فلسفهی رسانه
فلسفه رسانه، از آثار گروهی از پژوهشگران و نویسندگان ایرانی و غیر ایرانی (دکتر سید حسن حسینی (متولد 1346ش) و همکاران) است که سعی دارد زمینهای فلسفی و تحلیلی برای تدوین الگوى رسانهاى متناسب با جمهورى اسلامى ایران، فراهم کند. اثر حاضر، جلد اول از مجموعه کتب «مطالعات رسانه» است.
| فلسفهی رسانه | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | حسینی، حسن (نويسنده)،
ملو، براد (نویسنده)، مک کوایل، دنیس ( نویسنده)، رامرت، ورنر ( نویسنده)، سپنجی، امیر عبد الرضا ( نویسنده)، رحیمیان، مهدی ( نویسنده)، پارسا، مهدی ( نویسنده)، امید علی، میثم ( نویسنده)، آذری، غلام رضا ( نویسنده)، پورحسن، قاسم ( نویسنده)، فهیمیفر، علیاصغر ( نویسنده) |
| ناشر | پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگى |
| مکان نشر | ایران - تهران |
| سال نشر | 1391ش |
| چاپ | 1 |
| موضوع | رسانههای گروهی - مقالهها و خطابهها |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
هدف و روش
- معاونت صداى جمهورى اسلامى ایران و پژوهشگاه علوم انسانى و مطالعات فرهنگى یادآور شدهاند:
- مجموعه کتب «مطالعات رسانه»، که در چهار حوزه «فلسفه رسانه»، «دین و رسانه»، «جامعهشناسى رسانه» و «تاریخ و رسانه»، در اختیار صاحبنظران و علاقهمندان به این حوزههاى علمى قرار مىگیرد...، قطعاً میتواند راهگشا و راهنماى مناسبى در شناخت وضعیت کنونى و قابلیتها و مزایاى «رسانههاى مدرن» تلقى گردد[۱].
- زبان و ادبیات کتاب حاضر، متناسب با موضوع آن، نظری و فلسفی و نخبگانی است[۲].
ساختار و محتوا
- کتاب حاضر، حاوى 8 فصل است که فصلهای 1 تا 7 را محققان ایرانی تألیف کردهاند، ولی فصل 8 ترجمه 3 مقاله از زبان انگلیسى است که مؤلفان غربى پدید آوردهاند. علت انتخاب این سه اثر و قرار دادن آن در این مجموعه تنها یک دلیل دارد: این سه مقاله، حاوى مطالبى است که مىتواند بهعنوان یک دغدغه و یا سؤال مهم، محققان و استادان ایرانى را به ارائه پاسخ و یا نظریهپردازى و یا دستکم واکنش به آن وادارد و به نظر مىرسد در این چند موضوع هنوز کار عمدهاى صورت نگرفته است[۳].
نمونه مباحث
- ... رسانههاى مدرن مانند تلویزیون و سینما در بدو پیدایش، فاقد ماهیت زیبایىشناسى بودند و این ماهیت، در بستر تجربه و در چارچوب تفکر تجربهکنندگان و عاملان آنها که غالباً غربى بودند، مانند برنامهسازان تلویزیون و فیلمسازان شکل گرفت. بنابراین چنانچه بکوشیم با ابداع تکنیکها و ظرفیتهاى زیبایىشناختى جدید در تلویزیون که ریشه در فرهنگ ایرانى اسلامى داشته باشد و در ضمن مدلول مضامین فرهنگى و بومى ما باشد، بهتدریج رسانههاى جدید تغییر ماهوى پیدا خواهند کرد و فرم و ساختار، خود به محتوا تبدیل خواهند شد و اتحاد صورت و معنا اتفاق خواهد افتاد. همان طور که در هنرهاى سنتى ایرانى از جمله داستان، شعر، نقاشى، موسیقى و معمارى این اتحاد فرم و محتوا محقق شده است[۴].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.