معالي السبطین: تفاوت میان نسخه‌ها

متن: "و كان روحي له الفداء وجهه أقمر و جبينه أزهر و لفظه أعذب من الشهد و أخير و أحلی من السكر. إذا مشی كأنه البدر إذا بدر و الوبل إذا مطر و له جمال ما هو غير معهود للبشر و من النور و الضياء ما تكسب عنه الشمس و القمر و من صباحة وجهه و نضارة خده أن عشقته المرأة البدوية" ref>>ر.ک: حائری مازندرانی، مهدی، ص6-5<nowiki></ref></nowiki>.

ترجمه: "جان به قربان [[امام حسن علیه‌السلام|امام مجتبی(ع)]] که خداوند همه‌ی خوبی‌ها را یکجا در او جمع نمود؛ از خلق و خوی خوبش و از چهره‌ی نیکویش و پیشانی نورانی‌اش و از سخنان زیبا و دلنشین که همه را واله و شیدای خود می‌کرد. وقتی راه می‌رفت همانند ماه تابان می‌درخشید و آن زن بدوی حق داشت، عاشق و دلباخته چهره زیبا و دلربای [[امام حسن علیه‌السلام|امام حسن(ع)]]<nowiki/>می‌شود" ref>>ر.ک: متن کتاب، ص18<nowiki></ref></nowiki>.