ومضات من نور القرآن الكريم: تفاوت میان نسخه‌ها

[[حامد، عبدالحافظ سلامه]] (نويسنده)

كتاب با مقدمه نويسنده آغاز و مطالب در پنج باب، تنظيم شده است.

نويسنده در ابتدا، به بررسى معجزات علمى قرآن كريم پرداخته و سپس، نزول و تركيبات در قرآن كريم، حروف مقطعه و اسماء سور را بررسى نموده است.

در مقدمه، به ويژگى‌هاى قرآن كريم و مزاياى آن اشاره گرديده است، از جمله به «آسانى تلاوت و فهم آن». نويسنده، معتقد است كه فهم بسيارى از آيات قرآن با كمك سياق خود آيات، سياق آيات قبل و بعد و همچنين سياق سوره و موارد ديگرى همچون اسباب نزول آيات و... آسان و قابل دسترسى مى‌باشد. در تأييد اين گفته، وى به دو آيه زير، اشاره نموده است: ''' «و لقد يسرنا القرآن للذكر فهل من مدكر» '''<ref>القمر / 17</ref> و ''' «أ فلا يتدبرون القرآن أم على قلوب أقفالها» '''<ref>محمد / 25</ref> و..<ref>مقدمه، ص 9</ref>

نويسنده در ادامه، به بحث پيرامون آياتى پرداخته كه دليل بر اعجاز علمى قرآن كريم بوده و پس از بررسى آن‌ها، به اين نكته اشاره كرده است كه براى هيچ بشرى، هرچند از تمام معلومات علمى برخوردار باشد، امكان دسترسى به اين معلومات و گردآورى آن‌ها در كتابى واحد، وجود نداشته و اين خود، دليل بر اعجاز علمى قرآن مى‌باشد. اين آيات، تحت عناوين زير بررسى شده است: خلق آسمان و زمين و خروج آب از زمين<ref>همان، ص 25</ref>؛ بيضوى بودن كره زمين<ref>همان، ص 26</ref>؛ وجود ميكرواورگانيسم و زندگى موجودات در زير خاک<ref>همان</ref>؛ خلقت انسان از زمين<ref>همان، ص 27</ref>؛ علم تقسيم<ref>همان، ص 28</ref>؛ علم حيوان‌شناسى (در مواردى همچون اشاره به گفتگوى حشرات و حيوانات، خانه‌سازى حيوانات و حشرات)<ref>همان، ص 29 - 30</ref>؛ وجود موجودات زنده و زندگانى در فضا<ref>همان، ص 31</ref>؛ مراحل تكوين انسان<ref>همان</ref> و علم تاريخ<ref>همان</ref>

از ديگر وجوه اعجاز قرآن كريم كه نويسنده به آن اشاره كرده است، عبارتند از اينكه:

در باب دوم، مسائلى مطرح گرديده كه مربوط به نزول و تركيبات موجود در قرآن كريم مى‌باشد. نويسنده در بخشى از مباحث اين باب، قرآن را از آن جهت كه با اسامى و صفاتى از قبيل: «منزل»، «الكتاب»، «قرآن»، «قرآنا عربیا» و «آيه» معرفى شده، بررسى كرده است<ref>همان، ص 50 - 52</ref>

باب سوم، به حروف مقطعه قرآن، اختصاص يافته است. از ميان 114 سوره قرآن، بيست و نه سوره آن، با حروف مقطعه آغاز شده كه به اعتقاد نويسنده، اين امر از امور متشابه قرآن بوده و تفسير آن، نزد خداوند سبحان مى‌باشد. در اين باب، از پيوند بخش‌هاى مختلف سوره‌هاى مزبور با يكديگر و ارتباط سور يادشده با ساير سور سخن به ميان آمده است<ref>همان، ص 69</ref>

در باب چهارم، به بررسى دلالت لفظ «كتاب» در قرآن كريم پرداخته شده است. پيرامون ارتباط انسان و «كتاب»، نويسنده به مؤلفه‌هاى مختلفى اشاره و آياتى كه بر آن امر دلالت دارند را ذكر كرده است كه برخى از آن‌ها، عبارتند از: خلقت انسان، ''' «و الله خلقكم من تراب ثم من نطفة ثم جعلكم ازواجا...» '''<ref>فاطر: 11</ref>؛ نفس، ''' «و نفس و ما سواها» '''<ref>الشمس: 7</ref>؛ سر و علانيه، ''' «إن الله عالم غيب السموات و الأرض إنه عليم بذات الصدور» '''<ref>فاطر: 38</ref>؛ رزق، ''' «و في السماء رزقكم و ما توعدون» '''<ref>الذاريات: 22</ref>؛ علم، ''' «و علم آدم الأسماء كلها ثم عرضهم على الملائكة» '''<ref>البقره: 31</ref> و مرگ، ''' «و ما كان لنفس أن تموت إلا بإذن الله» '''<ref>آل عمران: 145</ref> و..<ref>همان، ص 102 - 108</ref>

در باب پنجم، به بررسى اسماء سور در قرآن كريم پرداخته شده است. نويسنده در اين باب، ابتدا اسماء سوره‌هايى كه اسم جلاله در آن‌ها ذكر شده را يادآور گرديده است كه عبارتند از: نور؛ ملك؛ الأعلى؛ الرحمن؛ فاطر و غافر<ref>همان، ص 126 - 129</ref>