۱۵۲٬۵۰۴
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۳: | خط ۳۳: | ||
{{کاربردهای دیگر|ابن عربی (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|ابن عربی (ابهامزدایی)}} | ||
{{اشتباه نشود|ابوعبدالله بن عربی}} | {{اشتباه نشود|ابوعبدالله بن عربی}} | ||
''' | '''ابوبکر محمد بن عبدالله معافری اشبیلی ''' (۴۶۸-۵۴۳ق)، معروف به قاضی ابوبکر بن عربی، فقیه برجسته مالکی، محدث و مفسر نامدار اندلس در قرن ششم هجری است. وی در اشبیلیه (سویل) اندلس در خانوادهای اهل علم متولد شد و در شانزدهسالگی در ادبیات عرب، قرائت و حساب تبحر یافت. او بههمراه پدرش در سال ۴۸۵ق سفری علمی و سیاسی به شرق اسلام آغاز کرد که ده سال به درازا انجامید. در این سفر سه سال در بیتالمقدس اقامت گزید، سپس در دمشق و بغداد از محضر استادان بزرگی چون ابوبکر شاشی و خطیب تبریزی بهره برد و در حجاز با امام محمد غزالی ملاقات و مصاحبت داشت. ابن عربی در بازگشت به اندلس به قضاوت اشبیلیه منصوب شد اما پس از دو سال بهدلیل کارشکنیها از این مقام کناره گرفت و به تدریس و تألیف پرداخت. از مهمترین آثار او تفسیر «أحکام القرآن»، شرح سنن ترمذی با نام «عارضة الأحوذي» و کتاب «العواصم من القواصم» در دفاع از صحابه پیامبر(ص) است. وی سرانجام در سال ۵۴۳ق در راه بازگشت از مراکش در حومه فاس درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد. | ||
==ولادت== | ==ولادت== | ||
ابن عربى، ابوبكر محمد بن عبدالله بن محمد بن عبدالله بن احمد مَعافِرى اشبيلى در سال 468ق متولد شد. پدرش از عالمان پرنفوذ اشبيليه بود و محمد زير نظر او به تحصيل پرداخت، بهطورىكه در 16 سالگى در ادب عربى، قرائت و حساب تبحر يافت. از شيوخ او در این دوره، بهجز پدرش بايد از دايى وى ابوالقاسم حسن بن عمر هوزنى و ابوعبدالله سرقسطى ياد كرد. | |||
در منابع غالباً ً بر رابطه نزدیک پدر ابن عربى با بنى عباد - كه پيش از مرابطون بر اشبيليه حكم مىراندند - تكيه شده است. گفته مىشود كه با سقوط عباديان در 484ق، این خانواده در تنگنا قرار گرفته، ناچار سال بعد به جلاى وطن تن دادند، ولى [[ابن خلدون]] از اعزام ابن عربى و پدرش توسط ابن تاشفين امیر مرابطى بهعنوان فرستاده نزد خليفه عباسى ياد كرده است. این مضمون در برخى عبارات «رحله» ابن عربى تأييد شده است. عملكرد پدر و پسر نيز در جريان سفر آنان به شرق تا حدودى مؤيد این مدعاست. | در منابع غالباً ً بر رابطه نزدیک پدر ابن عربى با بنى عباد - كه پيش از مرابطون بر اشبيليه حكم مىراندند - تكيه شده است. گفته مىشود كه با سقوط عباديان در 484ق، این خانواده در تنگنا قرار گرفته، ناچار سال بعد به جلاى وطن تن دادند، ولى [[ابن خلدون]] از اعزام ابن عربى و پدرش توسط ابن تاشفين امیر مرابطى بهعنوان فرستاده نزد خليفه عباسى ياد كرده است. این مضمون در برخى عبارات «رحله» ابن عربى تأييد شده است. عملكرد پدر و پسر نيز در جريان سفر آنان به شرق تا حدودى مؤيد این مدعاست. | ||