راهبردشناسی امامین عسکریین(ع) در تقویت و فهمپذیری آموزه مهدویت
راهبردشناسی امامین عسکریین(ع) در تقویت و فهمپذیری آموزه مهدویت، تألیف رضا شجاعیمهر (متولد 1357ش)، با هدف شناسایی راهبردها و سیاستهای دو امام معصوم(ع) در انتقال از دوران حضور به عصر غیبت و تبیین آموزه مهدویت، به نگارش درآمده است.
| راهبرد شناسی امامین عسکریین عليهماالسلام در تقویت و فهم پذیری آموزه مهدویت | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | شجاعیمهر، رضا (نويسنده) |
| سال نشر | 1400ش |
| چاپ | 1 |
| شابک | 978-600-5073-94-2 |
| موضوع | علی بن محمد (ع)، امام دهم، 212 - 254ق. - حسن بن علی (ع)، امام یازدهم، 233 - 260ق. - محمد بن حسن (عج)، امام دوازدهم، 255ق. - مهدویت |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | 2ر3ش 224 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
ساختار
این پژوهش در یک مقدمه و سه فصل سامان یافته است. در فصل اول (کلیات)، در سه گفتار مطرح شده و تبیین مباحث نیز در دو فصل دیگر، هرکدام در دو گفتار صورت گرفته است.
گزارش محتوا
در فصل اول، به کلیات پژوهش پرداخته شده است. نویسنده، اهداف این پژوهش را شناسایی راهبردها و سیاستهای امامان معصوم در گذار جامعه از دوران حضور به عصر غیبت و همچنین معادلسازی و استفاده از این راهبردها در راستای انتقال و تزریق آموزه مهدویت و مفاهیم دینی به جامعه امروز دانسته است[۱]. در باب پیشینه تحقیق، به گفته نویسنده اگرچه در باب سلوک ائمه و ادوار زندگی آنان، نوشتههای نسبتاً زیادی وجود دارد، اما تا زمان نگارش اثر در باب راهبردهای امام هادی و امام حسن عسکری(ع)، بهطور خاص تألیفی صورت نگرفته است[۲].
فصل دوم، با عنوان راهبردشناسی سلبی عسکریین(ع) در تقویت و رشد باورداشت مهدویت، از دو گفتار تشکیل گردیده است: در گفتار اول، نویسنده به جریانشناسی افراد یا گروههای سلبی و مدعی مرتبط با آموزه مهدویت در این دوره پرداخته و یکبهیک، عملکرد و عقاید آنان را بررسی کرده است. در گفتار دوم نیز به رفتارشناسی و نحوه تعامل و برخورد این دو امام با گروههای منحرف و تبیین روشها و راهبردهای سلبی امامین عسکریین(ع) در خنثیسازی این جریانات پرداخته است[۳].
فصل سوم، با عنوان بررسی راهبردهای ایجابی عسکریین(ع) در تقویت و رشد باورداشت مهدویت، در ضمن دو گفتار سامان یافته است: در گفتار اول، راهبردها و اقدامات ایجابی امام هادی(ع) در حفظ و تقویت آموزه مهدویت، بررسی و تحلیل شده و در گفتار دوم نیز به اقدامها و راهبردهای ایجابی امام حسن عسکری(ع) در این رابطه پرداخته شده است و در پایان فصل، جمعبندی، صورت گرفته است[۴].
از اقدامات مؤثر امام حسن عسکری(ع) در راستای تقویت آموزه مهدویت، لزوم طرح جانشینی فقها و ولایت آنها از ائمه معصوم در دوران غیبت است. امام حسن عسکری(ع) در عصری میزیست که جامعه اسلامی در مسیر تند سراشیبی سقوط قرار گرفته بود. ایشان از همان دوران امامت خویش، مسلمانان، بهخصوص شیعیان را برای تبعیت از عالمان، محدثین و فقها در عصر غیبت آماده میساختند. همچنین در جلسات خویش با عوام و مخصوصاً شاگردان، در مورد عالمان دین و نقش فقهای صالح صحبت کرده و آنان را به پیروی از فقهای صالح در زمان غیبت امام معصوم ترغیب میکردند[۵].
نویسنده در ذیل «نتیجهگیری کلی»، خاطرنشان کرده است: جریانهایی چون فطحیه، واقفیه، محمدیه، جعفریه و مدعیان وکالت، نیابت و بابیت، جریانهای مدعی منحرف متأثر از اندیشه مهدویت در عصر عسکریین(ع) هستند که با طرح ادعای خود، به رکود و تحریف در آموزه مهدویت کمک مینمودند و امامین عسکریین(ع) با استفاده از راهبردهای هشدار و پیشگیری، برخورد و برائت، اختفا و فریب دشمن و اقداماتی نظیر هدایت منحرفان فطحیمذهب، اظهار برائت علنی از واقفیه، تصریح به مرگ محمد و برپاداشتن مجلس عزا برای وی، انذار شیعیان از همنشینی و مجالست با جعفر، تکذیب مدعیان منحرف بابیت و اظهار برائت و لعن مدعیان نیابت و بابیت و اقدام تهاجمی علیه آنان، استراتژی تقیه، دستور به کتمان تولد مهدی و تغییر مکان زندگی امام مهدی(ع) و مانند آن، به حفظ باورداشت مهدویت کمک نمودند[۶].
پانویس
منابع مقاله
متن کتاب.