آتشی، خباز شیرازی
آتشی، خباز شیرازی طوسی شاعر ایرانی سدهٔ ۹ و ۱۰ قمری (۱۵ و ۱۶ میلادی) است.
 | |
| اطلاعات شخصی | |
|---|---|
| تخلص | آتشی |
| ولادت | قرن 9 و 10ق |
| محل زندگی | شیراز |
| پیشه | شاعر |
| اطلاعات علمی | |
| معاصرین | صبوری |
| برخی آثار | دیوان آتشی |
زندگی
آتشی در شیراز اقامت داشت و معاصر صبوری بود. او نیز مانند صبوری نانوا بود و این دو «یکدیگر را هجوهای رکیک میگفتند».
حکیم شاه محمد در فصلی که خود به ترجمهٔ مجالس النفائس افزوده، آتشی را در شمار شاعرانی آورده است که پس از سال ۹۲۸ قمری (۱۵۲۲ میلادی) میزیستهاند.
دیوان
نسخهای از دیوان او در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است که مشتمل بر ۲۵ قصیده در ستایش خاندان پیامبر است.
توجه
دیوان دیگری که در همان فهرست کتابخانه مرکزی (جلد ۹، ص ۱۰۴۰–۱۰۴۳) به شمارهٔ ۲۴۱۲ وصف شده است، متعلق به آتشی دیگری است که در سدهٔ ۱۱ قمری (۱۷ میلادی) در منطقهٔ دکن (گلکنده و بیجاپور) زندگی میکرده است.[۱].
پانويس
- ↑ بخش ادبیات، ج1، ص101-102
منابع مقاله
بخش ادبیات، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374.