الحث علي طلب العلم و الاجتهاد في جمعه
الحثّ علی طلب العلم و الاجتهاد في جمعه، از آثار ادیب، شاعر و واژهشناس قرن چهارم هجری قمری، حسن بن عبدالله بن سهل، معروف به ابوهلال عسکرى (متوفی حدود 395ق)، پژوهشی ادبی است که خوانندگان را به دانشاندوزی و جستجوی علمی تشویق میکند و فضیلت دانایی و آفات نادانی را توضیح میدهد و بهویژه بر حفظ واژگان زبان عربی تأکید میورزد. پژوهشگر معاصر، دکتر عبدالمجید دیاب، این کتاب را تصحیح و تحقیق کرده و تعلیقاتی را بر آن افزوده است.
| الحث علي طلب العلم و الاجتهاد في جمعه | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | عسکری، حسن بن عبد الله (نويسنده) دیاب، عبد المجید (محقق) |
| ناشر | دار الفضيلة |
| مکان نشر | مصر - قاهره |
| سال نشر | 1377ش - 1418ق - 1998م |
| چاپ | 1 |
| موضوع | دانش و دانش اندوزی - جنبههای مذهبی - اسلام - اسلام و آموزش و پرورش - دانش و دانش اندوزی - جنبههای مذهبی - اسلام - احادیث |
| زبان | عربی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | 2ح5ع 254/4 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
هدف و روش
- ابوهلال عسکرى، کتاب مختصر حاضر، را برای یکی از یارانش تألیف کرده و او را به فراگیری دانش و کوشش در گردآوری آن، فراخوانده و از جمله چنین نوشته است: خدا تو را تأیید کند و از بدیها بازدارد و به تو کوشیدن در مسیری را الهام کند که ارزش تو را نزد عاقلان بیفزاید[۱].
- دکتر عبدالمجید دیاب، تأکید کرده که هرچند نسخه شنقیطی ناقص است، ولی من نسخه کاملی را یافتم و بر اساس آن به تصحیح پرداختم[۲].
ساختار و محتوا
- این کتاب، تقسیم به بخش یا فصل و مانند آن، نشده است. برخی از مباحث مهمّ اثر حاضر عبارت است از: رتبه ادیبان و درجه عالمان، منزلت علم، عواملی که به تحصیل علم مدد میرساند، فضیلت علم، سفر کردن اندیشوران برای جستجوی علم، تأکید بر دیدار دانشمندان، تشویق به حفظ علم، آسان شدن حفظ علم برای کسی که عادت کند، بلندخوانی برای حفظ، انسان کامل کسی است که فضیلت دانایی را دریابد، آداب همنشینی با دانشمندان، حافظه و هوش ابوتمام، ذکاوت ابن الجراح و دانشورانی که به حفظ واژگان عربی پرداختند.
نمونه مباحث
- حافظان لغت: اصمعی، کوشید تا اینکه یکسوم واژگان عربی را حفظ کرد و اگر او خودش را مشغول حفظ اخبار و اشعار نمیکرد، میتوانست همه واژگان را حفظ کند و ابوزید دوسوم لغات را حفظ کرد. خلیل، حافظ نیمی از کلمات زبان عربی بود. ابومالک عمرو بن کرکره، حافظ همه واژگان عربی بود. اکثر علم اصمعی، برگرفته از اعراب بدوی (بیابانگرد) بود....[۳].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.