انسان در عرف و عرفان

    از ویکی‌نور
    (تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
    انسان در عرف و عرفان
    انسان در عرف و عرفان
    پدیدآورانحسن‌زاده آملی، حسن (نویسنده)
    ناشرصدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. انتشارات سروش
    مکان نشرایران - تهران
    سال نشر1379ش.
    چاپچاپ چهارم
    شابک964-435-089-8
    موضوعانسان (عرفان) - جنبه‌‏های قرآنی
    زبانفارسی
    تعداد جلد1
    کد کنگره
    ‏‎‏/‎‏الف‎‏82‎‏ ‎‏ح‎‏5 / 104 BP

    انسان در عرف عرفان، اثر حسن حسن‌زاده آملی، رساله‌ای است پیرامون موضوع انسان در عرف عرفان از دیدگاه قرآن کریم و اخبار وسایط فیض الهی که در چهار فصل با عناوین: در تعریف انسان، مراد از عرفان در موضوع رساله، تمثلات و القاءات سبوحی و اصول ایقانی تدوین شده است.

    آنچه باعث اهمیت کتاب شده، آن است که نویسنده آن را مانند سایر آثار عالمانه خویش، ساده و درخور همگان به رشته تحریر درآورده است[۱].

    مراد از عرفان در موضوع رساله، عرفان به توحید صمدی است و همچنین عرفان اصیل انسان‌ساز، منطق وحی به نام قرآن کریم است و آنچه را که امامان معصوم(ع) در بیان این امر فرموده‌اند در واقع همه آنها تفسیر انفسی قرآن کریمند. انسان را نیز در عرف منطق، حیوان ناطق تعریف کرده‌اند، اما انسان در عرف عرفان کسی است که لیاقت‌ها و قابلیت‌هایی دارد که چون به فعلیت برسند و او را متصف به صفات ربوبی و محاسن اخلاق و محامد آداب کنند، او دیگر همان حیوان ناطق نیست، بلکه انسان واقعی حقیقی است. نویسنده برخی رویدادهای سلوک عرفان عملی خود را نیز در نیمه کتاب شرح داده و سپس در نیمه دیگر، اصول مستنبط از آنها و متفرع بر آنها را بیان کرده است[۲].

    پانویس

    1. ر.ک: بی‌نام
    2. ر.ک: همان

    منابع مقاله

    بی‌نام، «کتاب انسان در عرف عرفان»، برگرفته از سایت ایران کتاب



    وابسته‌ها