حسن‌زاده آملی، حسن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''حسن حسن‌زاده آملی''' (۱۳۰۷-۱۴۰۰ش)، فیلسوف، عارف، فقیه، مفسر، منجم، ریاضیدان، شاعر و از برجسته‌ترین علمای معاصر شیعه بود. وی در روستای ایرا لاریجان آمل زاده شد و مقدمات علوم حوزوی را در شش سال در مسجد جامع آمل نزد استادانی چون میرزا ابوالقاسم فرسیو و شیخ احمد اعتمادی فراگرفت. در ۲۲ سالگی (شهریور ۱۳۲۹) به تهران رفت و از محضر بزرگانی چون میرزا ابوالحسن شعرانی، مهدی الهی قمشه‌ای، محمدتقی آملی و میرزا احمد آشتیانی بهره برد. در ۲۵ جمادی‌الاول ۱۳۸۳ق (۲۲ مهر ۱۳۴۲ش) به قم مهاجرت کرد و تا پایان عمر در آنجا از محضر علامه طباطبایی و برادرش سید حسن طباطبایی بهره‌ها برد و خود به تدریس و تحقیق اشتغال ورزید. او چهارده دوره شرح منظومه، چهار دوره اشارات، یک دوره اسفار اربعه و چهار دوره شرح فصوص قیصری را تدریس کرد و حدود هفده سال دروس ریاضیات، هیئت، وقت و قبله را درس داد. علامه حسن‌زاده آملی دارای تألیفات فراوانی در علوم مختلف از جمله فلسفه، عرفان، هیئت، ریاضیات، طب، شعر و ادب بود و آثار متعددی از بزرگان را تصحیح و تحشیه کرد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «آغاز و انجام»، «ممد الهمم در شرح فصوص الحکم»، «دروس اتحاد عاقل به معقول»، «انسان کامل از دیدگاه نهج‌البلاغة»، «دروس معرفت نفس» (سه جلد)، «هزار و یک نکته» و «هزار و یک کلمه» اشاره کرد. وی سرانجام در سوم مهر ۱۴۰۰ش در ۹۳ سالگی درگذشت و پس از تشییع باشکوه و اقامه نماز توسط مقام معظم رهبری، در خانه شخصی خود در روستای ایرا به خاک سپرده شد.