آتشی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''آتشی'''  تخلص چند تن از شاعران فارسی‌زبان است. در منابع تاریخی و کتاب‌شناختی از چند شاعر با این تخلص یاد شده است که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

میرزا حسن متخلص به آتشی، شاعر سدهٔ سیزدهم هجری قمری/نوزدهم میلادی است. وی گاه خود را با تخلص‌های سلمی، سلیمی، عبدی و قاسم نیز نامیده است.

نسخهٔ خطی این منظومه در کتابخانهٔ آستان قدس رضوی در مشهد نگهداری می‌شود. همچنین به گزارش صفا، از این منظومه در سال ۱۲۷۱ هجری قمری/۱۸۵۴ میلادی چاپ سنگی منتشر شده است.

آتشی قندهاری از شاعران دربار **ظهیرالدین بابر** بود. وی همراه بابر به هندوستان رفت و وقایع‌نگار دربار او بود.

آتشی مراغه‌ای، شاعر و شیخ‌الاسلام در زمان **فتحعلی شاه قاجار** بود. او اشعاری به دو زبان فارسی و ترکی سروده است

مهدی آتشی سرایندهٔ **قصیدهٔ لامیه** در مدح فریدون میرزا والی است. میرزا احمد قراچه‌داغی این قصیده را شرح کرده است.

این قصیده در بحر متقارب مثمن سالم سروده شده و با وصف بهار آغاز می‌شود. نسخهٔ خطی آن همراه با شرح میرزا احمد قراچه‌داغی در جزء دوم **حدیقةالبدایع**، در کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه تهران نگهداری می‌شود.

[[رده:ابهام‌زدایی نام‌های کوچک]]

[[رده:شاعران فارسی‌زبان]]