آقانجفی، محمدتقی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدتقی بن محمدباقر نجفی اصفهانی''' (۱۲۶۲-۱۳۳۲ق)، معروف به آقانجفی اصفهانی، از مراجع بزرگ تقلید در دوره ناصرالدین شاه قاجار و از مبارزان برجسته ضد استبداد و استعمار بود. وی در ۲۲ ربیع‌الثانی ۱۲۶۲ق در اصفهان در خاندان علم و فقاهت دیده به جهان گشود. پدرش شیخ محمدباقر نجفی اصفهانی و جدش شیخ محمدتقی رازی ایوان‌کیفی (صاحب هدایة المسترشدین) از دانشمندان بزرگ روزگار خود بودند. مقدمات علوم را در محضر پدر فراگرفت و سپس به نجف رفت و از محضر استادانی چون میرزای شیرازی، شیخ مهدی کاشف‌الغطاء و شیخ راضی نجفی بهره گرفت تا به مقام اجتهاد رسید. پس از بازگشت به اصفهان، هم در زمان حیات پدر مرجعیت عام یافت و صاحب نفوذ و قدرت معنوی فراوان شد. وی را به‌عنوان «جامع علوم معقول و منقول» شناخته و به قوت حافظه، حضور ذهن، نکت‌وی، سخاوت و شجاعت ستوده‌اند. آقانجفی در طول دوران مرجعیت خود، همواره در کمک به مردم، رفع ستم از ایشان و تأمین وسایل آسایش آنان کوشا بود و حدود شرعی را اجرا می‌کرد. وی با ظل‌السلطان، حاکم ستمگر اصفهان (فرزند ناصرالدین شاه) همواره درگیر بود و قدرت او از قدرت حاکم اصفهان افزون‌تر بود. مأموران استعمار انگلستان نیز که قدرت اجتماعی آقانجفی را مانع اجرای نقشه‌های خود می‌یافتند، از او بیمناک بودند. مخالفان یک بار توانستند با تحریک ناصرالدین شاه، فرمان انتقال آقانجفی را به تهران بگیرند، اما او در تهران نیز به مبارزه سیاسی و روشن‌سازی افکار عمومی ادامه داد و به اصفهان بازگردانده شد. وی در جنبش تنباکو از آغازگران مبارزه بود و به تهدیدات ظل‌السلطان و شاه اعتنا نکرد و پرچم مخالفت را از دست ننهاد. از آثار متعدد او می‌توان به ترجمه «عیون اخبار الرضا»، «اشارات ایمانیه»، «أسرار الزیارة و برهان الإنابة»، «الاجتهاد و التقلید»، «أسرار الآیات»، «أسرار الشریعة»، «أصول‌الدین و أنوار العارفین» و «بحر الحقائق في تأویل الآیات الباهرة في العترة الطاهرة» اشاره کرد. وی سرانجام در ۱۱ شعبان ۱۳۳۲ق در اصفهان درگذشت و در جوار مرقد امامزاده احمد (نواده امام باقر(ع)) به خاک سپرده شد.