متعة النساء في الکتاب و السنة
متعة النساء في الكتاب و السنة، از آثار نویسنده، مفسر قرآن و مرجع تقلید شیعه معاصر، آیتالله جعفر سبحانی (متولد 1308ش)، پژوهشی است که «متعه» (ازدواج موقّت) را بهصورت تحلیلی و اجتهادی از دیدگاه موافقان و مخالفان بررسی میکند. این اثر، سیزدهمین شماره از مجموعه مسائل فقهی است.
| متعة النساء في الکتاب و السنة | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | سبحانی تبریزی، جعفر (نويسنده) |
| ناشر | مؤسسة الإمام الصادق علیه السلام |
| مکان نشر | ایران - قم |
| سال نشر | 1430ق |
| چاپ | 2 |
| شابک | 964-357-114-9 |
| موضوع | متعه - فقه تطبیقی |
| زبان | عربی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | /س2م2 189/4 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
هدف و روش
- آیتالله جعفر سبحانی، تأکید دارد که فقیهان در برخی از مسائل فرعی و عملی اختلاف دارند و منشأ این اختلاف، به تفاوت دیدگاه درباره روایات منقول از پیامبر(ص) و چگونگی تحلیل و تفسیر آن بازمیگردد و اختلاف در اساس دین نیست؛ پس باعث دشمنی نیز نخواهد شد و با توجه به آنکه با پژوهش میتوان به حقیقت رسید، در این سلسله پیاپی (مجموعه مسائل فقهی)، مباحث اختلافی (از جمله «متعه زنان») را مورد بررسی قرار میدهیم؛ شاید باعث همبستگی مذاهب اسلامی و تقریب دیدگاهها شود[۱].
- آیتالله جعفر سبحانی، با یادآوری اینکه اسلام برای تأمین نیاز جنسی انسان، 3 راه (ازدواج دائم، ازدواج موقّت و ملک یمین) را جایز دانسته، افزوده است: انگیزه من برای بحث درباره نکاح موقت، این است که دوستان و دشمنان درباره آن جفا کردند... و شبههها در ارتباط با آن، رایج شد و اگر با ژرفنگری این مسئله بررسی شود، حقانیت و مشروعیت ازدواج موقت و مطابق بودنش با کرامت انسانی روشن میشود[۲].
ساختار و محتوا
- آیتالله جعفر سبحانی، در این اثر بعد از بیان اینکه اسلام نیاز جنسی را غریزهای طبیعی و خدادادی معرفی میکند که باید از راه مشروع، ارضا و مدیریت شود و روش غربی، فساد و تباهی است، مسئله «متعه» (ازدواج موقّت) را از دیدگاه فقیهان مکتب اهلبیت(ع) و اهل سنت بررسی میکند و ادله موافقان و مخالفان را توضیح میدهد و تعریف و شروط و احکام آن را روشن میکند و به برخی از شبهات در این زمینه پاسخ میدهد.
نمونه مباحث
- سخن پایانی: این همه غوغا که درباره سنت مشروع ازدواج موقت مطرح شده، بهخاطر توجیه عملکرد خلیفه دوم است.... شاید بهترین توجیه این باشد که او بر اساس تشخیص خودش، بهصورت موقتی آن را از نظر حکومتی و فقط برای شرایط و زمان خودش ممنوع اعلام کرد...[۳].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.