کمیل بن زیاد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''کمیل بن زیاد نخعی''' (متوفی ۸۳ق)، از اصحاب برجسته و خاص امام علی(ع) و از جمله صاحب‌سران آن حضرت به شمار می‌رود. وی از قبیله نخع (شاخه‌ای از مذحج یمن) بود و مالک اشتر نیز از همین قبیله محسوب می‌شود. سال تولد کمیل به‌درستی مشخص نیست؛ اما با توجه به شهادت وی در ۹۰سالگی، تولد او را سال پنجم یا ششم بعثت دانسته‌اند. کمیل در زمان حیات پیامبر(ص) هجده سال داشت، اما توفیق دیدار آن حضرت را نیافت. ارتباط او با امام علی(ع) در زمان جوانی و در سفر کوتاه آن حضرت پیش از حجةالوداع به یمن برقرار شد و بدین‌وسیله جزو ارادتمندان و تربیت‌شدگان آن حضرت گردید. وی با استعداد ذاتی و اخلاص و شجاعت و وفاداری که داشت، به‌سرعت تقرب یافت و در زمره اصحاب خاص و شیعیان مخلص درآمد. در زمان خلافت عثمان، حضور کمیل عمدتاً به‌صورت ایراد و اعتراض بر شیوه حکومت وی بود و متقابلاً از جانب عثمان مورد تعرض، آزار، تبعید و ضرب و شتم قرار گرفت. کمیل از بیعت‌کنندگان با امام علی(ع) پس از قتل عثمان بود و در هر سه جنگ جمل، صفین و نهروان در رکاب آن حضرت حضور یافت. وی از سوی امام به فرمانداری شهر «هیت» منصوب شد. پس از شهادت امام علی(ع)، کمیل با امام حسن(ع) بیعت کرد و از اصحاب آن حضرت به شمار می‌رفت. در زمان امام حسین(ع) پیش از واقعه عاشورا در زندان معاویه و یزید به سر می‌برد و فردای روز عاشورا آزاد شد و پس از آن با امام سجاد(ع) بیعت کرد و در جنگ قراء علیه حکومت اموی شرکت جست. سرانجام در سال ۸۳ق در ۹۰سالگی به دست حجاج بن یوسف ثقفی به شهادت رسید. امام علی(ع) پیش از این از شهادت کمیل و کیفیت آن خبر داده بود. از کمیل بن زیاد آثار ارزشمندی برجای مانده که از جمله مهم‌ترین آنها دعای معروف کمیل، حدیث حقیقت، حدیث نفس، حدیث قلوب، حدیث عزلت و گمنامی و وصیت امام علی(ع) به کمیل می‌باشد.