همازاده، مهدی

مهدی همازاده ابیانه (متولد ۱۳۵۷ش)، پژوهشگر فلسفه ذهن، فلسفه هنر و فقه هنر و عضو هیئت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران است. او دارای دکتری تخصصی فلسفه ذهن از پژوهشکده علوم شناختی تهران و همچنین تحصیلات حوزوی در سطح خارج فقه و اصول می‌باشد. همازاده ابیانه مدیر گروه انسان‌شناسی فلسفی پژوهشکده تبلیغ و مطالعات اسلامی و دبیر کارگروه فلسفه ذهن ستاد علوم شناختی است. کتاب «دوئالیسم سینوی – دکارتی و مونیسم صدرایی از منظر اشکالات فیزیکالیسم» او در جشنواره کتاب سال حوزه شایسته تحسین شناخته شد. وی مقالات متعددی به زبان فارسی و انگلیسی در نشریات بین‌المللی منتشر کرده است.

مهدی همازاده ابیانه
NUR50545.jpg
نام کاملمهدی همازاده ابیانه
ولادت۲۴ اسفند ۱۳۵۷ش
محل تولدتهران، ایران
محل زندگیقم، تهران
دیناسلام
مذهبتشیع
پیشهپژوهشگر، استاد دانشگاه
منصبمدیر گروه انسان‌شناسی فلسفی پژوهشکده تبلیغ و مطالعات اسلامی، دبیر کارگروه فلسفه ذهن ستاد علوم شناختی
اطلاعات علمی
دانشگاهپژوهشکده علوم شناختی تهران (دکتری فلسفه ذهن)
علایق پژوهشیفلسفه ذهن، فلسفه هنر، فقه هنر، هوش مصنوعی
اساتید
  • محمود رضا عصاری
  • سید محمدحسن آل طه
  • محمدرضا نائینی
  • سید مفیدالدین حسینی آملی
  • پارسانیا
  • کیوانی
  • هاشمی شاهرودی
  • شب زنده دار
  • امینی نژاد
  • یزدان پناه
برخی آثار

ولادت

مهدی همازاده ابیانه در ۲۴ اسفند ماه سال ۱۳۵۷ش در شهر تهران به دنیا آمد.[۱]

تحصیلات

همازاده ابیانه تحصیلات متوسطه را در دبیرستان البرز اصفهان به پایان رساند.[۱] در سال ۱۳۷۵ وارد رشته مهندسی صنایع شیمیایی (طراحی فرآیندهای نفت) در دانشگاه علم و صنعت ایران شد.[۱] بین سال‌های ۱۳۷۷ تا ۱۳۷۹، هم‌زمان با تحصیلات دانشگاهی، فراگیری دروس مقدماتی حوزه علمیه را در مدرسه علمیه میرزا موسی (واقع در بازار تهران) آغاز کرد.[۱] در سال ۱۳۸۲ پس از پایان خدمت سربازی، تحصیلات حوزوی را در مدرسه معصومیه قم ادامه داد.[۱] دروس سطح عالی را در مدرسه آیت‌الله گلپایگانی و مدرسه فیضیه قم گذراند. در این مقطع از محضر اساتیدی همچون محمود رضا عصاری، سید محمدحسن آل طه (در اصول فقه)، محمدرضا نائینی و سید مفیدالدین حسینی آملی (در فقه) بهره برد.[۱] کتاب‌های بدایه الحکمه و نهایه الحکمه را نزد اساتید پارسانیا و کیوانی فراگرفت.[۱] از سال ۱۳۹۰ وارد دروس خارج فقه و اصول شد و از محضر آیات هاشمی شاهرودی و شب زنده‌دار استفاده کرد. همچنین فلسفه اسلامی را نزد امینی‌نژاد و یزدان‌پناه ادامه داد.[۱]

در کنار تحصیلات حوزوی، پس از اتمام سطح ۲ (در سال ۱۳۸۹)، به کارشناسی ارشد رشته فلسفه دین در دانشگاه تهران وارد شد، اما پس از یک ترم به رشته فلسفه هنر در دانشگاه ادیان قم انتقال یافت.[۱] در سال ۱۳۹۱ نیز رشته فلسفه ذهن را در مقطع دکتری در پژوهشکده علوم شناختی تهران دنبال کرد.[۱] رساله سطح ۳ خود را با عنوان «ثبات و تغیّر در احکام شرعی» در سال ۱۳۹۱ دفاع نمود. عنوان پایان‌نامه کارشناسی ارشد فلسفه هنر «نمادگرایی در هنر از منظر شیخ اشراق» بود.[۱]

طی سال ۲۰۱۶ میلادی به عنوان منتخب فلوشیپ رتبه اول دکتری و همچنین دستیار پژوهشی پروفسور اندی ایگان در دانشکده فلسفه دانشگاه راتگرز آمریکا مشغول به کار بر روی رساله دکتری خود شد.[۱] موضوع پروژه دکتری، نقد یک نظریه مهم فلسفه فیزیکالیستی در باب تجربه‌های پدیداری نفس (کیفیات نفسانی) بود.[۱] پایان‌نامه دکتری خود را با عنوان «بررسی انتقادی تئوریهای بازنمودگرایی مرتبه اوّل در باب آگاهی پدیداری» دفاع کرد.[۱]

فعالیت‌ها

همازاده ابیانه از سال ۱۳۹۲ تا دی ۱۳۹۴ معاون پژوهش مدرسه اسلامی هنر بود.[۱] در سال ۱۳۹۳ به عنوان عضو گروه دین و هنر پژوهشکده مطالعات دینی فرهنگ (پژوهشگاه فرهنگ و هنر و ارتباطات) فعالیت داشت.[۱] از سال ۱۳۹۳ تا دی ۱۳۹۴ به عنوان عضو هیئت مدیره انجمن قلم (معاونت پژوهشی حوزه علمیه) مشغول به کار شد.[۱] وی دبیر دبیرخانه همایش تخصصی فقه هنر در سال‌های ۱۳۹۴، ۱۳۹۶ و ۱۳۹۸ بود.[۱] از بهار ۱۳۹۷ مدیر کلان پروژه «فلسفه علوم شناختی» در مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران شد.[۱] همچنین از بهار ۱۳۹۸ مدیر گروه انسان‌شناسی فلسفی پژوهشکده تبلیغ و مطالعات اسلامی است.[۱] از سال ۱۴۰۱ دبیر کارگروه فلسفه ذهن ستاد علوم شناختی و از سال ۱۴۰۳ دبیر کارگروه علوم انسانی شورای نخبگان (بنیاد نخبگان) می‌باشد.[۱] وی هم‌اکنون به عنوان عضو هیئت علمی مؤسسه حکمت و فلسفه ایران فعالیت می‌کند.[۱]

برنده عنوان «شایسته تحسین» از جشنواره کتاب سال حوزه برای کتاب «دوئالیسم سینوی - دکارتی و مونیسم صدرایی از منظر فیزیکالیسم» (۱۳۹۸) شده است.[۱]

آثار

کتاب‌ها

  • دوئالیسم سینوی – دکارتی و مونیسم صدرایی؛ از منظر اشکالات فیزیکالیسم، قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، ۱۳۹۷ش.[۱][۲]
  • فلسفه هوش مصنوعی، پژوهشگاه فضای مجازی، ۱۳۹۸ش.[۱]
  • معنویت در پویانمایی (بازنمایی مفاهیم معنوی در مدیوم انیمیشن؛ راهبردی براساس فلسفه اسلامی)، مرکز پژوهشهای اسلامی رسانه (صدا و سیما)، ۱۳۹۹ش.[۱][۲]
  • سلسله گفتگوها در باب فقه هنر، مدرسه اسلامی هنر، ۱۳۹۴ش.[۱][۲]
  • نمادگرایی در هنر از منظر حکمت اشراق (برگرفته از پایان‌نامه کارشناسی ارشد).[۱]
  • تیغ دو دم: نگاهی تاریخی - تحلیلی به فتنه از صدر اسلام تا روزگار معاصر، نشر معارف، ۱۳۹۲ش.[۲]
  • سبک زندگی دانشجویی انقلابی، شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۹۲ش.[۲]
  • مجموعه مقالات نخستین همایش ملی فقه هنر (با همکاری دیگران)، مدرسه اسلامی هنر، ۱۴۰۰ش.[۲]

برخی مقالات

مقالات فارسی:

  • «ناکارآمدی نظریه ابتناء (Supervenience) در تبیین علیّت ذهنی (Mental Causation)»، مجله اندیشه دینی دانشگاه شیراز، شماره ۵۱ (تابستان ۱۳۹۳).[۱]
  • «ناکارآمدی نظریات محقّق سازی (Realization) در تبیین علیّت ذهنی، با تأکید بر نظریه شومیکر»، مجله معرفت فلسفی، شماره ۴۴ (تابستان ۱۳۹۳).[۱]
  • «پارادایم حاکم بر فلسفه ذهن معاصر و تبعات آن در گزینش و پاسخ به مسائل»، مجله روش‌شناسی علوم انسانی، شماره ۷۷ (زمستان ۱۳۹۲).[۱][۳]
  • «بررسی انتقادی نظریات بازنمودی درباره آگاهی پدیداری»، مجله روش‌شناسی علوم انسانی، شماره ۸۱ (زمستان ۱۳۹۳).[۱]
  • «رمزگشایی از داستانهای نمادین سهروردی بر پایه مبانی حکمت اشراق»، مجله آیین حکمت دانشگاه باقرالعلوم(ع)، (۱۳۹۴).[۱]
  • «ناکامی تئوریهای بازنمودگرایی مرتبه اوّل در تبیین خصیصه سوبژکتیو تجربه»، مجله اندیشه دینی، شماره ۶۳ (تابستان ۱۳۹۶).[۱]
  • «وجوه تشابه و تفاوت نوظهورگرایی با علم النفس صدرا»، مجله حکمت صدرایی، (بهار و تابستان ۱۳۹۸).[۱]
  • «نقد پاسخهای مایکل تای به آزمون زمین معکوس»، مجله فلسفه علم پژوهشگاه علوم انسانی، (پاییز و زمستان ۱۳۹۷).[۱]
  • «معیار مواجهه فقهی با پدیده هنری»، مجله الهیات هنر، شماره ۱۰ (پاییز ۱۳۹۶).[۲]
  • «مقایسه فیلم با هنرهای سنّتی؛ نقدی فلسفی بر سنّت گرایی»، مجله هنرهای زیبا - هنرهای نمایشی دانشگاه تهران، شماره ۶۴ (زمستان ۱۳۹۸).[۱]

مقالات انگلیسی:

  • "Emergentism and Sadra’s Psychology; A Common Physicalistic Challenge", Asian Philosophy, Oxford: Routledge, Vol. 29, No. 3, (2019).[۱]
  • "Avicenna’s and Mullā Ṣadrā’s Arguments for Immateriality of the Soul; from the Viewpoint of Physicalism", Angelicum, Rome: University of St. Thomas Aquinas, Vol. 97, No. 3, (2020).[۱]
  • "An Account of Suhrawardī’s Allegories in light of the Illuminationist Philosophy", The International Journal of the Platonic Tradition, Brill, (2022).[۱]

پانویس

منابع مقاله

وابسته‌ها