بلاغی، محمدجواد
محمدجواد بلاغى (۱۲۸۲-۱۳۵۲ق) فقیه، اصولی، ادیب و مفسر برجسته عراقی، از مدافعان سرسخت اسلام و تشیع در برابر یهود، مسیحیت، بابیت، بهائیت و وهابیت. در ماه رجب ۱۲۸۲ق در محله براق نجف متولد شد. پدرش علامه شیخ حسن بلاغی از روحانیان فاضل بود. پس از دوران کودکی، به حوزه نجف وارد شد و علوم مقدماتی را فراگرفت و تا ۲۴ سالگی از اساتید آن حوزه بهره برد. در سال ۱۳۰۶ق به کاظمین رفت و شش سال در آنجا به تحصیل و تهذیب پرداخت. در ۳۰ سالگی به نجف بازگشت و ۱۴ سال در درس سرآمدترین استوانههای علمی عصر خود از جمله حاج آقا رضا همدانی، آخوند خراسانی، شیخ محمدحسن مامقانی و میرزا حسین نوری شرکت کرد. در سال ۱۳۲۶ق به سامرا رفت و ده سال در درس مرجع مجاهد میرزا محمدتقی شیرازی و تا ۵۴ سالگی در درس میرزای شیرازی حاضر شد. در سال ۱۳۳۶ق برای دومین بار به کاظمین رفت و به صف مجاهدان استقلالطلب عراق پیوست. بر زبانهای عربی، عبری، انگلیسی و فارسی تسلط کامل داشت. از شاگردان او میتوان به سید شهابالدین مرعشی نجفی، سید ابوالقاسم خویی، سید محمدهادی میلانی، سید محمدصادق بحرالعلوم و ذبیحالله محلاتی اشاره کرد. آثار ارزشمندی در زمینههای گوناگون از خود به جای گذاشت از جمله «آلاء الرحمن في تفسیر القرآن» (تفسیر ناتمام)، «الهدی إلی دین المصطفی» در رد شبهات، «التوحید و التثلیث»، «الرحلة المدرسیة» (در رد یهود و نصارا)، «أعاجیب الأکاذیب»، «أنوار الهدی»، «البلاغ المبین»، «نصایح الهدی» (در رد بابیت و بهائیت)، «المسیح و الإنجیل» و «نسمات الهدی». سرانجام در سال ۱۳۵۲ق در ۷۰ سالگی درگذشت.
| محمدجواد بلاغی | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | محمدجواد بن حسن بلاغی نجفی |
| نامهای دیگر | بلاغی، جواد؛ کاتب الهدی النجفی؛ محمدجواد البلاغی |
| لقب | علامه بلاغی |
| نام پدر | علامه شیخ حسن بلاغی |
| ولادت | رجب ۱۲۸۲ق / ۱۲۴۴ش / ۱۸۶۴م |
| محل تولد | نجف اشرف، عراق |
| محل زندگی | نجف، کاظمین، سامرا |
| رحلت | ۱۳۵۲ق / ۱۳۱۲ش / ۱۹۳۳م |
| مدفن | نجف |
| طول عمر | ۷۰ سال |
| دین | اسلام |
| مذهب | تشیع |
| پیشه | فقیه، اصولی، ادیب، مفسر |
| اطلاعات علمی | |
| درجه علمی | اجتهاد |
| علایق پژوهشی | تفسیر، کلام، عقاید، رد شبهات، ادیان |
| اساتید | |
| شاگردان | |
| برخی آثار | |
ولادت
در ماه رجب 1282ق، در يكى از محلههاى نجف (محله براق)، در خانه دانشمند عامل و روحانى فاضل، علامه شيخ حسن بلاغى، ديده به جهان گشود.
تحصیلات
وى پس از دوران كودكى، قدم به حوزه نجف نهاد و علوم مقدماتى را در حضور علماى نجف فراگرفت و تا 24سالگى از اساتيد بزرگ آن حوزه عظيم، استفادههاى علمى و معنوى فراوانى برد.
در سال 1306ق، به شهر كاظمين رفت و مدت شش سال در اين شهر به تحصيل و تهذيب پرداخت و تا سال 1312ق، در آن شهر ماند. در سىسالگى به زادگاهش، نجف اشرف بازگشت و در درس سرآمدترين استوانههاى علمى و عملى عصر خويش حاضر شد و به مدت 14 سال در آنجا به تحصيل علم و معنويت پرداخت.
علامه بلاغى در سال 1326ق، وارد شهر مقدس سامرا شد و در درس مرجع مجاهد و رهبر انقلابى ميرزا محمدتقى شيرازى شركت جست و به مدت ده سال از محضر وى استفاده برد.
او تا سن 54سالگى در درس ميرزاى شيرازى شركت نمود. از ديگر اساتيد ايشان مىتوان به كسانى چون: شيخ محمد طه نجف، حاج آقا رضا همدانى، شيخ محمدكاظم خراسانى، سيد حسن صدرالدين كاظمى، شيخ محمدحسن مامقانى، ميرزا حسین نورى و سيد محمدحسن هاشم هندى غروى نام برد.
اين عالم وظيفهشناس كه از تبار روحانیتى بيدار و آگاه بود، در پى استقلالطلبى كشور عراق از يوغ استعمار انگليس، در سال 1336ق، براى بار دوم آهنگ شهر كاظمين كرد و به صف مجاهدان پيوست.
برخى از شاگردان ايشان عبارتند از: سيد شهابالدين مرعشى نجفى، سيد ابوالقاسم خوئى، سيد هادى ميلانى، سيد محمدصادق بحرالعلوم، محمد مهدوى لاهيجى، ذبيحاللّه محلاّتى، محمدرضا طبسى نجفى، ميرزا محمدعلى مدرس خيابانى، سيد مرتضى لنگرودى و...
وفات
سرانجام اين دانشمند بزرگ در سال 1352ق، به ديار باقى شتافت.
آثار
آثار وى در زمينههاى گوناگونى چون: فقه، تفسير، تاريخ، اصول فقه، عقايد و ردّ يهود و نصارا و ماديون و بابيّت و بهائيت تدوين يافته است:
- تفسير آلاء الرحمن؛
- الرحلة المدرسية؛
- الهدى إلى دين المصطفى؛
- التوحيد و التثليث؛
- أعاجيب الأكاذيب؛
- أنوار الهدى؛
- البلاغ المبين؛
- نصايح الهدى؛
- المسيح و الإنجيل؛
- نسمات الهدى؛
- مصباح الهدى؛
و...
علامه بلاغى، بر زبانهاى عربى، عبرى، انگليسى و فارسی بهخوبى مسلط بود.