رن‍دال‌، ج‍ان‌ ه‍رم‍ن‌

    از ویکی‌نور
    (تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
    جان هرمن رندال جونیور
    NUR00000.jpg
    نام کاملجان هرمن رندال جونیور
    نام‌های دیگرJohn Herman Randall Jr.
    نام پدرجان هرمن رندال سینیور (واعظ کلیسای باپتیست)
    ولادت۱۴ فوریه ۱۸۹۹
    محل تولدگرند رپیدز، میشیگان، ایالات متحده، ایالات متحده آمریکا
    محل زندگینیویورک
    رحلت۱ دسامبر ۱۹۸۰
    طول عمر۸۱ سال
    همسرمرسدس ایرن مورتز (ازدواج ۱۹۲۲)
    فرزندانجان هرمن رندال سوم، فرانسیس بالارد رندال
    پیشهفیلسوف، مورخ فلسفه، نویسنده، استاد دانشگاه
    منصباستاد کرسی فردریک جی. ئی. وودبریج در تاریخ فلسفه (کلمبیا)
    اطلاعات علمی
    درجه علمیدکتری فلسفه
    دانشگاهدانشگاه کلمبیا
    علایق پژوهشیتاریخ فلسفه، فلسفه طبیعی، پراگماتیسم، ناتورالیسم، فلسفه رنسانس، ارسطو
    اساتید
    • جان دیویی
    • فردریک جیمز یوجین وودبریج
    • چارلز آ. بیرد
    • جیمز هاروی رابینسون
    شاگردان
    • جان پی. آنتون
    • پل اسکار کریستلر
    • نیل گیلبرت
    • چارلز اشمیت
    برخی آثار
    • The Making of the Modern Mind
    • The Career of Philosophy (۲ جلد)
    • Aristotle
    • Nature and Historical Experience
    • How Philosophy Uses Its Past
    • The Role of Knowledge in Western Religion
    • Plato: Dramatist of the Life of Reason
    • The Renaissance Philosophy of Man (ویراستار)

    جان هرمن رندال جونیور (به انگلیسی: John Herman Randall Jr.) (متولد ۱۸۹۹ – ۱۹۸۰ م) فیلسوف، مورخ برجسته فلسفه و استاد دانشگاه کلمبیا بود. او از چهره‌های شاخص مکتب ناتورالیسم آمریکایی و پراگماتیسم به شمار می‌رفت و با آثاری چون «تکوین ذهن مدرن» (The Making of the Modern Mind) و «فلسفه در دوران مدرن» (The Career of Philosophy) در تاریخ‌نگاری فلسفه نقش بسزایی داشت. رندال که شاگرد جان دیویی و فردریک وودبریج بود، بیش از نیم قرن در کلمبیا به تدریس پرداخت و به واسطهٔ تفسیرهای نوآورانه‌اش از ارسطو و فلسفهٔ رنسانس شهرت یافت.

    ولادت

    جان هرمن رندال جونیور در ۱۴ فوریه ۱۸۹۹ در شهر گرند رپیدز، ایالت میشیگان زاده شد.[۱][۲] پدرش جان هرمن رندال سینیور، واعظ کلیسای باپتیست، و مادرش مینروا آی. بالارد نام داشت.[۳] خانواده برای تأمین آموزش بهتر برای فرزندان خود به نیویورک نقل مکان کرد.[۳]

    تحصیلات

    رندال پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان موریس در نیویورک، وارد کلمبیا کالج شد. او در سال ۱۹۱۸ مدرک کارشناسی (A.B.)، در ۱۹۱۹ مدرک کارشناسی ارشد (A.M.) و در سال ۱۹۲۲ مدرک دکتری فلسفه را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد.[۱] رسالهٔ دکتری او با عنوان «مسئله مسئولیت گروهی در قبال جامعه» (The Problem of Group Responsibility to Society) بعدها به صورت کتاب منتشر شد.[۴]

    اساتید تأثیرگذار او جان دیویی، فردریک جیمز یوجین وودبریج (بنیانگذار مکتب ناتورالیسم کلمبیا)، چارلز آ. بیرد و جیمز هاروی رابینسون بودند.[۴][۵] رندال در جوانی با گروهی از دوستان نزدیک شامل جیمز گاتمن، هربرت اشنایدر و اروین ادمن همکاری داشت.[۳]

    فعالیت‌ها

    تدریس و جایگاه دانشگاهی

    رندال در سال ۱۹۲۰ به عنوان مدرس فلسفه در کلمبیا استخدام شد.[۱] او در سال ۱۹۲۵ به درجه استادیاری و در سال ۱۹۳۵ به مرتبه استادی تمام ارتقا یافت.[۱] در سال ۱۹۵۱ نخستین دارنده کرسی استادی «فردریک جی. ئی. وودبریج در تاریخ فلسفه» شد و تا زمان بازنشستگی در ۱۹۶۷ در این جایگاه ماند. او تا سال ۱۹۷۰ به تدریس سخنرانی‌های ویژه ادامه داد.[۱]

    رندال به مدت پانزده سال ریاست «سمینار دانشگاهی رنسانس» را که خود با پل اسکار کریستلر بنیان نهاده بود بر عهده داشت.[۴] او در سال ۱۹۶۷ به عنوان رئیس انجمن متافیزیک آمریکا (Metaphysical Society of America) خدمت کرد.[۱]

    فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی

    در سال ۱۹۳۳ رندال بیانیه‌ای را امضا کرد که در آن «ملی‌گرایی و فردگرایی اقتصادی افسارگسیخته» را محکوم می‌کرد.[۱] در سال ۱۹۳۵ او به همراه دیگر اعضای فدراسیون معلمان آمریکا به نشانه اعتراض به فعالیت‌های چپ‌گرایانه که اتحادیه را به جنبش سیاسی تبدیل می‌کرد، استعفا داد.[۱]

    در سال ۱۹۴۰ رندال رهبری گروهی از مربیان را بر عهده داشت که ممنوعیت انتصاب برتراند راسل در دانشکده شهر نیویورک را به چالش کشیدند.[۱] او همچنین یکی از امضاکنندگان «بیانیه انسان‌گرایانه» (Humanist Manifesto) در سال ۱۹۳۳ بود.[۶]

    پس از جنگ جهانی دوم، او هنگامی که استادان دارای حق تثبیت صرفاً به دلیل عضویت در حزب کمونیست اخراج می‌شدند، به مخالفت برخاست.[۱]

    فلسفه و تألیفات

    رندال در آثار خود به تلفیق تاریخ فلسفه با رویکرد ناتورالیستی و پراگماتیستی پرداخت. مهم‌ترین کتاب او «تکوین ذهن مدرن» (۱۹۲۶) بیش از پنج دهه در چاپ ماند و نسخهٔ جیبی آن در پنجاهمین سالگرد توسط انتشارات دانشگاه کلمبیا منتشر شد.[۱]

    کتاب دوجلدی «فلسفه در دوران مدرن» (جلد اول ۱۹۶۲، جلد دوم ۱۹۶۵) جایزهٔ رالف والدو امرسون انجمن فی‌بتا کاپا را دریافت کرد.[۱] اثر دیگر او «ارسطو» (۱۹۶۰) خوانشی تاریخی از آرای این فیلسوف یونانی ارائه می‌دهد.[۷][۸]

    رندال همچنین همراه با ارنست کاسیرر و پل اسکار کریستلر کتاب تأثیرگذار «فلسفهٔ رنسانس دربارهٔ انسان» (The Renaissance Philosophy of Man) را ویرایش کرد.[۵] از دیگر آثار او می‌توان به «طبیعت و تجربه تاریخی» (Nature and Historical Experience, ۱۹۵۸) و «نقش دانش در دین غربی» (The Role of Knowledge in Western Religion, ۱۹۵۸) اشاره کرد.[۳]

    وفات

    جان هرمن رندال جونیور در ۱ دسامبر ۱۹۸۰ در منزل خود در نیویورک درگذشت.[۱] مراسم یادبود او در ۶ مارس ۱۹۸۱ در کلیسای سنت پل دانشگاه کلمبیا برگزار شد.[۴] از او همسرش مرسدس (درگذشته ۱۹۷۷) و دو پسر به نام‌های جان هرمن رندال سوم و فرانسیس بالارد رندال به یادگار ماند.[۱]

    آثار

    از مهم‌ترین آثار جان هرمن رندال جونیور:[۷][۵][۸]

    • The Making of the Modern Mind: A Survey of the Intellectual Background of the Present Age (۱۹۲۶، تجدید چاپ‌های متعدد) – ترجمه فارسی: «تکوین عقل مدرن» با ترجمه جورج طعمة (بیروت)
    • The Career of Philosophy: From the Middle Ages to the Enlightenment (جلد ۱، ۱۹۶۲) و From the German Enlightenment to the Age of Darwin (جلد ۲، ۱۹۶۵)
    • Aristotle (۱۹۶۰)
    • Nature and Historical Experience: Essays in Naturalism and in the Theory of History (۱۹۵۸)
    • How Philosophy Uses Its Past (۱۹۶۳)
    • The Role of Knowledge in Western Religion (۱۹۵۸)
    • Plato: Dramatist of the Life of Reason (۱۹۷۰)
    • Hellenistic Ways of Deliverance and the Making of the Christian Synthesis (۱۹۷۰)
    • The Renaissance Philosophy of Man (ویراستار همراه با ارنست کاسیرر و پل اسکار کریستلر، ۱۹۵۶)
    • Readings in Philosophy (با همکاری جاستوس بوخلر و اولین شورک، ۱۹۴۶)
    • Philosophy: An Introduction (با همکاری جاستوس بوخلر، ۱۹۴۲)
    • The Problem of Group Responsibility to Society (۱۹۲۲، نسخه تجدیدنظر شده رساله دکتری)

    پانویس

    منابع مقاله

    وابسته‌ها