اختر، احمد بن فرامرز: تفاوت میان نسخه‌ها

اختر تا بر تخت نشستن فتحعلى شاه از دستگاه حکومت دور بود و در خراسان به انزوا به سر مى‌برد. در اوایل دولت قاجاریه به سبب تهمتی به خراسان گریخت  تا آنکه به پايمردی سليمان خان قاجار (متصدی آذربایجان و متخلص به «عزت») ، و سرودن چکامه‌ای در ستايش شاه، بخشوده شد و به خدمت سليمان خان درآمد. فتحعلی شاه پس از شنیدن قصیده او وی را ستود و گفت: «قصیدهٔ تو بکر و تازه است و لهذا در خور انعام بی‌اندازه، خودت را به خودت بخشیدم».

با مرگ اختر در 1232ق، اين تذکره ناتمام ماند. برادرش محمد باقر بيگ متخلص به نشاطى که خود نيز شاعر بود ، براى تكميل آن به تهران آمد و با عرضه كتاب به چند تن از درباريان از جمله محمد فاضل خان گروسى، توانست نظر فتحعلى شاه را نسبت به اتمام آن جلب كند، اما با درگذشت نشاطى (در 1234ق) ، تذکره همچنان ناتمام ماند. تکميل آن به امر فتحعلى شاه به فاضل خان گروسى سپرده شد. گروسى با اعتماد به نوشته‌های انجمن آرا به ادامه کار پرداخت و با افزودن بخش‌هايى از زندگى‌نامه فتحعلى شاه و برخى از شاهزادگان قاجار، شمار زندگى‌نامه‌ها را به 176 رساند و عنوان انجمن خاقان بر آن نهاد. او با آنکه در تدوين اين اثر از دست‌نوشته‌های اختر و نشاطى بهره کافى گرفته، نسبت بى‌دانشى به آن دو داده، و آنان را فاقد «پايه و مايه» کافى براى «فهم کلام معاصرين» دانسته است. تذکره انجمن آرا سرانجام در 1343ش، با استفاده از دست‌نوشته نشاطى (نسخه دوم)، در تبريز، به کوشش عبدالرسول خيامپور با نام تذکره اختر به چاپ رسيد.