علم پیامبر و امام در قرآن

    از ویکی‌نور
    (تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
    علم پیامبر و امام در قرآن
    علم پیامبر و امام در قرآن
    پدیدآورانمطهری، احمد (نويسنده) کاردان، غلامرضا (نویسنده)
    ناشرمؤسسه در راه حق
    مکان نشرایران - قم
    سال نشر1361ش
    چاپ1
    شابک-
    موضوععلم امام - جنبه‏های قرآنی - محمد (ص)، پیامبر اسلام، 53 قبل از هجرت - 11ق. - در قرآن - محمد (ص)، پیامبر اسلام، 53 قبل از هجرت - 11ق. - علم - جنبه‏های قرآنی
    زبانعربی - فارسی
    تعداد جلد1
    کد کنگره
    /غ9م6 104 BP
    نورلایبمطالعه و دانلود pdf

    علم پیامبر و امام در قرآن، اثر احمد مطهری و غلامرضا کاردان، کتابی است در بررسی آیاتی که به نفی و اثبات علم غیب برای پیامبر(ص) و امامان(ع) می‌پردازند.

    ساختار و محتوا

    از جمله مسائلی که آگاهی از آن از دیرزمان مورد توجه بوده، امکان رسیدن انسان به علوم غیبی و اندازه و ظرفیت انسان برای آگاهی از این علوم است و تحقیق در این مسئله، تنها از نظر علمی شایان توجه نیست، بلکه آگاهی از آن، می‌تواند ایمان انسان را نیرومندتر سازد. ازاین‌رو نویسندگان اثر حاضر، این بحث را مورد تحقیق و بررسی قرار داده‌اند و چون آیات قرآن در این زمینه، یک اختلاف ابتدایی دارد، بحث‌های کتاب به دو بخش اصلی تقسیم شده است:

    1. «آیات نفی علم غیب»؛
    2. «آیات مثبت علم غیب».

    مطالعه و خواندن این مباحث، خواننده را به این حقیقت رهنمون می‌شود که پیامبر(ص) و امامان(ع)، به تمام مسائل و حقایق غیبی – به‌استثنای مسائل خاصی که آگاهی از آنها ویژه خداوند است و دستیابی به آنها برای هیچ آفریده‌ای ممکن نیست – آگاهی دارند[۱].

    مهم‌ترین مانعی که برای اثبات علم غیب برای پیامبر(ص) و امام(ع) به نظر می‌رسد، آیاتی است که علم غیب را از پیامبر(ص) و امام(ع) سلب می‌کند. در بخش نخست کتاب، به بررسی این آیات که طبق عناوین زیر، جمع‌بندی گردیده، پرداخته شده است:

    1. آیاتی که علم غیب را در انحصار خداوند قرار می‌دهد؛
    2. آیاتی که پیامبر در آنها صریحا علم غیب را از خود سلب می‌کند؛
    3. آیاتی که خداوند از پیامبر علم غیب را نفی می‌نماید؛
    4. آیاتی که بعضی از علوم غیبی را به خدا اختصاص می‌دهد[۲].

    در مقابل، در بخش دوم کتاب، آیاتی مورد بررسی قرار گرفته که به‌طور اجمال و سربسته، پیامبران الهی را آگاهان به غیب معرفی می‌کند و قسمتی تحت یک عنوان کلی، علم به غیب را به آنان نسبت می‌دهد. این آیات تحت عناوین زیر، جمع‌بندی و بررسی شده است:

    1. آیات علم غیب به‌طور اجمالی؛
    2. آیات تعلیم اسماء؛
    3. آیات شهادت بر اعمال؛
    4. آیات امامت باطنی؛
    5. آیات علم به ملکوت اشیاء؛
    6. آیات تأویل اشیاء؛
    7. آیات شب قدر؛
    8. آیات تعلیم زبان پرندگان؛
    9. آیات روشنگری قرآن و تورات؛
    10. آیات علم غیب به موارد جزیی[۳].

    پانویس

    1. ر.ک: پیشگفتار، ص5-6
    2. ر.ک: متن کتاب، ص8-67
    3. ر.ک: همان، ص70-71

    منابع مقاله

    پیشگفتار و متن کتاب.


    وابسته‌ها