شیرازی، محمدتقی بن محب‌علی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدتقی بن محب‌علی شیرازی'''  (۱۲۵۶-۱۳۳۸ق)، مشهور به میرزای دوم، از فقها و مراجع بزرگ شیعه و رهبر انقلاب بزرگ عراق علیه استعمار انگلستان بود. وی در شیراز در خاندانی علمی زاده شد و پس از گذراندن دوران کودکی، پدرش او را برای فراگیری علوم دینی به کربلا برد. مقدمات را نزد سید علی تقی طباطبایی آموخت و سپس در درس فاضل اردکانی حاضر شد. آنگاه به همراه رفیقش آیت‌الله فشارکی اصفهانی به سامرا رفت و در درس میرزای شیرازی بزرگ (میرزا محمدحسن) شرکت کرد و پس از چندی در شمار فاضل‌ترین شاگردان او قرار گرفت و خود نیز به تدریس پرداخت. پس از درگذشت میرزای بزرگ در ۱۳۱۲ق، بسیاری از شاگردان او جذب حوزه درس وی شدند و به «میرزای دوم» شهرت یافت. پس از وفات آیت‌الله سید محمدکاظم یزدی، مرجع عام شیعیان گردید و در جمادی‌الاول ۱۳۳۷ق از سامرا به کربلا نقل مکان کرد. مهم‌ترین اقدام او رهبری انقلاب ۱۹۲۰ عراق علیه استعمار انگلستان بود. وی با صدور فتواهای کوبنده از جمله «مطالبه حقوق بر عراقیان واجب است» و «هیچ مسلمانی حق انتخاب غیرمسلمان را برای حکومت بر مسلمانان ندارد»، مردم را به مبارزه مسلحانه علیه اشغالگران انگلیسی برانگیخت. او با وجود کهولت سن، تمام وجوهات شرعی را به جبهه‌های جنگ می‌فرستاد و از جان و فرزندش نیز دریغ نمی‌کرد. میرزای دوم به زهد و قناعت شهره بود و با وجود اموال فراوانی که به دستش می‌رسید، در خانه استیجاری زندگی می‌کرد و لباس وصله‌دار می‌پوشید. در مورد عدالت او گفته شده: «از من درباره عصمت او پرسش کن نه از عدالتش». وی سرانجام در ۱۳ ذی‌الحجه ۱۳۳۸ق در بحبوحه انقلاب و به احتمال قوی با توطئه عوامل انگلیسی به شهادت رسید و در صحن مطهر امام حسین(ع) به خاک سپرده شد. از آثار او می‌توان به حاشیه بر مکاسب و رسائل شیخ انصاری، حاشیه بر عروة الوثقی و «رساله شریفه مجمع الرسائل» اشاره کرد.