حکومت سليمانی و حکومت مهدوی

حکومت سلیمانی و حکومت مهدوی، اثر عبدالله مستحسن (معاصر)، کتابی است در بررسی تحلیلی ابعاد حکومت حضرت سلیمان(ع)، که قوی‌ترین حکومت تاریخ بشر بوده است، بر اساس آیات قرآن و پی بردن به نقاط قوت و ضعف آن؛ تا از این طریق درک بهتری از حکومت جهانی حضرت مهدی(عج) حاصل شود.

حکومت سليمانی و حکومت مهدوی
پدیدآوران	مستحسن، عبد الله (نويسنده)
ناشر	سبط النبي (صلی‌الله‌عليه‌وآله‌و‌سلم)
مکان نشر	ایران - قم
سال نشر	1388ش
چاپ	1
شابک	‎978-600-5240-32-5
موضوع	مهدویت
زبان	فارسی
تعداد جلد	1
کد کنگره	‎‏/‎‏م‎‏5‎‏ح‏8 187/9 BP
نورلایب	مطالعه و دانلود pdf

ساختار

کتاب در یک جلد، شامل مقدمه و چهار فصل اصلی تنظیم شده است.

گزارش محتوا

در مقدمه کتاب، نویسنده تأکید می‌کند که شناخت دقیق نقاط قوت و ضعف حکومت سلیمانی، تجربه‌ای گران‌بها برای منتظران ظهور است تا با تشابهات میان حکومت‌های الهی در گذشته و آینده آشنا شده و خود را برای ظهور آماده کنند.

فصل اول، به بررسی سیمای حضرت سلیمان(ع) به‌عنوان یک «پیامبر مظلوم» در تاریخ پرداخته و با نقد «اسرائیلیات» و جعلیات انتسابی به او، از ساحت وی دفاع می‌کند. در این بخش، عوامل اقتدار بی‌نظیر حکومت او شامل ارتش قدرتمند (متشکل از جن، انس و پرندگان)، سیستم اطلاعاتی گسترده، تجهیزات جنگی پیشرفته (زره‌های فلزی)، تسلط بر باد برای جابه‌جایی سریع و انضباط نظامی و اجتماعی دقیق تشریح شده است.

فصل دوم، بر تفسیر و تحلیل آیات مربوط به امتحان الهی حضرت سلیمان(ع) تمرکز دارد و برای این کار، نخست به واکاوی معانی لغات آیات مزبور می‌پردازد؛ لغاتی همچون: «عرض» (ارائه شد)، «عشی» (شب‌هنگام)، «صافنات» (مقسّم)، «جیاد» (خوبی‌ها)، «أحببت» (دوست داشتم) و..... سپس زیر عنوان «توبه سلیمان و خروج از ظلمات»، خاطرنشان می‌شود که: «آیه‌ای که لغات آن توضیح داده شد، بیان ندامت حضرت سلیمان(ع) از افکار و آرزوهایی است که در دل می‌پرورانیده». نویسنده در این فصل، مسئله میثاقی را که خداوند از همه انبیا گرفته است مطرح می‌کند و آن را به ولایت و امامت اهل‌بیت(ع) ربط می‌دهد.

فصل سوم، با بررسی هدف مشترک انبیا و اوصیا که همان استقرار کامل دین خداست، به بحث درباره نسل سرگردان امروز می‌پردازد. در این فصل، تبیین شده است که انحراف از مسیر ولایت و غصب مقام خلافت، موجب به تأخیر افتادن حکومت عدل الهی شده و بشریت را در انتظار «يوم الفتح» یا روز ظهور منجی قرار داده است. در این فصل، به بررسی معنای «الأعراب» نیز پرداخته شده است. اکثر مفسرین، «اعراب» را بادیه‌نشین معنی کرده‌اند، اما نویسنده معتقد است: «اگر به دید انصاف نگاه کنیم، خواهیم دید در تفسیر آیات دربردارنده این واژه و مشابه آن، مماشات و فقدان صراحت در بیان و شجاعت اینکه بگوید: هرکس به آنچه که خدا بر رسول خود نازل فرموده، کافر شود، «اعرابی» است، جنبه غالب دارد». نافرجامی حکومت‌های «عصایی» نیز از جمله موضوعات مطرح‌شده در این فصل است.

فصل چهارم به حکمت‌های نهفته در داستان عبور لشکر سلیمان(ع) از وادی مورچگان پرداخته و ابعاد معرفتی این واقعه را در شناخت شخصیت این پیامبر و شوکت حکومت او بررسی می‌کند. در این فصل، ضمن شناخت شخصیت بلقیس و بررسی آن، به بحث پیرامون کیفیت قصر حضرت سلیمان(ع) پرداخته شده است. تابش نور هدایت بر ملکه سبا و چگونگی ایمان آوردن وی، از جمله مباحث این فصل است. نویسنده در این فصل، به بحث پیرامون موضوع «دابة الأرض» پرداخته و مباحث مربوط به منجی و انتظار شرایط ظهور را مطرح نموده است.

منابع مقاله

مقدمه و متن کتاب.