جان جهان: مجموعه شعر فاطمه جهانگرد «جهان کرمانی»
| جان جهان: مجموعه شعر فاطمه جهانگرد «جهان کرمانی» | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | جهانگرد، فاطمه (نویسنده) |
| ناشر | مرکز کرمان شناسی |
| مکان نشر | کرمان |
| سال نشر | 1387 |
| شابک | 978-964-9908-30-4 |
| موضوع | شعر فارسی -- قرن ۱۴ شاعران ایرانی -- کرمان -- سرگذشتنامه |
| زبان | فارسی |
جان جهان: مجموعه شعر فاطمه جهانگرد «جهان کرمانی» سرودۀ فاطمه جهانگرد (شاعر معاصر کرمانی)؛ این کتاب مجموعۀ اشعار شاعری است که در زمینههای مختلف فرهنگی، ادبی و مطبوعاتی فعالیت داشت و در قالبهای گوناگون شعر کلاسیک و نو طبعآزمایی کرده است. اشعار او سرشار از تجلیات ایمانی، عشق به میهن و کرمان، و اندیشههای اخلاقی و انسانی است.
ساختار
کتاب مجموعۀ اشعار فاطمه جهانگرد (جهان کرمانی) در قالبهای مختلف شعر فارسی شامل قصیده، غزل، قطعه، مثنوی، رباعی، ترجیعات، چهارپاره و شعر نو است.
گزارش کتاب
فاطمه جهانگرد متخلص به «جهان» از شاعران معاصر کرمان است که در زمرۀ وارثان شاعران نامدار زن کرمان چون لاله خاتون، بیجه کرمانی و بیبی حیاتی به شمار میرود. او افزون بر شاعری، در زمینههای مختلف فرهنگی، ادبی، مطبوعاتی و آموزشی فعالیت داشت و به تدریس و امور خیریه نیز اشتغال داشت. مجموعههای متعددی تألیف و تدوین کرد و مقالات علمی بسیاری در باب مسائل ادبی از خود بر جای گذاشت.
آنچه پیش از هر موضوع دیگر در اشعار «جهان کرمانی» نمایان است، تجلیات ایمان و مراتب اعتقادات معنوی اوست. شاعر در غزلی میسراید:
| سحر که بر لب من میرود ترانۀ دوست | قیامتی کنم از یاد عاشقانۀ دوست | |
| خدا خدا کنم آنقدر تا به جان شنوم | شمیم گرم نفسهای نازدانۀ دوست» |
جهان کرمانی در قالبهای گوناگون شعر از جمله قصیده، غزل، مثنوی، رباعی، ترجیعات، چهارپاره و شعر نو طبعآزمایی کرده است. در قالب قصیده، داستانهایی جانسوز از اراده و فداکاری سروده است. غزلهای او با زبانی ساده و خالی از عیوب لفظی و معنوی سروده شدهاند. با آنکه در اوزان مختلف عروضی و قوافی دیریاب و ردیفهای گاه دشوار طبعآزمایی کرده، با نهایت پختگی از عهده برآمده و نه خطای عروضی در اوزانش مشهود است و نه لغزشهای قافیهای. سرودههای او هم مشحون و مزین به صور خیال به ویژه تشبیهات بدیع و گاه بکر است، هم آراسته به ارسالالمثلهای ملموس و آشناست، و هم ابتکارات زیبا و دلاویزی در جهت خلق مضامین و ابداع ترکیبات تازه از خود نشان میدهد.
جهان کرمانی به سبب شغل شریفش (دبیری ادبیات) و ذوق سرشارش به شعر و ادب، در آثار استادان شعر فارسی تعمقی تمام داشته است. نشانههای این آگاهی در جایجای دیوانش آشکار است. تأثیر ناصرخسرو، نظامی، ایرج، پروین اعتصامی، حمیدی شیرازی و بیش از همه حافظ در شعر او قابل مشاهده است. یکی از ارزشهای کار او همین است که بر اسالیب مختلف شعر راستین متکی است و به همین دلیل در اشعار وی واژههای ناهمگون و ترکیبات کمرنگ یافت نمیشود. در گزینش اوزان نیز تناسب مضامین با آهنگ عروضی اشعار او آشکار است.
عرفانگرایی جهان کرمانی در بسیاری از اشعارش نمودار شده است، به ویژه در شعرهایی که از شاعران چون حافظ و مولوی یاد کرده است؛ از جمله «بر تربت حافظ» و «با یاد مولانا». درونمایۀ شعرهای او فراوان و گوناگون است؛ اما در همۀ آنها گرایشها، آماجها و آرمانهای اخلاقی و انسانی موج میزند. عشق به ایران، عشق به بشریت، عشق به کرمان و بیزاری از تباهی و بدی، جلوههای خوشرنگی است که در نگاه نخست، تحسین سخنشناس را نسبت به وی برمیانگیزد. شعرهای او ساده، شیرین و روانند و آکنده از گزارههای اخلاقی و استوار بر مهر و وفا.[۱]
پانويس
منابع مقاله
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات