۴۲۵٬۲۲۵
ویرایش
الحياة السياسية و الفكرية للزيدية في المشرق الإسلامي (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۵ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۲۱
، ۵ اکتبر ۲۰۱۸جایگزینی متن - ' ' به ' '
جز (جایگزینی متن - '== ساختار ==' به '==ساختار==') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
جز (جایگزینی متن - ' ' به ' ') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۳۶: | خط ۳۶: | ||
آنچه در ذيل خواهد آمد خلاصهاى از مطالب ابواب كتاب است كه البته بايد توجه داشت كه اين مطالب با استفاده از منابع تاريخى اهل سنت تأليف شده است: | آنچه در ذيل خواهد آمد خلاصهاى از مطالب ابواب كتاب است كه البته بايد توجه داشت كه اين مطالب با استفاده از منابع تاريخى اهل سنت تأليف شده است: | ||
#در باب اول، شكلگيرى و تطورات فرقه زيديه مورد بررسى قرار گرفته است. در ابتداى قرن دوم هجرى (هشتم ميلادى) به تبعيت از زيد بن على بن حسين كه بر امويين خروج كرد، فرقه زيديه شكل گرفت. نويسنده، فرقه زيديه و اماميه را مهمترين مذاهب شيعه دانسته است. وى اماميه را كه پيروان راستين پيامبر اسلام(ص) و على(ع) هستند، با استناد به منابع اهل سنت رافضى مىنامد. از لابهلاى مطالب مىتوان علت متصف كردن شيعه به چنين لقبى را دريافت؛ چراكه به نقل از بعضى، لقب رافضه به دليل آن است كه اماميه امامت عمر و ابوبكر را رد كرده و نپذيرفتهاند.<ref>متن كتاب، ص23</ref>و يا اينكه به گفته نوبختى اين لقب را مغيرة بن سعيد عجلى به دليل اينكه شیعیان | #در باب اول، شكلگيرى و تطورات فرقه زيديه مورد بررسى قرار گرفته است. در ابتداى قرن دوم هجرى (هشتم ميلادى) به تبعيت از زيد بن على بن حسين كه بر امويين خروج كرد، فرقه زيديه شكل گرفت. نويسنده، فرقه زيديه و اماميه را مهمترين مذاهب شيعه دانسته است. وى اماميه را كه پيروان راستين پيامبر اسلام(ص) و على(ع) هستند، با استناد به منابع اهل سنت رافضى مىنامد. از لابهلاى مطالب مىتوان علت متصف كردن شيعه به چنين لقبى را دريافت؛ چراكه به نقل از بعضى، لقب رافضه به دليل آن است كه اماميه امامت عمر و ابوبكر را رد كرده و نپذيرفتهاند.<ref>متن كتاب، ص23</ref>و يا اينكه به گفته نوبختى اين لقب را مغيرة بن سعيد عجلى به دليل اينكه شیعیان از او تبرى جسته و او را رها كردند، به كار برده است.<ref>همان، ص24</ref> | ||
#:در ابتداى اين باب، صفات و ويژگىهاى اخلاقى و علم زيد بن على، خروج و اسباب خروج او، اقدامات او در كوفه و سرانجام قيام او بيان شده است. پس از شهادت زيد بن على(ع)، فرقههاى ديگرى از اين فرقه منشعب شد كه در منابع از سه تا ده فرقه به زيديه منتسب شدهاند كه از آن جمله است: جاروديه، سليمانيه، صباحيه. نويسنده، هريك از اين فرقهها را بهتفكيك معرفى كرده است.<ref>همان، ص83 - 98</ref> | #:در ابتداى اين باب، صفات و ويژگىهاى اخلاقى و علم زيد بن على، خروج و اسباب خروج او، اقدامات او در كوفه و سرانجام قيام او بيان شده است. پس از شهادت زيد بن على(ع)، فرقههاى ديگرى از اين فرقه منشعب شد كه در منابع از سه تا ده فرقه به زيديه منتسب شدهاند كه از آن جمله است: جاروديه، سليمانيه، صباحيه. نويسنده، هريك از اين فرقهها را بهتفكيك معرفى كرده است.<ref>همان، ص83 - 98</ref> | ||
#در اين باب، حيات سياسى فرقه زيديه در زمان عباسيان از زمان منصور عباسى تا حكومت المستعين مورد مطالعه قرار گرفته است.<ref>همان، ص100 - 140</ref> | #در اين باب، حيات سياسى فرقه زيديه در زمان عباسيان از زمان منصور عباسى تا حكومت المستعين مورد مطالعه قرار گرفته است.<ref>همان، ص100 - 140</ref> | ||
#:حسن بن زيد، از نوادگان زيد بن على، توانست دولت زيديه را در طبرستان بنيان نهد كه نزدیک | #:حسن بن زيد، از نوادگان زيد بن على، توانست دولت زيديه را در طبرستان بنيان نهد كه نزدیک به يك قرن (250 - 355ق) تداوم يافت و بخشى از كتاب بدان اختصاص يافته است.<ref>همان، ص150 - 141</ref>زيديه معتقدند كه مسئله امامت از مهمترين مسائل اصول دين است. نويسنده، اعتقادات زيديه در رابطه با امامت را چنين برمىشمارد كه به اعتقاد زيديه با وجود افضل، مفضول هم مىتواند امام باشد. وى تصريح مىكند كه زيد قائل به افضليت على(ع) بر ابوبكر و عمر بود، اما درعينحال معتقد بود كه خلافت آن دو حق و اطاعت از آنها واجب است؛ اگرچه على(ع) به لحاظ مناقبش در اسلام و مواقفش در جنگها افضل است، اما مصلحت مسلمين در تولى منصب امامت توسط شيخين بوده است.<ref>همان، ص166 - 167</ref>از اولاد فاطمه(س) بودن، عدم عصمت امام، جايز بودن قيام دو امام همزمان و وجوب اطاعت از آن دو از ديگر ويژگىهاى امام از ديدگاه زيديه است.<ref>همان، ص166 - 172</ref> | ||
#در باب سوم، به آثار و تأليفات و حيات فكرى زيديه پرداخته شده است. نويسنده پيش از ورود به بحث، لازم ديده است كه فقها و علماى زيديه را ذكر كند؛ لذا شرح حال قاسم رسى (ت 246ق)، يحيى بن حسين (ت 298ق) و [[صاحب بن عباد، اسماعیل بن عباد|صاحب بن عباد]] (ت 385ق) را ذكر نموده است.<ref>همان، ص174 - 190</ref> | #در باب سوم، به آثار و تأليفات و حيات فكرى زيديه پرداخته شده است. نويسنده پيش از ورود به بحث، لازم ديده است كه فقها و علماى زيديه را ذكر كند؛ لذا شرح حال قاسم رسى (ت 246ق)، يحيى بن حسين (ت 298ق) و [[صاحب بن عباد، اسماعیل بن عباد|صاحب بن عباد]] (ت 385ق) را ذكر نموده است.<ref>همان، ص174 - 190</ref> | ||