فن نامهنگاری در زبان فارسی
| فن نامهنگاری در زبان فارسی | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | دهقان، علی (نویسنده) |
| ناشر | شایسته |
| مکان نشر | تبریز |
| سال نشر | 1386 |
| شابک | 978-964-2688-05-0 |
| موضوع | نامهنگاری فارسی فن نگارش گزارشنویسی |
| زبان | فارسی |
| کد کنگره | PIR 2886/د9 ف9 |
فن نامهنگاری در زبان فارسی تألیف علی دهقان (پژوهشگر و نویسنده)؛ این کتاب به منظور افزایش توانایی و مهارت فن انشاء و نگارش تدوین شده است. آموزشهای کتاب شامل جملهسازی، استفاده از قواعد و اصول علامتگذاری، همراه با ۸۶ نمونه انشاء و نوشتۀ کوتاه در موضوعات مختلف است. موضوع اصلی این مجموعه فن نامهنگاری است؛ اما گزارشنویسی که خود نوعی نامه است نیز بدان پیوسته است.
ساختار
کتاب از هفت بخش تشکیل شده است:
بخش اول: تاریخچۀ نامهنویسی در زبان فارسی
بخش دوم: انواع نامهها
بخش سوم: نامههای اداری
بخش چهارم: گزارشنویسی
بخش پنجم: قواعد نشانهگذاری
بخش ششم: آیین نگارش فارسی
بخش هفتم: پیوستها (شامل نمونۀ نامهها و گزارشها و جدولهای راهنما برای حفظ انسجام متن و آسانیابی)
گزارش کتاب
نویسنده در مقدمۀ کتاب بر این باور است که نوشتن و نویسندگی از حیث ابداع و انشاء و آفرینش ادبی، هنری انحصاری است و کسی یارای آن را ندارد که شیوۀ تولید هنری خود را به دیگری بیاموزد. اما از حیث شکل و کالبد ظاهری و برخی ویژگیها (برای برقراری ارتباط، انتقال اندیشه و پیام و آموزش یافتهها) تجربهای آموختنی است. نامه به عنوان وسیلۀ ارتباط انسانها، این امکان را میآفریند تا بتوان با مخاطبان دور و غایب ارتباط برقرار کرد. تاریخ نگارش و فن نویسندگی در زبان فارسی، نقش تجربه و آموزش را در روند رو به کمال نوشتن، به ویژه نامهنگاری، به خوبی اثبات کرده است.
نویسنده اشاره میکند که تحولات علمی و فنی در گذشته، ضرورتهای تازهای برای آموزش نوشته و نامه ایجاد نمیکرد؛ اما شرایط کنونی زندگی سبب شده در حوزۀ روابط اجتماعی و اداری و خصوصی افراد، قالبهای نوشتاری با چهرۀ جدیتر مطرح شود و به تلاشهایی از نوع همین کتاب ضرورت بخشد. سابقۀ نامهنویسی در ایران به دورۀ هخامنشیان بازمیگردد. آنان واژهها را با خط میخی بر روی پوست دباغیشدۀ جانوران مینوشتند و به وسیلۀ چاپار و پیک به مقصد روانه میکردند. از ۱۸۰۰ سال پیش که کاغذ به دست چینیها ساخته شد، نامهنویسی روی کاغذ آغاز گردید و امر نامهنویسی آسان شد.
بخش اول کتاب به تاریخچۀ نامهنویسی در زبان فارسی اختصاص دارد. بخش دوم انواع نامهها را معرفی میکند. بخش سوم به نامههای اداری میپردازد و ساختار و ویژگیهای آنها را بررسی میکند. بخش چهارم به گزارشنویسی اختصاص دارد. بخش پنجم قواعد نشانهگذاری در نگارش فارسی را آموزش میدهد. بخش ششم به آیین نگارش فارسی میپردازد. بخش هفتم (پیوستها) شامل ۸۶ نمونۀ انشاء و نوشتۀ کوتاه در موضوعات مختلف، همراه با نامهها و گزارشهای فرضی و ساختگی و نیز نامههای تاریخی است. نامههای تاریخی برای مطالعۀ تطور تاریخی در پایان بخش اول جای گرفتهاند و الگوی نیازهای کنونی نیستند.
بخشهای نشانهگذاری و ویرایش این کتاب خواننده را با روشهای درستنویسی آشنا میکند. جدولهای راهنما برای حفظ انسجام متن و آسانیابی در بخش هفتم کتاب جای گرفته است.[۱]
پانويس
منابع مقاله
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات