الإعتصام بحبل الله المتين و حرمة التفرق في الدين، بما شرعه سبحانه و تعالی في کتابه الذکر المبين، و علی لسان رسوله محمد خاتم النبيين(ص): تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'مقدمه‌نویسنده' به 'مقدمه‌ نویسنده'
جز (جایگزینی متن - 'مقدمه نویس' به 'مقدمه‌نویس')
جز (جایگزینی متن - 'مقدمه‌نویسنده' به 'مقدمه‌ نویسنده')
 
خط ۲۷: خط ۲۷:
'''الاعتصام‌ بحبل‌ الله‌ المتين‌ و حرمة‌ التفرق‌ في‌ الدين‌ بما شرعه‌ سبحانه‌ و تعالی‌ في‌ كتابه‌ الذكر المبين‌ و علی لسان رسوله محمد خاتم النبيين(ص)'''، نوشته [[منصور بالله، قاسم بن محمد|المنصورباللّه قاسم‌ بن‌ محمد بن‌ علی]] (1029-967ق) است که مطالب آن در دو جلد نخست از مجموعه پنج جلدی ابواب گوناگون فقهی ارائه شده است. سه جلد دیگر نیز کتاب «[[أنوار التمام في تتمة الاعتصام]]» نو‌شته [[زب‍اره‌، اح‍م‍د|احمد بن‌ یوسف‌ زباره‌]] (1252-1166ق) است که تمام‌کننده مطالب کتاب اعتصام است. این دو نویسنده از فقیهان نامدار زیدی‌اند و کتابشان را بر سبک و سیاق مکتب زیدیه نوشته‌اند. [[یحیی‌ عبدالکریم‌ فضیل]]، پژوهش هر دو کتاب را انجام داده است.‌
'''الاعتصام‌ بحبل‌ الله‌ المتين‌ و حرمة‌ التفرق‌ في‌ الدين‌ بما شرعه‌ سبحانه‌ و تعالی‌ في‌ كتابه‌ الذكر المبين‌ و علی لسان رسوله محمد خاتم النبيين(ص)'''، نوشته [[منصور بالله، قاسم بن محمد|المنصورباللّه قاسم‌ بن‌ محمد بن‌ علی]] (1029-967ق) است که مطالب آن در دو جلد نخست از مجموعه پنج جلدی ابواب گوناگون فقهی ارائه شده است. سه جلد دیگر نیز کتاب «[[أنوار التمام في تتمة الاعتصام]]» نو‌شته [[زب‍اره‌، اح‍م‍د|احمد بن‌ یوسف‌ زباره‌]] (1252-1166ق) است که تمام‌کننده مطالب کتاب اعتصام است. این دو نویسنده از فقیهان نامدار زیدی‌اند و کتابشان را بر سبک و سیاق مکتب زیدیه نوشته‌اند. [[یحیی‌ عبدالکریم‌ فضیل]]، پژوهش هر دو کتاب را انجام داده است.‌


[[منصور بالله، قاسم بن محمد|قاسم‌ بن‌ محمد]]، مباحث فقهی‌اش را با «احکام عبادات» در طهارت، صلات، جنائز، زکات و صیام پی ‌می‌گیرد. او کتابش را با بحثی در اعتصام به ریسمان الهی و پرهیز از تفرقه به‌منظور دین‌ورزی درست آغاز می‌کند. سپس، مباحثی را در اَخذ به حدیث، عقل و اجماع برای استنباط احکام ارائه می‌دهد<ref>ر.ک: مقدمه‌نویسنده، ج1، ص169-1</ref>‏. او نخست، دیدگاه‌های مذاهب اربعه اهل سنت را در علم حدیث و موقعیت صحابه پیامبر(ص) بررسی می‌کند<ref>ر.ک: همان، ص66-10</ref>. ‏آنگاه، حجت آل محمد(ص) را، که در اینجا منظورش ائمه زیدیه‌اند، کتاب الله و سنت رسول خدا(ص) می‌انگارد و برای اثبات آن مباحثی را در آیه‎‌‌های «تطهیر اهل‌البیت»، «مودّت ذوی‌القربی»، «خیر البریه» و «اکمال دین» و نیز در احادیث نبوی(ص) که درباره منزلت و مناقب اهل‌بیت(ع) است، با بهره‌گیری از منابع فرَق اسلامی ارائه می‌کند<ref>ر.ک: همان، ص161-66</ref>. ‏او در یک جمع‌بندی که از همه آیه‌های قرآنی و خبرهایی که در منابع زیدیه و نیز در برخی منابع مذاهب دیگر می‌کند، به وجوب تمسک به مذهب «آل محمد(ص)» می‌رسد و در این راه، از کسانی که بر او خورده می‌گیرند، باکی ندارد؛ چراکه آنان اخبارشان را از داعیان به دوزخ می‌گیرند؛ حتی متأسفانه، کسی مانند احمد بن حنبل، روایات بنی‌اسرائیل را روا می‌داند، اما مرویات شیعه را نمی‌پذیرد. بخاری و مسلم و ابوداود نیز چنینند<ref>ر.ک: همان، ص164-162</ref>‏.
[[منصور بالله، قاسم بن محمد|قاسم‌ بن‌ محمد]]، مباحث فقهی‌اش را با «احکام عبادات» در طهارت، صلات، جنائز، زکات و صیام پی ‌می‌گیرد. او کتابش را با بحثی در اعتصام به ریسمان الهی و پرهیز از تفرقه به‌منظور دین‌ورزی درست آغاز می‌کند. سپس، مباحثی را در اَخذ به حدیث، عقل و اجماع برای استنباط احکام ارائه می‌دهد<ref>ر.ک: مقدمه‌ نویسنده، ج1، ص169-1</ref>‏. او نخست، دیدگاه‌های مذاهب اربعه اهل سنت را در علم حدیث و موقعیت صحابه پیامبر(ص) بررسی می‌کند<ref>ر.ک: همان، ص66-10</ref>. ‏آنگاه، حجت آل محمد(ص) را، که در اینجا منظورش ائمه زیدیه‌اند، کتاب الله و سنت رسول خدا(ص) می‌انگارد و برای اثبات آن مباحثی را در آیه‎‌‌های «تطهیر اهل‌البیت»، «مودّت ذوی‌القربی»، «خیر البریه» و «اکمال دین» و نیز در احادیث نبوی(ص) که درباره منزلت و مناقب اهل‌بیت(ع) است، با بهره‌گیری از منابع فرَق اسلامی ارائه می‌کند<ref>ر.ک: همان، ص161-66</ref>. ‏او در یک جمع‌بندی که از همه آیه‌های قرآنی و خبرهایی که در منابع زیدیه و نیز در برخی منابع مذاهب دیگر می‌کند، به وجوب تمسک به مذهب «آل محمد(ص)» می‌رسد و در این راه، از کسانی که بر او خورده می‌گیرند، باکی ندارد؛ چراکه آنان اخبارشان را از داعیان به دوزخ می‌گیرند؛ حتی متأسفانه، کسی مانند احمد بن حنبل، روایات بنی‌اسرائیل را روا می‌داند، اما مرویات شیعه را نمی‌پذیرد. بخاری و مسلم و ابوداود نیز چنینند<ref>ر.ک: همان، ص164-162</ref>‏.


سند روایت الاعتصام‌:
سند روایت الاعتصام‌:
خط ۳۴: خط ۳۴:


==أنوار التّمام في تتمة الاعتصام==
==أنوار التّمام في تتمة الاعتصام==
نوشته [[زب‍اره‌، اح‍م‍د|احمد بن یوسف زباره]] (1252-1166ق) از نسل «[[هادی الی الحق، یحیی بن حسین|الهادی‌الی‌الحق]]» است. [[زب‍اره‌، اح‍م‍د|احمد زباره]] کار ناتمام نویسنده «الاعتصام» را دنبال کرده است. او در این‌باره می‌گوید: پس از آنکه محمد بن قاسم حوثی، مباحث کتابش را تا پایان «كتاب الصيام» رساند، رخدادهایی پیش آمد و کار او به انجام نرسید. من نیز به انتظار عالمان نامداری از بزرگان شیعه نشستم تا کار ناتمام او را پایان بخشند. دریغ که کسی را نیافتم. پس خودم دست به استخاره بردم و کار را آغاز نمودم. هرچند من در این کار به سرانگشتان او نمی‌رسم، ولی با نبودن آب، نوبت به خاک می‌رسد. من نام کتاب را «أنوار التّمام المشرّفة بضَوء الاعتصام» نهادم<ref>ر.ک: مقدمه‌نویسنده، ج3، ص10</ref>‏.
نوشته [[زب‍اره‌، اح‍م‍د|احمد بن یوسف زباره]] (1252-1166ق) از نسل «[[هادی الی الحق، یحیی بن حسین|الهادی‌الی‌الحق]]» است. [[زب‍اره‌، اح‍م‍د|احمد زباره]] کار ناتمام نویسنده «الاعتصام» را دنبال کرده است. او در این‌باره می‌گوید: پس از آنکه محمد بن قاسم حوثی، مباحث کتابش را تا پایان «كتاب الصيام» رساند، رخدادهایی پیش آمد و کار او به انجام نرسید. من نیز به انتظار عالمان نامداری از بزرگان شیعه نشستم تا کار ناتمام او را پایان بخشند. دریغ که کسی را نیافتم. پس خودم دست به استخاره بردم و کار را آغاز نمودم. هرچند من در این کار به سرانگشتان او نمی‌رسم، ولی با نبودن آب، نوبت به خاک می‌رسد. من نام کتاب را «أنوار التّمام المشرّفة بضَوء الاعتصام» نهادم<ref>ر.ک: مقدمه‌ نویسنده، ج3، ص10</ref>‏.


کتاب‌های این مجموعه فقهی که احمد زباره آن‌ها را به «الاعتصام» افزوده است، عبارتند از: حج؛ نکاح؛ طلاق؛ بیع؛ شفعه؛ اجاره؛ اِحیا و سنگ‌چین‌کردن زمین؛ شرکت؛ رهن؛ عاریه؛ هبه؛ وقف؛ ودیعه؛ غصب؛ عتق؛ اَیمان؛ صید؛ ذبایح؛ اطعمه و اشربه؛ لباس (و زینت و پوشش و اِذن ‌گرفتن برای درون خانه شدن)؛ دعاوی؛ اِقرار؛ شهادات؛ وکالت؛ کفالت و ضمانت؛ اِکراه؛ قضا؛ حدود؛ جنایات؛ وصایا؛ فرایض؛ سِیَر (سيرة النبي) و جهاد.
کتاب‌های این مجموعه فقهی که احمد زباره آن‌ها را به «الاعتصام» افزوده است، عبارتند از: حج؛ نکاح؛ طلاق؛ بیع؛ شفعه؛ اجاره؛ اِحیا و سنگ‌چین‌کردن زمین؛ شرکت؛ رهن؛ عاریه؛ هبه؛ وقف؛ ودیعه؛ غصب؛ عتق؛ اَیمان؛ صید؛ ذبایح؛ اطعمه و اشربه؛ لباس (و زینت و پوشش و اِذن ‌گرفتن برای درون خانه شدن)؛ دعاوی؛ اِقرار؛ شهادات؛ وکالت؛ کفالت و ضمانت؛ اِکراه؛ قضا؛ حدود؛ جنایات؛ وصایا؛ فرایض؛ سِیَر (سيرة النبي) و جهاد.