تحلیل نشانه معناشناختی تصویر
تحلیل نشانه معناشناختی تصویر تألیف جمعی از نویسندگان (مجموعه مقالات گردآوریشده زیر نظر حمیدرضا شعیری)؛ این کتاب دربردارنده مجموعهای از مقالات درباره نشانهشناسی و معماری و تصویر است و تحلیلی نشانه-معناشناختی همراه با دیدگاههای نظری از تصویر ارائه میدهد.
| تحلیل نشانه معناشناختی تصویر | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | شعیری، حمیدرضا (زیر نظر) اسدنژاد، اعظم (مترجم) |
| ناشر | علم |
| مکان نشر | تهران |
| سال نشر | 1393 |
| شابک | 978-964-224-660-1 |
| موضوع | نشانهشناسی و معماری - مقالهها و خطابهها، تصویرها - نشانهشناسی - مقالهها و خطابهها |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | یک جلد |
| کد کنگره | NA۲۵۴۳/ن۵ت۳ |
ساختار
کتاب مشتمل بر مقالات زیر است: تصویر و حقیقت؛ جایگاه زمان از دیدگاه حقیقتنمایی در عکس ورزشی؛ مناظر: آسمان، زمین و آب؛ فضاهای کنشی فرایند نشانه-معناشناختی معماری؛ کیچ و تمسخر؛ رویکرد نشانه-معناشناختی نگاه در عکس؛ یک تصویر نشان نمیدهد، متقاعد میکند؛ گروه مو، 40 سال بلاغت، 33 سال نشانهشناسی دیداری؛ شکل، زمینه، شکاف عمیق (در بزرگداشت گروه مو)؛ تصویر ... میان فرد و مقوله، از منطق به بلاغت.
گزارش کتاب
هیچ تصویری به طور کامل منطبق بر واقعیت نیست. هر تصویری شیوهای از بیان و نظامی از گفتهپردازی را با خود به همراه دارد. به محض اینکه چیزی در کادر یا درون قاب قرار میگیرد، شرایط گفتهپردازی بر آن تحمیل میشود و التفاتی شکل میگیرد که تصویر را از زاویه نگاه «منِ گفتهپرداز» بیان میکند. تصویر نوعی اعمال حضور است و از ورای این حضور، چیزی که میتوانست غایب بماند، به شیوهای که منِ گفتهپرداز میخواهد حاضر میشود. گفتهپرداز دیداری واسطه بین بیننده و دنیایی است که از بیننده پنهان یا به شیوه متفاوتی حاضر بوده است.
کتاب به پرسشهای بنیادینی درباره نسبت تصویر و حقیقت میپردازد: آیا تصویر به دنبال کشف حقیقت است؟ آیا تصویر میتواند حقیقت را بازسازی کند؟ آیا تصویر حقیقت را با واسطه بیان میکند؟ آیا تصویر قادر است فقط قسمتی از حقیقت را بیان کند؟ آیا تصویر با حقیقت رابطهای مستقیم دارد؟
یکی از کنشهای مهم تصویر، تولید تمایز و ارزش است. تصاویر قادر هستند جریانی روایی شکل دهند که درون آن کنشگرانی در تعامل یا چالش با یکدیگر قرار میگیرند. تصاویر محل زورآزمایی و قدرتنمایی عواملی هستند که نیروهای خود را در راستای شکلدهی به سازوکار معنا متمرکز میکنند. تصویر میتواند خرد شده و به تکههایی تبدیل شود که مخاطب نیاز به جمعنمودن آنها و بازسازی فرایند معنایی دارد؛ یا میتواند کلان و یکپارچه باشد به گونهای که مخاطب نیاز به تفکیک عناصر آن احساس کند. به این ترتیب تصویر سازنده نوعی پویایی معنایی است که منجر به مشارکت جدی بیننده در روند تولید معنا میشود. هیچ تصویری معنای خود را کامل نمیکند و همواره راهی برای ادامه مسیر معناسازی از ناحیه مخاطب دیداری باز میگذارد. تمام این موارد در مقالات مختلف این کتاب بررسی و تحلیل میشوند.[۱]
پانويس
منابع مقاله
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات