فشارکی اصفهانی، سید محمد بن امیرقاسم
میر سید محمد بن امیر سید قاسم فشارکى اصفهانى (1253-1318/1316ق)، عالم امامى، فقیه، اصولى، محقق، مدرس و در کلمات بعضى از بزرگان، معروف به استاد کبیر، شاگرد فاضل اردکانى و میرزاى شیرازى
| سید محمد بن امیرقاسم فشارکی اصفهانی | |
|---|---|
 فشارکی اصفهانی، محمد بن امیرقاسم | |
| نام کامل | میر سید محمد بن امیر سید قاسم فشارکی اصفهانی |
| نامهای دیگر | فشارکی، سید محمد بن قاسم؛ اصفهانی، سید محمد بن امیرقاسم |
| لقب | استاد کبیر |
| نسب | حسینی طباطبائی |
| نام پدر | امیر سید قاسم |
| ولادت | ۱۲۵۳ قمری |
| محل تولد | فشارک از توابع قهپایه اصفهان، ایران |
| محل زندگی | کربلا، سامرا، نجف |
| رحلت | ۱۳۱۶ قمری |
| مدفن | صحن حرم امام علی علیهالسلام، نجف اشرف |
| طول عمر | ۶۳ سال |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| پیشه | فقیه، اصولی، محقق، مدرس |
| منصب | مدرس حوزه نجف |
| اطلاعات علمی | |
| علایق پژوهشی | فقه، اصول |
| اساتید | |
| شاگردان | |
| برخی آثار | |
ولادت
درسال ۱۲۵۳ قمری ۱۲۱۷ شمسی در فشارک از روستاهاى بخش کوهپایه اصفهان به دنیا آمد. نسب او به سادات طباطبائی شهر زواره میرسد.
پس از درگذشت پدرش در یازده سالگى، کفالت او را برادر بزرگش ابراهیم ملقب به (کبیر) بر عهده گرفت. براى فراگیرى علوم به عتبات رفت و در کربلا ساکن شد.
اساتید
وى از شاگردان حاجى آقا حسن بن سید مجاهد و فاضل اردکانى و میرزاى شیرازى بود. در زمان حیات استادش، میرزاى شیرازى، مرجعیت تقلید و تدریس در سامرا را برعهده داشت. بعد از درگذشت استادش به نجف مهاجرت کرد.
آنطور که آقا بزرگ تهرانی در کتاب خود میفرماید، در مسجد هندی در نجف کرسی تدریس داشت که حدود ۳۰۰ شاگرد در کلاسش حاضر میشدند. شیخ عباس قمی در فوایدالرضویه میفرماید: زمانی که آیتالله شیرازی در شعبان ۱۳۱۲ وفات کرد بزرگان به او رجوع کردند زیرا اعتقاد داشتند که او اعلم پس از میرزاست و از او خواستند که تصدی امور شرع و مرجعیت را بر عهده بگیرد ولی ایشان میفرماید: من خود میدانم که شایسته این کار نیستم زیرا ریاست امور شرعی نیاز به امور دیگری غیر از علم دارد و من در این امور وسواس خاصی دارم و من به غیر از تدریس به کاری نباید مشغول شوم. به ایشان اشاره کرد که به سراغ مرحوم میرزا محمدتقی شیرازی بروند. که این یکی از دلایل بلندی همت و پاکی نفس و اخلاص قلب این بزرگوار بوده است.
شاگردان
میرزا محمدحسین نایینى و حاج شیخ عبدالکریم حائرى یزدى و آقا شیخ محمدرضا نجفى و حاج شیخ محمدحسین طبسى و آقا میرزا سید على مدرس یزدى از شاگردان وى بودند.
وفات
وفات وی را در سوم ذیالقعده ۱۳۱۶ق برابر با اسفند ۱۲۷۷ش در نجف دانستهاند. محل دفن وی یکی از حجرات صحن مقدس علوی است.
آثار
- أصالة البرائة؛
- الأغسال؛
- الفروع المحمدیة، مجموعه رسالاتى در فقه و غیره؛
- شرح اوائل رساله البرائة شیخ انصارى؛
- رسالهاى در خلل نماز[۱]
پانویس
- ↑ ر.ک: نصيرى، محمدرضا، ج4، ص295
منابع مقاله
نصیرى، محمدرضا، «اثرآفرینان»، انجمن آثار و مفاخر فرهنگى، چاپ دوم، 1384، تهران.