اشعری قمی، احمد بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده:NUR02371.jpg|بندانگشتی|اشعری قمی، احمد بن محمد]]

{| class="wikitable aboutAuthorTable" style="text-align:Right" |+ |

|-

! نام!! data-type='authorName'|اشعری قمی، احمد بن محمد

|نام‌های دیگر  

|data-type='authorOtherNames'|  

|-

|نام پدر  

|data-type='authorfatherName'|

|-

|متولد

|data-type='authorbirthDate'|

|-

|محل تولد

|data-type='authorBirthPlace'|

|-

|رحلت

|data-type='authorDeathDate'|

|-

|اساتید

|data-type='authorTeachers'|

|-

|برخی آثار

|data-type='authorWritings'|

|-class='articleCode'

|کد مؤلف

|}

 

 

'''ابوجعفر، احمد بن محمد بن عيسى بن عبدالله اشعرى قمى''' از روات بزرگ شيعه در قرن سوم هجرى و از ياران ائمه عليهم‌السلام مى‌باشد.

او در خانواده‌اى اهل علم و دانش و ارادتمند به اهل بيت رسول خدا صلى‌الله‌عليهم اجمعين تربيت شد و از نوجوانى زير نظر پدر خود محمد بن عيسى اشعرى به فراگيرى علوم و معارف اسلامى پرداخت.

پدر بزرگ احمد، عيسى بن عبدالله، از اصحاب [[امام جعفر صادق(ع)|امام جعفر صادق]] عليه‌السلام بود و آن حضرت به او فرمودند: «تو از ما اهل بيت هستى.»

پدر احمد، محمد بن عيسى، چهره‌اى برجسته و از هيبت و مقام و منزلتى خاص در ميان مردم برخودار بود و از اصحاب امام رضا و امام جواد عليهما‌السلام به شمار مى‌آمد.

احمد پسر عمويى داشت به نام مرزبان. امام رضا عليه‌السلام روزى به او گفت: «نام تو جزء شيعيان من است.»

ابوجعفر اشعرى علاوه بر امام جواد و امام هادى عليهما‌السلام از بسيارى از روات بزرگ شيعه نيز روايت نقل مى‌كند مانند: پدرش محمد بن عيسى اشعرى، حسين بن سعيد، نضر بن سويد، على بن نعمان، صفوان بن يحيى، محمد بن ابى عمير، محمد بن اسماعيل، عثمان بن عيسى، حماد بن عثمان و قاسم بن محمد.

چهره‌هاى بزرگى از روات شيعه از او روايت نقل مى‌كنند. از جمله: [[صفار، محمد بن حسن|محمد بن حسن صفار]]، سعد بن عبدالله، على ابن ابراهيم، داود بن كورة، احمد بن ادريس، محمد بن حسن بن وليد، محمد بن على بن محبوب و سهل بن زياد.

از جمله تأليفات او كه بيشتر در زمينۀ روايات اهل بيت هستند مى‌توان به كتب:

وى كه بزرگ شهر قم بود ابوعبدالله، احمد بن محمد بن خالد برقى را، كه يكى از روات بزرگ شيعه است به دليل نقل روايت از برخى افراد ضعيف و يا نقل روايات مرسله، از شهر قم اخراج كرد. ولى پس از چندى از اين عمل خود پشيمان شده و از او معذرت خواهى كرده و او را به شهر باز گرداند.

اشعرى براى جبران اشتباه خود بعد از وفات برقى، در تشييع جنازه او با سر و پاى برهنه شركت كرد.

[[النوادر]]