انسان در دو فصل
انسان در دو فصل، اثر علی صفایی حائری (عین.صاد) (1330-1378ش)، نوشتهای است پیرامون تربیت انسان در دو مرحله پیش از بلوغ و پس از بلوغ با نگاهی عمیق و جامع که قبلا بهصورت سخنرانی در تالار وحدت مطرح شده است.
| انسان در دو فصل | |
|---|---|
| پدیدآوران | صفایی حائری، علی (نويسنده) |
| ناشر | الدار الجماهیریة للنشر و التوزیع و الإعلان ** ليلة القدر |
| مکان نشر | ایران - تهران ** ایران - قم |
| سال نشر | 1402ش |
| چاپ | 16 |
| شابک | 978-964-7803-08-3 |
| موضوع | اخلاق اسلامی - اسلام و آموزش و پرورش - انسان (اسلام) - فلسفه اسلامی |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | ص۷الف۸ 226/2 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
ساختار و محتوا
مطالب موجود در این کتاب، به شکل زیر تنظیم شده است:
- حرفهای ناگفته.
- مرور کلی.
- فصل اول، شامل:
- محیطهای تربیتی (محیط تربیتی بسته، محیط متضاد و محیط متحرک).
- روشهای تربیتی.
- عوامل تربیتی.
- وسایل تربیت.
- فصل دوم، شامل:
- روش تربیت انسان بالغ (ذکر، تزکیه و تعلیم).
- حوزههای تربیت؛ شامل:
- حوزه شناخت (فلسفه اسلامی و عرفان اسلامی).
- حوزه احساس.
- حوزه عمل.
- حوزه علوم (انگیزه علمی، کیفیت کار و طرح جامع).
- خلاصه.
در بخش حرفهای ناگفته، نمای کلی مطالب کتاب، به شکل زیر ترسیم شده است:
این کتاب، به تربیت انسان در دو مرحله پیش از بلوغ و پس از بلوغ توجه دارد.
در فصل اول، به محیطهای تربیتی، شکلهای تربیتی و عوامل تربیتی و وسایل تربیت توجه شده است.
در فصل دوم، انسان در چهار حوزه معرفت، احساس، عمل و علوم ارزیابی گردیده است و در این رهگذر از تربیت اسلامی، فلسفه اسلامی، عرفان اسلامی و اخلاق اسلامی سخنی رفته و بهاشاره میان دو جریان اسلامی و مسلمین در تربیت و فلسفه و عرفان و اخلاق، خط فاصل گذاشته شده است؛ چون جریان التقاط همیشه ریشه در بیرون مرزهای اسلام ندارد؛ که گاه از دل مسلمین هم منشأ میگیرد و دستاورد مسلمین به اسلام بسته میشود[۱].
نمونه مباحث
تربیت بر شناخت و احساس و عمل اثر میگذارد و در این تأثیرها به علم هم خط میدهد، انگیزه و کیفیت کار و طرح جامع را پایه میگذارد و نیازها به تجربه و تجربهها به صنایع ساده و صنایع به جمعبندی علمی و گسترش علوم لازم در این مبادله زنده میانجامد و تحمیل تخصصها و سنگینی رشتههای علمی کنار میرود و امتحانها هم بهسوی نشان دادن ابتکار و مهارت روی خواهند آورد[۲].
پانویس
منابع مقاله
حرفهای ناگفته و متن کتاب.