کلابی، عبدالوهاب بن حسن
عبدالوهاب بن حسن کلابی (306-396ق)، محدث دمشقی قرن چهارم قمری.
| عبدالوهاب بن حسن کلابی | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | ابوالحسین عبدالوهاب بن حسن بن ولید بن موسى بن سعید کلابی |
| نامهای دیگر | اخوتبوک |
| نسب | از قبیله کلاب بن ربیعة بن عامر بن صعصعه |
| نام پدر | حسن بن ولید |
| ولادت | ذیقعده ۳۰۶ هجری قمری (به روایتی ربیعالاول ۳۰۵ ق) |
| محل زندگی | دمشق |
| رحلت | ۳۹۶ هجری قمری |
| مدفن | دمشق |
| دین | اسلام |
| پیشه | محدث |
| اطلاعات علمی | |
| درجه علمی | ثقه، مورد اعتماد |
| علایق پژوهشی | حدیث |
| اساتید |
|
| شاگردان |
|
| برخی آثار | |
ولادت
اَخوتَبوک، ابوالحسین عبدالوهاب بن حسن بن ولید بن موسى بن سعید کلابى، نسبتش به کلاب بن ربیعة بن عامر بن صَعصَعه بازمیگردد. تولد وی به گفته خودش در ذیقعده 306، یا به روایتى دیگر در ربیعالاول 305 بوده است.
اساتید و شیوخ
اخوتبوک از کسانى چون طاهر بن محمد امام، محمد بن خُریم، ابوالحسن بن جَوصاء، سعید بن عبدالعزیز حلبى، ابراهیم بن عبدالرحمان بن عبدالملک بن مروان، ابوعبدالرحمان محمد بن عبدالله بن عبدالسلام مکحول، محمد بن احمد بن محمد بن صلت، ابویحیى زکریا بن احمد بلخى قاضى، محمد بن بکار سَکسَکى و خیثمة بن سلیمان طرابلسى حدیث شنید و بهره علمى برد.
شاگردان
کسانى نیز چون تمّام بن محمد رازی، ابوالقاسم سُمَیساطى، ابوالحسن رشاد بن نظیف، ابوعلى اهوازی، ابوالحسین میدانى، ابوالقاسم بن فرات و ابوطالب حمزة بن محمد بن عبدالله جعفری از او استماع حدیث کردند.
جایگاه اخوتبوک نزد علمای رجال
اخوتبوک محدثى ثقه و مورد اعتماد رجالشناسان بود و از وی با تعابیری چون «الشيخ الثقة الأمين» و «المحدث الصادق» یاد کردهاند. همچنین گفتهاند که وی حدیث بسیار شنیده است.
وفات
وی که احتمالاً تا پایان عمر در دمشق به سر برده بود، در همان جا درگذشت. سال وفات او را 396ق، ذکر کردهاند.
آثار
بخشى از احادیث مسند وی در مورد فضایل حضرت على(ع) که بهعنوان گزیدهای در پایان نسخهای از مناقب على بن ابیطالب ابن مغازلى آمده، به کوشش محمدباقر بهبودی همراه کتاب ابن مغازلى در تهران به چاپ رسیده است. اجزای حدیثى وی که بهصورت نسخه خطى باقى مانده، در کتابخانه ظاهریه یافت میشود[۱].
پانویس
- ↑ ر.ک: بخش فقه، علوم قرآنى و حدیث، ج7، ص285
منابع مقاله
بخش فقه، علوم قرآنی و حدیث، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1377ش.