مجد البیان في تفسیر القرآن

    از ویکی‌نور
    (تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
    مجد البیان فی تفسیر القرآن
    مجد البیان في تفسیر القرآن
    پدیدآوراناصفهانی، محمدحسین بن محمدباقر (نویسنده) پاکتچی، محمد (محقق)
    عنوان‌های دیگرتفسیر الإصفهانی
    ناشرمؤسسة البعثة، قسم الدراسات الإسلامیة
    مکان نشرایران - تهران
    سال نشر1408ق. = 1366ش.
    چاپیکم
    موضوعتفاسیر شیعه - قرن 13ق.، تفاسیر (سوره فاتحه)، تفاسیر (سوره بقره)، قرآن - علوم قرآنی
    زبانعربی
    تعداد جلد1
    کد کنگره
    ‏ ‎‏/‎‏الف‎‏6‎‏م‎‏3 / 97/5 BP
    نورلایبمطالعه و دانلود pdf

    مجد البيان في تفسير القرآن، معروف به تفسیر اصفهانی، تألیف شیخ محمدحسین اصفهانی (متوفی 1308ق)، از جمله تفاسیر معاصر شیعه است. هدف نویسنده نگارش تفسیری جامع بین کتاب و سنت بوده است. این تفسیر به سبب وفات نویسنده ناتمام مانده است.

    نویسنده هدف از نگارش این کتاب را نوشتن تفسیری مشتمل بر بیان ظواهر آیات، معارف و علومی که اشاره دارد، ذکر نکته‌های ظاهری و معنوی، به‌انضمام ذکر اخبار و تطبیق آنها بر مدلول آیات به هنگام مخالفت بین ظواهر آیات دانسته است، تا کتاب جامع بین کتاب و سنت باشد که امر به تمسک به آن دو شده‌ایم. وی معتقد است که تا زمان او با اینکه تفاسیر مهمی نوشته شده، اما تفسیری که مشتمل بر این مقاصد مهم باشد به رشته تحریر در نیامده است.[۱]

    این کتاب، تفسیری ناتمام است که از سوی مؤلف، نامی برای آن انتخاب نشده و توسط مرحوم‌ مجدالاسلام، «مجد‌ البیان‌ فی تفسیر‌ القرآن‌» نامیده‌ شده است.[۲]‏ نویسنده کتابش را با ذکر دوازده مقدمه آغاز کرده است؛ از جمله اینکه قرآن کریم ثقل اکبر و اهل‌بیت(ع) ثقل اصغر هستند که با اختلاف الفاظ متواتر نقل شده است.[۳]‏ نویسنده هر صفحه از کتاب را برای توسل به خمسه آل عبا با عبارت «رب یسر بحق م، ع، ف، ح، ح(ع)» آغاز کرده است.[۴]‏ تفسیر آیات با تفسیر سوره حمد آغاز و به هنگام تفسیر آیه «و السماء بناء» با عبارت «ثم المراد...» ناقص مانده است.[۵]

    پانویس

    1. ر.ک: خطبه کتاب، ص3؛ متن کتاب، ص207
    2. ر.ک: حسینی جلالی، سید محمدرضا، ص136، پاورقی23؛ مقدمه، ص4
    3. ر.ک: متن کتاب، ص18
    4. ر.ک: خطبه کتاب، پاورقی1
    5. ر.ک: متن کتاب، ص647

    منابع مقاله

    1. مقدمه و متن کتاب.
    2. حسینی جلالی، سید محمدرضا، «تازه‌ترین موسوعه حدیثی شیعه»، مترجم: جهان‌بخش، جویا، علوم حدیث، پاییز 1381، شماره 25، ص121 تا 138

    وابسته‌ها