دیوان اشعار ملا علی‌آقا مولانا: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    بدون خلاصۀ ویرایش
    بدون خلاصۀ ویرایش
    خط ۳۰: خط ۳۰:
       
       


    '''دیوان اشعار ملاعلی آقا مولانا''' یا «ذخیرة السالکین» مشتمل بر اشعار صوفی سالک آخوند ملاعلی آقا (درگذشته 1344ق) ملقب به مولاناست. این اثر با مقدمه و تصحیح مرتضی مولانا منتشر شده است.  
    '''دیوان اشعار ملاعلی آقا مولانا''' یا «ذخیرة السالکین» مشتمل بر اشعار صوفی سالک آخوند [[ملاعلی بن مؤمن]] (درگذشته 1344ق) ملقب به مولاناست. این اثر با مقدمه و تصحیح [[مولانا، مرتضی|مرتضی مولانا]] منتشر شده است.  


    اشعار مولانا مشتمل بر مثنویات، قصاید و رباعیات عرفانی است. مولانا اوایل به عنوان مضطر و بعد به عنوان مقصود و گاهی مقصودعلی تخلص می‌کرده است. قسمتی از اشعار عرفانی را اوایل با تخلص مضطر سروده، نظیر نسب‌نامه سلاسل صوفیه که بسیار مطول است و یا مناظرات عرفانی که با امام جمعه داشته است، و به سال‌های اولیه دوران تصوف مرحوم مولانا مربوط است.<ref>ر.ک: مقدمه، ص20، متن کتاب، ص160</ref>‏   
    اشعار مولانا مشتمل بر مثنویات، قصاید و رباعیات عرفانی است. مولانا اوایل به عنوان مضطر و بعد به عنوان مقصود و گاهی مقصودعلی تخلص می‌کرده است. قسمتی از اشعار عرفانی را اوایل با تخلص مضطر سروده، نظیر نسب‌نامه سلاسل صوفیه که بسیار مطول است و یا مناظرات عرفانی که با امام جمعه داشته است، و به سال‌های اولیه دوران تصوف مرحوم مولانا مربوط است.<ref>ر.ک: مقدمه، ص20، متن کتاب، ص160</ref>‏   

    نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۲

    دیوان اشعار ملا علی آقا مولانا
    دیوان اشعار ملا علی‌آقا مولانا
    پدیدآورانمولانا، علی بن مؤمن (نویسنده) مولانا، مرتضی (مصحح)
    عنوان‌های دیگرذخیرة السالکین
    ناشرپایا
    مکان نشرايران - تهران
    سال نشر1383ش.
    چاپاول
    شابک964-6748-44-9
    موضوعشعر فارسي - قرن 13ق.
    زبانفارسی
    تعداد جلد1
    کد کنگره
    ‏‎‏/‎‏م‎‏8‎‏د‎‏9 / 7419 PIR


    دیوان اشعار ملاعلی آقا مولانا یا «ذخیرة السالکین» مشتمل بر اشعار صوفی سالک آخوند ملاعلی بن مؤمن (درگذشته 1344ق) ملقب به مولاناست. این اثر با مقدمه و تصحیح مرتضی مولانا منتشر شده است.

    اشعار مولانا مشتمل بر مثنویات، قصاید و رباعیات عرفانی است. مولانا اوایل به عنوان مضطر و بعد به عنوان مقصود و گاهی مقصودعلی تخلص می‌کرده است. قسمتی از اشعار عرفانی را اوایل با تخلص مضطر سروده، نظیر نسب‌نامه سلاسل صوفیه که بسیار مطول است و یا مناظرات عرفانی که با امام جمعه داشته است، و به سال‌های اولیه دوران تصوف مرحوم مولانا مربوط است.[۱]

    او در بسیاری از اشعار به تبیین افکار و اعتقادات صوفیه پرداخته است:

    صوفیان مصداق اضدادند و جان*** ساری اندر جسم و جان خاکیان

    گه نفیر فقرُ فخری می‌زنند*** گه صفیر شرح صدری می‌زنند.[۲]

    مولانا با وجود تنگدستی و ضیق معیشت، برای امرار معاش و کسب مال، نسبت به ارباب مال و جاه مطلقا بی‌اعتنا بوده و مدح انبیاء و به‌خصوص حضرت صاحب الامر اغلب سروده‌هایش را دربر می‌گیرد.[۳]‏ وی در طرق مختلف صوفیه سلوک کرده و آخرین مرحله سلوکش منتهی به طریقه‌ای خاص برای ارتباط با حضرت بقیة الله می‌شود.[۴]‏ او در استکانت و خضوع در پیشگاه مهدی موعود(عج) مثنوی زیبایی سروده که با این ابیات آغاز می‌شود:

    صاحب الامر ای شه صاحب کلاه***بر جنابت جمع اوصاف اله

    تو شهی شاهان گدای کوی تو***نور مهر و مه ز نور روی تو.[۵]

    پانویس

    1. ر.ک: مقدمه، ص20، متن کتاب، ص160
    2. ر.ک: همان، ص122
    3. ر.ک: مقدمه، ص21
    4. ر.ک: همان، ص13
    5. ر.ک: متن کتاب، ص27

    منابع مقاله

    مقدمه و متن کتاب.


    وابسته‌ها