آدم بن عبدالعزیز

آدم بن عبدالعزیز شاعر سده ۲ قمری / ۸ میلادی بود که به ظرافت طبع و نیک‌نفسی معروف بوده است.

اطلاعات شخصی
نام پدر	عبدالعزیز بن عمر بن عبدالعزیز بن مروان
خویشاوندان	عمر بن عبدالعزیز (نیا)
دین	اسلام
پیشه	شاعر
اطلاعات علمی
حوزه	شعر
سبک نوشتاری	وصف می و می‌گساری
معاصرین	ابوالعباس سفاح، مهدی عباسی

تبار

پدرش عبدالعزیز بن عمر بن عبدالعزیز بن مروان و مادرش دختر سفیان بن عبدالعزیز بن مروان بود.

حیات

ابوالعباس سفاح، نخستین خلیفه عباسی (۱۳۲–۱۳۶ قمری / ۷۵۰–۷۵۳ میلادی) که امویان را یکسره از دم تیغ می‌گذراند، از کشتن وی به علت انتسابش به عمر بن عبدالعزیز (حکومت: ۹۹–۱۰۱ قمری / ۷۱۸–۷۱۹ میلادی) صرف‌نظر کرد.

آدم در آغاز می‌گسار و پیرو هوای نفس خویش بود و برخی اشعارش نیز نشانه‌هایی از سست باوری مذهبی داشت. حتی وی به زندقه نیز متهم گردید و به همین سبب به فرمان مهدی، سومین خلیفه عباسی (۱۵۸–۱۶۹ قمری / ۷۷۵–۷۸۵ میلادی)، بازخواست شد و برای گرفتن اعتراف از وی، ۳۰۰ تازیانه به او زدند، ولی او آن اتهام را نپذیرفت و اصرار ورزید که هرگز نه به انکار خدا برخاسته و نه در وجود او شک کرده است.

پایان زندگی

وی در اواخر عمر، زهد و تقوی پیشه کرد و به عبادت روی آورد و بر همین روش درگذشت.

شعر

اشعار آدم بسیار اندک است، اما به سبب ظرافت‌هایی که در وصف می و می‌گساری به کار برده، مورد توجه قرار گرفته است.

منابع مقاله

• موسوی بجنوردی، کاظم، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، ۱۳۷۴ش.