شعرانی، ابوالحسن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''میرزا ابوالحسن شعرانی تهرانی''' (۱۳۲۰-۱۳۹۳ق)، معروف به علامه شعرانی، فقیه، فیلسوف، متکلم، مفسر، محدث و عالم ذوالفنون شیعه در قرن چهاردهم هجری بود که در علوم گوناگون از جمله فقه، اصول، فلسفه، کلام، تفسیر، حدیث، ریاضیات، هیئت و نجوم تبحر داشت. وی در سال ۱۳۲۰ق در تهران و در خانواده‌ای روحانی و دانش‌پرور دیده به جهان گشود. نسبش به مفسر بزرگ عصر صفوی، ملا فتح‌الله کاشانی (صاحب تفسیر منهج الصادقین) می‌رسد. تحصیلات مقدماتی را نزد پدر فراگرفت و سپس وارد مدرسه مروی تهران شد و ادبیات عرب، منطق، فقه، اصول، فلسفه و ریاضیات را از اساتیدی چون میرزا مهدی آشتیانی، میرزا محمود قمی و حبیب‌الله ذوالفنون آموخت. در دوره جوانی به حوزه علمیه قم سفر کرد و از محضر آیت‌الله حائری یزدی (مؤسس حوزه) بهره برد. سپس راهی نجف اشرف شد و مدتها نزد سید ابوتراب خوانساری به تکمیل معارف پرداخت. علامه شعرانی به چندین زبان از جمله فرانسه، ترکی، انگلیسی و عبری تسلط داشت و زبان عبری را از یک روحانی یهودی فراگرفته بود. او پس از بازگشت به تهران به تدریس، تحقیق و تألیف اشتغال ورزید و شاگردان برجسته‌ای چون میرزا هاشم آملی، عبدالله جوادی آملی، حسن حسن‌زاده آملی، علی‌اکبر غفاری و سید جلال‌الدین محدث ارموی را تربیت کرد. از آثار ارزشمند او می‌توان به «نثر طوبی» (دائرة‌المعارف اصطلاحات قرآن)، «المدخل إلی عذب المنهل فی أصول الفقه»، حاشیه بر مجمع‌البیان (۱۰ جلد)، تعلیقات بر منهج الصادقین (۱۰ جلد)، تصحیح و تعلیقات بر تفسیر ابوالفتوح رازی (۱۲ جلد)، شرح تجرید (در کلام)، ترجمه و شرح صحیفه سجادیه، شرح تبصره علامه حلی و ترجمه «نفس المهموم» اشاره کرد. وی سرانجام در شب یکشنبه ۷ شوال ۱۳۹۳ق (۱۲ آبان ۱۳۵۲ش) در ۷۳ سالگی درگذشت و در جوار حرم حضرت عبدالعظیم حسنی به خاک سپرده شد.