صفا، ذبیح‌الله: تفاوت میان نسخه‌ها

<div class='wikiInfo'>

[[پرونده:NUR03864.jpg|بندانگشتی|صفا، ذبیح‎ الله]]

{| class="wikitable aboutAuthorTable" style="text-align:Right" |+ |

|-

! نام!! data-type='authorName'|صفا، ذبیح‎ الله

|-

|نام های دیگر

|data-type='authorOtherNames'|  

|-

|نام پدر

|data-type='authorfatherName'|

|-

|متولد

|data-type='authorbirthDate'|1290 هـ.ش

|-

|محل تولد

|data-type='authorBirthPlace'|

|-

|رحلت

|data-type='authorDeathDate'|1378 هـ.ش

|-

|اساتید

|data-type='authorTeachers'|

|-

|برخی آثار

|data-type='authorWritings'|[[قرآن را چگونه شناختم]]  

[[تاریخ ادبیات در ایران و در قلمرو زبان پارسی (صفا)]]

 

 

[[تاریخ علوم عقلی در تمدن اسلامی تا اواسط قرن پنجم]]

 

==ولادت==

 

'''ذبیح‌الله صفا''' فرزند سيد على‌اصغر فرزند مير صفى بود كه در 1290 خورشيدى در شه‌ميرزاد سمنان زاده شد

وی تحصيلات ابتدايى و متوسطه‌اش را در همان جا (شه‌ميرزاد سمنان) و بابل به پايان برد و در 1304 به تهران رفت و در دانش‌سراى عالى در رشته زبان و ادبيات فارسى، فراگيرى دانش را پى گرفت و سرانجام در 1322 فارغ التحصيل شد و رساله دكترى‌اش را با عنوان «حماسه سرايى در ايران» نوشت.

او دوران كوشش‌هاى ادبى خود را از 1312 آغاز كرد و در برخى از جرايد مانند مهر، ايران امروز، تعليم و تربيت، جلوه، سخن، پشوتن، يغما، دانش، فرهنگ، مربى، تمدن و...، مقالات فراوانى در باره موضوع‌هاى ادبى، تاريخى و فلسفى چاپ كرد و از 1322 به استادى تاريخ ادبيات فارسى در دانش‌كده ادبيات منصوب شد و افزون بر اين، به كارهاى ديگر ادارى مانند معاونت و سپس كفالت اداره دانش‌سراهاى مقدماتى (1320) و رياست اداره تعليمات عاليه و تعليمات متوسطه وزارت فرهنگ، رياست بخش تبليغات شير و خورشيد سرخ، عضويت يونسكو در ايران و عضويت هيئت نمايندگى ايران در كنفرانس‌هاى عمومى يونسكو (1948، 1949، 1950، 1954، 1956 و 1958) پرداخت. وى چند سال نيز رئيس اداره كل انتشارات و تأليفات دانش‌گاه تهران بود. صفا در باره ادبيات فارسى پژوهش‌هاى بسيارى سامان داد و كتاب‌هاى فراوانى نوشت.

صفا پس از خدمت وظيفه عمومى با عنوان دبير زبان و ادبيات فارسى در رشته ادبى دبيرستان شرف تهران كار كرد و پس از دريافت مدرك دكترى، از 1322 براى تدريس تاريخ ادبيات فارسى در دانش‌كده ادبيات تهران برگزيده شد و از آن پس، نخست با عنوان دانش‌يار و بعد به عنوان استاد در همان جا به تدريس پرداخت. وى هم‌چنين زمانى سردبير مجله مهر بود و در 1315، سردبيرى آن را به عهده گرفت تا اينكه در 1320، امتياز مجله سخن به نامش صادر و به سردبيرى دكتر ناتل خانلرى و مديريت او تا يك سال اداره شد. امتياز روزنامه شباهنگ نيز چهار سال از آن او بود و از 1326 تا پنج سال، مقاله‌ها و آثارش در مجله ارتش به چاپ مى‌رسيد تا دوره بازنشستگى، سردبيرى مجله دانش‌كده ادبيات را به عهده داشت.

آيين سخن، اخوان الصفا، [[تاریخ ادبیات در ایران و در قلمرو زبان پارسی (صفا)|تاريخ ادبيات در ايران]]، تاريخ علوم عقلى در تمدن اسلامى تا ميانه قرن پنجم هجرى، تاريخ مختصر تحول نظم و نثر پارسى، ترجمه رافائل، ترجمه كيانيان، تصحيح و چاپ اسرار التوحيد فى مقامات الشيخ ابى سعيد، حماسه سرايى در ايران، دانش‌هاى يونانى در شاهنشاهى ساسانى، گنج سخن، گنج و گنجينه، مزداپرستى در ايران قديم، مقدمه و تعليقات و حواشى ديوان عبدالواسع جبلى، داراب‌نامه محمد بيغمى و ديوان سيفالدين محمد فرغانى، تنها اندكى از آثار و كارهاى پر شمار اويند.

[[قرآن را چگونه شناختم]]  

[[داراب نامه]]  

[[جشن نامه ابن سینا]]  

[[ گنجینه سخن: پارسی نویسان بزرگ و منتخب آثار آنان]]  

[[ از سفر نامه ناصر خسرو]]  

[[حماسه سرايي در ايران از قديمترين عهد تاريخي تا قرن چهاردهم هجري]]  

[[تاريخ سياسي و اجتماعي و فرهنگي ايران از آغاز تا پايان عهد صفوي]]  

[[ آيين سخن: مختصري در معاني و بيان فارسی]]