ابوالصلاح حلبی، تقی بن نجم: تفاوت میان نسخه‌ها

'''تقی‌الدین بن نجم‌الدین بن عبیدالله بن عبدالله بن محمد حلبی''' (حدود ۳۴۷-۴۴۷ق)، معروف به ابوالصلاح حلبى، فقیه و متکلم برجسته شیعه در قرن چهارم و پنجم هجری و یکی از بزرگان و مشایخ امامیه در شامات بود. تاریخ دقیق ولادت او مشخص نیست، اما با توجه به وفاتش در ۴۴۷ق و عمر حدود صدساله، می‌توان تولد او را در حدود ۳۴۷ق تخمین زد. وی در شهر حلب (از شهرهای بزرگ سوریه) دیده به جهان گشود. تحصیلات عالیۀ خود را نزد فقیه بزرگوار سید مرتضی علم الهدی و شیخ طوسی در بغداد انجام داد و اندکی نیز در محضر سلار دیلمی تلمذ کرد. او از طرف سید مرتضی برای تدریس و تبلیغ به شام و حلب اعزام گردید و به همین جهت او را «خلیفة المرتضی» (نماینده سید مرتضی) می‌گفتند. پس از درگذشت سید مرتضی، از سوی شیخ طوسی در آن مقام ابقا شد و به «خلیفة الشیخ» نیز معروف گشت. این موضوع نیابت نشان‌دهنده نفوذ علما و فقها در آن زمان است که مراجع تقلید نمایندگانی به اطراف می‌فرستادند تا مردم در امور خود به آنها مراجعه کنند. علمای رجال او را توثیق کرده و از اعیان امامیه و مشاهیر فقهای حلب برشمرده‌اند. علامه میرزا محمدباقر خوانساری در روضات الجنات از او به بزرگی یاد کرده است. ابوالصلاح دارای آثار و تألیفات متعددی است که نوعاً در زمینه فقه و کلام می‌باشد، از جمله: «الکافی فی الفقه» (معروف‌ترین اثر او)، «تقریب المعارف في الکلام»، «البدایة» (در فقه)، «دفع شبه الملاحدة» (در کلام)، «شرح ذخیره علم الهدی» (در کلام)، «الشافیة»، «العدّة» (در فقه)، «اللوامع» (در فقه) و «المرشد في طریق المتعبد» (در احکام). وی پس از یک عمر طولانی و پربرکت که همه را در راه خدا و احیای شریعت او صرف کرد، در حدود صدسالگی در سال ۴۴۷ق در شهر حلب درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.