWritings" |اختیار معرفة الرجال

فصوص الحکمة و شرحه

 

|- class="articleCode"

|کد مؤلف

| data-type="authorCode" |AUTHORCODE00026AUTHORCODE

|}

 

'''سید محمدباقر بن محمد حسینی استرآبادی''' (960-1040ق)، مشهور به میرداماد و معلم ثالث، متخلص به اشراق، فقیه، شاعر، متکلم، فیلسوف، از علماى بزرگ و حکماى برجسته عهد صفوى، از شاگردان [[عاملی، حسین بن عبدالصمد|حسین بن عبدالصمد حارثی]] پدر [[شیخ بهایی، محمد بن حسین|شیخ بهایی]] و معاصر با [[شیخ بهایی، محمد بن حسین|شیخ بهایی]] و [[میرفندرسکی، ابوالقاسم|میرفندرسکی]]

در آن دوران اصفهان داراى مدارس علمى خوب و مدرسین عالى بود و طلاب سختکوش و جدى به تحصیل علوم و معارف مشغول بودند. میرداماد در مدرسه خوجه اصفهان حکمت تدریس مى‌کرد. [[شیخ بهایی، محمد بن حسین|شیخ بهایى]] نیز در همان مدرسه تفسیر، فقه، حدیث و رجال درس مى‌داد و میرفندرسکى دیگر معاصر میرداماد ملل و نحل تدریس مى‌کرد.<ref>ملاصدرا، ص 18، 42 و 57 ملل و نحل علمى بود كه در آن راجع به شناسايى اقوام و مذاهب آنها بحث مى شد</ref>

میرداماد خود نیز خویش را معلم مى‌خوانده و در برخى از نوشته‌هایش آن‌گاه که مى‌خواهد از [[فارابی، محمد بن محمد|فارابى]] مطلبى را نقل کند مى‌گوید: «ابونصر [[فارابی، محمد بن محمد|فارابى]]، شریک ما در تعلیم گفته است...» و آن‌گاه که مى‌خواهد از [[بهمنیار بن مرزبان|بهمنیار]] شاگرد [[ابن‌سینا، حسین بن عبدالله|ابوعلى سینا]] گفته‌اى را نقل کند مى‌گوید: «شاگرد ما [[بهمنیار بن مرزبان|بهمنیار]] گفته است...»<ref>قصص العلماء، ص 333</ref>

گویند روزى ملاصدرا برحسب معمول براى شرکت در درس میرداماد در محل تدریس حاضر شد ولى میر در آنجا حاضر نبود. در این حین تاجرى براى کارى در محل درس حاضر شد و چون میرداماد را نیافت با ملاصدرا به گفتگو نشست. مرد تاجر از وى سؤال کرد که آیا میر افضل است یا فلان عالم. ملاصدرا در جواب گفت که میر افضل است. در این اثنا میرداماد از راه رسید و در پشت دیوار توقف کرد و به گفتگوى شاگردش با مرد تاجر گوش داد مرد تاجر یک‌یک علمارا نام مى‌برد و ملاصدرا مى‌گفت که میر افضل است. پس آن شخص پرسید: «میر افضل است یا [[ابن‌سینا، حسین بن عبدالله|شیخ الرئیس]] ابوعلى‌سینا؟» [[صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم|ملا صدرا]]گفت: «میر افضل است» مرد تاجر پرسید: «میر افضل است یا معلم ثانى ([[فارابی، محمد بن محمد|فارابى]])؟» ملاصدرا مردد ماند و سکوت کرد. ناگاه میر از پشت دیوار گفت: «صدر نترس و بگو میرافضل است!»

این مطلب در بدو نظر غریب و بعید به نظر مى‌رسد چرا که اوّلاً از تجربیات ما و در ثانى از تحلیل علمى، فاصله‌ها دارد. اما باید اذعان داشت که در نفى آن نیز دلیل قاطعى نمى‌توان اقامه کرد و از مواردى است که مصداق کلام حکیم [[ابن‌سینا، حسین بن عبدالله|ابوعلى سینا]] است که: هر آنچه که درباره این عالم شنیدى مادام که دلیل قاطعى آن را رد نکرد آن را در حیّز امکان قرار بده و ممکنش بدان. گذشته از این در متون دینى و روایات معصومین(ع) نیز مطالب بسیارى درباره امکان تحقق و بلکه وقوع امور خارق‌العاده براى غیر معصوم وجود دارد.

 

[[شرح كتاب القبسات میرداماد]]  

[[کلمات المحققین]]  

[[الافق المبین]]