ابن باذش، احمد بن علی: تفاوت میان نسخه‌ها

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ‏۱۳ نوامبر ۲۰۱۸
جز
جایگزینی متن - 'مي' به 'می'
جز (جایگزینی متن - ' اين ' به ' این ')
جز (جایگزینی متن - 'مي' به 'می')
خط ۳۹: خط ۳۹:
به گفته ابن ابار وى بيش از هشتاد و اندى استاد داشت كه برخى از آنان در شمار بزرگان و مفاخر اندلس بوده‌اند. نخستين این استادان، پدرش بود كه خود در نحو و ادب دستى تمام داشت و قرآن و زبان عربى تدريس مى‌كرد. علاوه بر پدر، مشهورترين كسانى كه وى از محضرشان بهره‌مند شده است، عبارتند از ابوعلى بن سكره صدفى (د514ق)، ابوعلى غسانى (د498ق) و ابوعباس جرجانى شافعى (د482ق).
به گفته ابن ابار وى بيش از هشتاد و اندى استاد داشت كه برخى از آنان در شمار بزرگان و مفاخر اندلس بوده‌اند. نخستين این استادان، پدرش بود كه خود در نحو و ادب دستى تمام داشت و قرآن و زبان عربى تدريس مى‌كرد. علاوه بر پدر، مشهورترين كسانى كه وى از محضرشان بهره‌مند شده است، عبارتند از ابوعلى بن سكره صدفى (د514ق)، ابوعلى غسانى (د498ق) و ابوعباس جرجانى شافعى (د482ق).


ابن ابار، ابومحمد عبدالله بن محمد بن ساره شنترينى (517ق) و ابوعباس احمد بن خلف جذامى (د531ق) و ابوعباس احمد بن محمد زنقى را نيز از استادان او ياد كرده است. از ميان این اساتيد، برخى چون ابوعلى صدفى و ابوعلى غسانى به وى اجازه روايت داده بودند.
ابن ابار، ابومحمد عبدالله بن محمد بن ساره شنترينى (517ق) و ابوعباس احمد بن خلف جذامى (د531ق) و ابوعباس احمد بن محمد زنقى را نيز از استادان او ياد كرده است. از میان این اساتيد، برخى چون ابوعلى صدفى و ابوعلى غسانى به وى اجازه روايت داده بودند.


ابن باذش، مردى اديب، عالم به قرائات و در كار دانش ژرف‌نگر و نقاد بود؛ چنان‌كه ابن ابار وى را یکى از مفاخر زمان خود شمرده‌اند. خود وى نيز بر آن بود كه یکى از سه نحوى بزرگ روزگار خویش است. ابن زبير معتقد است كه در علم اسناد هيچ‌كس به درجه وى نرسيده است. ابن باذش شاگردان فراوانى داشته است كه شايد معروف‌ترين ايشان اينان باشند: محمد بن يوسف تميمى مازنى، محمد بن احمد بن ابى‌خيثمه جيانى، احمد بن طلحه غرناطى، ابوبكر، عبدالله بن غالب محاربى غرناطى، ابوخالد بن رفاعه، ابوعلى قلعى و ابومحمد عبدالمنعم.
ابن باذش، مردى اديب، عالم به قرائات و در كار دانش ژرف‌نگر و نقاد بود؛ چنان‌كه ابن ابار وى را یکى از مفاخر زمان خود شمرده‌اند. خود وى نيز بر آن بود كه یکى از سه نحوى بزرگ روزگار خویش است. ابن زبير معتقد است كه در علم اسناد هيچ‌كس به درجه وى نرسيده است. ابن باذش شاگردان فراوانى داشته است كه شايد معروف‌ترين ايشان اينان باشند: محمد بن يوسف تمیمى مازنى، محمد بن احمد بن ابى‌خيثمه جيانى، احمد بن طلحه غرناطى، ابوبكر، عبدالله بن غالب محاربى غرناطى، ابوخالد بن رفاعه، ابوعلى قلعى و ابومحمد عبدالمنعم.


منابع قديم‌تر تاريخ مرگ وى را 542ق ذكر كرده‌اند، اما ابن ابار از قول ابوعباس وراق و یکى از شيوخ خود به نام ابوربيع بن سالم، 540ق را نيز آورده است. شگفت آنكه منابع متأخرتر (از قرن 8 به بعد) سال 540ق را ترجيح داده‌اند.
منابع قديم‌تر تاريخ مرگ وى را 542ق ذكر كرده‌اند، اما ابن ابار از قول ابوعباس وراق و یکى از شيوخ خود به نام ابوربيع بن سالم، 540ق را نيز آورده است. شگفت آنكه منابع متأخرتر (از قرن 8 به بعد) سال 540ق را ترجيح داده‌اند.


==آثار==
==آثار==
آثار ابن باذش همه در زمينه علوم قرآنى است. مجموعاً 3 کتاب به او نسبت داده‌اند كه از این ميان تنها «الإقناع في القرائات السبع» در دست است.<ref>خسروی، زهرا، ج3، ص85</ref>. 
آثار ابن باذش همه در زمینه علوم قرآنى است. مجموعاً 3 کتاب به او نسبت داده‌اند كه از این میان تنها «الإقناع في القرائات السبع» در دست است.<ref>خسروی، زهرا، ج3، ص85</ref>. 
==پانویس==
==پانویس==
<references/> 
<references/> 
۴۲۵٬۲۲۵

ویرایش