علم غیب (آگاهی سوم)

    از ویکی‌نور
    (تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
    علم غیب (آگاهی سوم)
    علم غیب (آگاهی سوم)
    پدیدآورانسبحانی تبریزی، جعفر (نويسنده)
    عنوان‌های دیگرآگاهی سوم یا علم غیب
    ناشرمؤسسه امام صادق علیه السلام
    مکان نشرایران - قم
    سال نشر1386ش
    چاپ2
    شابک964-357-194-7
    موضوعائمه اثناعشر - پیشگویی‏ها - چهارده معصوم - غیب گویی - غیب گویی (اسلام)
    زبانفارسی
    تعداد جلد1
    کد کنگره
    ‎‏/‎‏س‎‏2‎‏ع‎‏8 223/34 BP
    نورلایبمطالعه و دانلود pdf

    آگاهی سوم یا علم غیب، نوشته متکلم و مرجع تقلید شیعه؛ جعفر سبحانی (متولد 1308ش.)، دانایی غیرعادی پیامبران الهی و امامان دوازده‌گانه را نسبت به مسائل پنهانی از دیدگاه اعتقادی بررسی کرده و به پرسش‌های مطرح در این زمینه پاسخ داده است. نام دیگر این اثر، علم غیب (آگاهی سوم) است.

    هدف و روش

    نویسنده به‌خاطر احساس وظيفه، این کتاب را تألیف کرده و کوشیده است پرسش‌های اعتقادی را با دلايل عقلى و نقلى پاسخ دهد و از اندیشه‌های فیلسوفان اسلامی و داورى‌هاى دانشمندان علوم طبيعى بهره ببرد و مسائل را از ابعاد گوناگون بررسی کند.[۱]

    ساختار و محتوا

    مطالب در 12 بخش سامان‌یافته است. برخی از مباحث مهم مطرح‌شده عبارت است از: حقيقت غيب، امكان آگاهى انسان از غيب، گفتار دانشمندان پيرامون آگاهى پيامبر و امام از غيب، خبر غیبی در قرآن، خبرهاى غيبى پيامبر(ص) و امام على عليه‌السلام.

    نمونه مباحث

    • دانشمندان شيعه همگى تصريح كرده‌اند كه آگاهى پيامبر و امام از غيب، ذاتى نيست و به تعليم الهى است و كسانى كه علم امامان(ع) را ذاتى و بدون تعليم الهى بدانند و تلقى كنند از غُلاة به شمار می‌آیند و اصولاً این عقیده مستلزم شرک است.[۲]
    • جعفر سبحانی با استناد به روایت امام صادق(ع): "انّ الإمام إذا شاء أن يعلم علم."، تأکید کرده است: آگاهى پيامبر و امام بسان كسى است كه نامه‌اى همراه داشته باشد، هرگاه بخواهد از محتويات نامه آگاه گردد، مى‌تواند آن را بگشايد و از مضمون آن آگاه گردد و در مواردى كه پيامبر و امام هدف تير حوادث ناگوار و مصائب، قرار مى‌گرفتند به‌خاطر اين بوده كه روى مصالحى نخواسته‌اند به علمى كه در كانون وجود آنان بوده توجه كنند و مصلحت الهى اقتضا مى‌كرده كه در اين موارد از اختيار خود استفاده ننمايند.[۳]

    مآخذ نویسنده

    نویسنده برای نگارش این اثر، افزون بر قرآن کریم، از 75 کتاب به زبان عربی و فارسی (فلسفی، کلامی، تفسیری، تاریخی، روایی و...) و چند کتاب و رساله دیگر (که نام و مشخصات و تعدادش مشخص نشده) استفاده کرده است.[۴]

    تاریخ تألیف

    نگارش مقدمه و متن اصلی کتاب حاضر در قم تاریخ 17 اسفند 1355ش. به پایان رسانده است.[۵]

    پانویس

    1. مقدمه کتاب، ص16.
    2. متن کتاب، ص63.
    3. همان، ص234.
    4. همان، ص237- 240.
    5. مقدمه کتاب،ص21 و متن کتاب، ص235.

    منابع مقاله

    مقدمه و متن کتاب.

    وابسته‌ها