صفایی حائری، علی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''على صفايى حائرى''' (۱۳۳۰-۱۳۷۸ش)، معروف به «عین صاد»، روحانی، نویسنده و اندیشمند برجسته شیعه بود که بر نگرش نظام‌مند به آموزه‌های دینی تأکید داشت. وی در سال ۱۳۳۰ش در قم در خانواده‌ای روحانی دیده به جهان گشود. پدربزرگش شیخ محمدعلی صفایی حائری از علمای نجف و از شاگردان آخوند خراسانی بود که به دعوت عبدالکریم حائری یزدی به قم هجرت کرد. علی صفایی پس از اتمام تحصیلات ابتدایی، در سیزده سالگی تحصیل علوم دینی را آغاز نمود و دروس سطح حوزه را در حدود سه سال به پایان رساند و وارد درس خارج شد. از اساتید او می‌توان به آیات عظام [[حائری، مرتضی|مرتضی حائری]]، [[سبحانی تبریزی، جعفر|جعفر سبحانی]]، [[فاضل موحدی لنکرانی، محمد|محمد فاضل لنکرانی]] و [[نوری همدانی، حسین|حسین نوری همدانی]] اشاره کرد. وی هم‌زمان با تحصیلات حوزوی، به مطالعه گسترده در زمینه ادبیات معاصر ایران و جهان پرداخت و با آثار نویسندگانی چون صادق هدایت و فرانتس کافکا آشنا شد و به تحلیل مکاتب فکری مختلف پرداخت. اولین نوشته تحلیلی خود با عنوان «مسئولیت و سازندگی» را در حدود هجده سالگی با امضای مستعار «عین صاد» منتشر کرد. وی نظام تربیتی را بر دیگر نظام‌های دینی مقدم می‌دانست و معتقد بود پیامبر با اِعمال روش تربیت اسلامی، فلسفه، عرفان، اخلاق و فقه اسلامی را در فکر و احساس و رفتار مؤمنان پرورش داده است. از آثار متعدد او می‌توان به «مسئولیت و سازندگی»، «روش برداشت از قرآن»، «روش برداشت از نهج‌البلاغه»، «روزهای فاطمه(س)»، «تطهیر با جاری قرآن» (چند جلد)، «رشد»، «صراط»، «درآمدی بر علم اصول»، «انسان»، «حقیقت حج» و «نظام اخلاقی اسلام» اشاره کرد. وی در بهمن‌ماه ۱۳۶۲ به عنوان مبلغ از طرف حوزه علمیه قم عازم جبهه‌های جنگ شد و فرزند بزرگش محمد در جبهه به شهادت رسید. صفایی حائری با هنرمندان بسیاری در ارتباط بود و اندیشه‌هایش از میانه دهه ۱۳۸۰ مورد اقبال بیشتری قرار گرفت. وی سرانجام در سحرگاه روز سه‌شنبه ۲۲ تیرماه ۱۳۷۸ش در مسیر زیارت [[امام رضا علیه‌السلام|امام رضا(ع)]] و در اثر سانحه تصادف درگذشت و در گلزار شهدای علی بن جعفر(ع) قم، نزدیک قبر فرزند شهیدش به خاک سپرده شد.