میر مهر، جلوه‌های محبت امام زمان(عج): تفاوت میان نسخه‌ها

<div class='wikiInfo'>

[[پرونده:NUR13454J1.jpg|بندانگشتی|میر مهر (جلوه‌های محبت امام زمان علیه السلام)]]

{| class="wikitable aboutBookTable" style="text-align:Right"

! نام کتاب!! data-type='bookName'|میر مهر (جلوه‌های محبت امام زمان علیه السلام)

|-

|نام های دیگر کتاب

|data-type='otherBookNames'|جلوه‏های محبت امام زمان علیه السلام

|-

|data-type='authors'|[[پور سید آقایی، مسعود]] (نويسنده)

|زبان  

|data-type='language'|فارسی

|کد کنگره  

|data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏BP‎‏ ‎‏224‎‏/‎‏4‎‏ ‎‏/‎‏پ‎‏9‎‏م‎‏9

|موضوع  

|data-type='subject'|محمد بن حسن (عج)، امام دوازدهم، 255ق. - رویت

|ناشر  

|data-type='publisher'|حضور

|مکان نشر  

|data-type='publishPlace'|قم - ایران

|سال نشر  

|data-type='publishYear'| 1382 هـ.ش  

 

== معرفى اجمالى ==

 

 

«مير مهر(جلوه‌هاى محبت امام زمان(ع))» اثر مسعود پورسيد آقايى، بررسى ارتباط و هدايت امام زمان(عج) با شيعيان، در ضمن بيان وقايع و حكاياتى مربوط به عنايت ايشان به محبان است كه به زبان فارسى و در سال 1382ش نوشته شده است.

مباحث، به ذكر نمونه‌هايى از محبت حضرت مهدى(ع) و ارتباط آن حضرت با شيعيان خود ذيل عنوان: هدايت، شفاعت، اميد و انس و همنشينى پرداخته و در پايان، عنايت و محبت حضرتش به علماى عامل را با نقل خاطراتى يادآور شده است.

نويسنده معتقد است، هر يك از اين جلوه‌ها، چه توسط خود آن حضرت و يا توسط ياران، اصحاب و رجال الغيب ايشان، چه در بيدارى و يا در خواب و مكاشفه، پيام دعوت و هدايتى است كه در لحظه لحظه زمان و تاريخ، انسان‌ها را به خود خوانده و از جام ديدار سرشار مى‌سازد.

1- حضور آن حضرت در تشييع جنازه برخى دوستداران مخلص

 

2- عيادت ايشان از مرضاء

 

3- آمين گفتن به دعاى شيعيان

 

4- نوشتن نامه در برخى مواقع لازم و حساس به برخى علما و نايبان خود؛ همچون [[شيخ مفيد]]، [[اصفهانی، ابوالحسن|سيد ابوالحسن اصفهانى ]]و...

 

5- فرستادن پيام‌هايى براى جامعه شيعه يا برخى افراد، در فرازهاى مهمى از تاريخ كه نويسنده، فتواى ميرزاى شيرازى به حرمت استعمال تنباكو و پيام به [[اصفهانی، ابوالحسن|سيد ابوالحسن اصفهانى ]]و امام راحل در واقعه بيست و يكم بهمن را نمونه‌هاى از اين امر مى‌داند.

 

6- قرار دادن وكلا و نايبان براى خود كه مؤلف آن را يكى از مهم‌ترين جلوه‌هاى محبت امام زمان(عج) به شيعيان دانسته است.

 

7- تعليم دادن دعاها و زيارات متعدد؛ از جمله دعاهاى فرج و عظم البلاء و زيارت‌هاى آل ياسين و رجبيه كه هر يك داراى مضامين بلند بوده و نويسنده آن‌ها را بهترين دستمايه براى مناجات با خدا و انس با آن حضرت مى‌داند.

 

8- فرا خواندن برخى از علما و دين‌شناسان از طرق مختلف؛ از جمله رؤياهاى صادقه، به حفظ و نشر آثار مهدويت، براى حفظ شيعيان از تهاجمات فرهنگى در دوره‌هاى مختلف و پاسخ‌گويى به نياز زمان و شبهات.

 

9- حمايت فردى و جمعى كه در اين رابطه، نويسنده داستان زخم صفين، وحيد بهبهانى و ابوراجح حمامى را تعريف مى‌كند.

در بخش ضمائم، ترجمه متن نخستين نامه امام زمان(عج) به [[شيخ مفيد]]، جريان تشرفات حاج على بغدادى، محمدعلى فشندى تهرانى، سيد مهدى قزوينى، اسماعيل هرقلى، ملاهاشم قزوينى، داستان انار سياه، جريان امر به تأليف كتاب مكيال‌المكارم و كمال‌الدين و مطالبى از اين قبيل، ذكر شده است.

== منابع ==

2- پارسا با مشاركت بنياد فرهنگى حضرت مهدى موعود(عج) و انتشارات مسجد جمكران، (1388)، «امام مهدى(عج) در آينه قلم كارنامه منابع پيرامون امام مهدى(عليه‌السلام) و مهدويت»، قم، مؤسسه اطلاع‌رسانى اسلامى مرجع، ج1 ص130.