صلاة التراویح بین السنة و البدعة
صلاة التراويح بين السنة و البدعة، از آثار نویسنده، مفسر قرآن و مرجع تقلید شیعه معاصر، آیتالله جعفر سبحانی (متولد 1308ش)، پژوهشی است که نماز تراویح را بهصورت تحلیلی و اجتهادی از دیدگاه موافقان و مخالفان، بررسی میکند. «نماز تراویح»، عبادتی مستحبی است که اهل سنت در شبهای ماه مبارک رمضان «بهصورت جماعت» انجام میدهند. این اثر، یازدهمین شماره از مجموعه مسائل فقهی است.
| صلاة التراویح بین السنة و البدعة | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | سبحانی تبریزی، جعفر (نويسنده) |
| ناشر | مؤسسة الإمام الصادق علیه السلام |
| مکان نشر | ایران - قم |
| سال نشر | 1430ق |
| چاپ | 2 |
| شابک | 978-964-357-361-4 |
| موضوع | نماز تراویح - فقه تطبیقی |
| زبان | عربی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | /س2ص8 187/7 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
هدف و روش
- آیتالله جعفر سبحانی، تأکید دارد که فقیهان در برخی از مسائل فرعی و عملی اختلاف دارند و منشأ این اختلاف، به تفاوت دیدگاه درباره روایات منقول از پیامبر(ص) بازمیگردد و اختلاف در اساس دین نیست؛ پس باعث دشمنی نیز نخواهد شد و با توجه به آنکه با پژوهش میتوان به حقیقت رسید، در این سلسله پیاپی (مجموعه مسائل فقهی)، مباحث اختلافی (از جمله «نماز تراویح») را مورد بررسی قرار میدهیم؛ شاید باعث همبستگی مذاهب اسلامی و تقریب دیدگاهها شود[۱].
- آیتالله جعفر سبحانی، با یادآوری اینکه تهجّد در شبهای ماه مبارک رمضان از سنتهای مؤکّد است که در روایات نبوی(ص) و امامان اهلبیت(ع) وارد شده، افزوده است: پژوهش حاضر، به بررسی «جواز یا عدم جواز اقامه این نماز به شکل جماعت» میپردازد[۲].
ساختار و محتوا
- آیتالله جعفر سبحانی، در این اثر «با جماعت خواندنِ نماز تراویح» را مورد کاوش شرعی قرار میدهد و بعد از توضیح معنای لغوی و اصطلاحی تراویح، این مسئله («با جماعت خواندنِ نماز تراویح») را از دیدگاه پیروان اهلبیت(ع) و اهل سنت بررسی میکند و ادله موافقان و مخالفان را توضیح میدهد و آنگاه همین مسئله را از دیدگاه احادیث نبوی(ص) کاوش میکند تا مشروعیت یا عدم مشروعیت آن روشن گردد.
نمونه مباحث
- «بین سنت و بدعت»... اگر فرض کنیم ادلهای که برای مشروعیت نداشتن «با جماعت خواندن نماز تراویح» ذکر کردیم، خوانندگان را به یقین نرساند که این نماز، سنت نیست و بدعت است، ولیکن دستکم باعث تردید در مشروعیت آن میشود و بر اساس همین تردید، عقل میگوید که آن را رها کن؛ زیرا تعبّد با عمل مشکوک، حاصل نمیشود[۳].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.