۱۵۳٬۲۰۶
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
}} | }} | ||
{{کاربردهای دیگر|سبحانی (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|سبحانی (ابهامزدایی)}} | ||
'''محمدحسین خيابانى سبحانى''' (۱۲۹۹-۱۳۹۲ق)، فقیه برجسته و از علمای مبرز و معاصر تبریز و پدر مرجع عالیقدر آیتالله جعفر سبحانی بود. وی در شب نوزدهم ماه رمضان ۱۲۹۹ق در تبریز متولد شد. مادرش شهر بانو دختر اسماعیل میرزا (نواده فتحعلی شاه قاجار) بود. پس از دوران کودکی و آموزش ادبیات فارسی و مقدمات عربی، به دلیل عشق فطری به تحصیل معارف اسلامی، تصمیم به ادامه تحصیل گرفت. نجوم و حساب استدلالی را نزد میرزا علی منجم و سطوح عالی فقه و اصول را نزد آیتالله انگجی فراگرفت و شرح اشارات خواجه نصیرالدین طوسی را نزد فیلسوف دوران خود شیخ حسین قراجهداغی (که به یک واسطه از شاگردان میرزای جلوه بود) آموخت. برای تکمیل معارف در سال ۱۳۲۷ق رهسپار نجف اشرف شد و ۱۱ سال تمام از محضر اساتید بزرگ آن دیار مانند آیات عظام سید محمدکاظم یزدی (صاحب عروة الوثقی)، فتحالله شریعت اصفهانی و ضیاءالدین عراقی بهره برد و از آنان اجازه اجتهاد دریافت کرد. در سال ۱۳۳۹ق به ایران بازگشت و در تبریز به تدریس و تربیت محصلین و تألیف و تصنیف پرداخت. وی در خلق، حلم، تواضع، فروتنی، زهد و تقوا در میان علماء و بزرگان تبریز ضربالمثل بود. از آثار او میتوان به حاشیه بر کفایة الأصول، یک دوره صلاة استدلالی، خیارات، حاشیه بر رسائل، «أحکام الصلاة»، «احکام ملاقی الشبهات المحصوره»، «رسالة فی تحدید الکر بالوزن و المساحة» و «رسالة فی تحقیق معنی البیع» اشاره کرد. وی سرانجام در ۱۱ شوال ۱۳۹۲ق در ۹۳ سالگی در تبریز درگذشت و پس از تشییع با شکوه، پیکرش به قم منتقل و در قبرستان ابوحسین به خاک سپرده شد. | '''محمدحسین خيابانى سبحانى''' (۱۲۹۹-۱۳۹۲ق)، فقیه برجسته و از علمای مبرز و معاصر تبریز و پدر مرجع عالیقدر آیتالله جعفر سبحانی بود. وی در شب نوزدهم ماه رمضان ۱۲۹۹ق در تبریز متولد شد. مادرش شهر بانو دختر اسماعیل میرزا (نواده فتحعلی شاه قاجار) بود. پس از دوران کودکی و آموزش ادبیات فارسی و مقدمات عربی، به دلیل عشق فطری به تحصیل معارف اسلامی، تصمیم به ادامه تحصیل گرفت. نجوم و حساب استدلالی را نزد میرزا علی منجم و سطوح عالی فقه و اصول را نزد [[آیتالله انگجی]] فراگرفت و شرح اشارات خواجه نصیرالدین طوسی را نزد فیلسوف دوران خود شیخ حسین قراجهداغی (که به یک واسطه از شاگردان میرزای جلوه بود) آموخت. برای تکمیل معارف در سال ۱۳۲۷ق رهسپار نجف اشرف شد و ۱۱ سال تمام از محضر اساتید بزرگ آن دیار مانند آیات عظام [[یزدی، سید محمدکاظم بن عبدالعظیم|سید محمدکاظم یزدی]] (صاحب عروة الوثقی)، [[شریعت اصفهانی، فتحالله|فتحالله شریعت اصفهانی]] و [[عراقی، ضیاءالدین|ضیاءالدین عراقی]] بهره برد و از آنان اجازه اجتهاد دریافت کرد. در سال ۱۳۳۹ق به ایران بازگشت و در تبریز به تدریس و تربیت محصلین و تألیف و تصنیف پرداخت. وی در خلق، حلم، تواضع، فروتنی، زهد و تقوا در میان علماء و بزرگان تبریز ضربالمثل بود. از آثار او میتوان به حاشیه بر کفایة الأصول، یک دوره صلاة استدلالی، خیارات، حاشیه بر رسائل، «أحکام الصلاة»، «احکام ملاقی الشبهات المحصوره»، «رسالة فی تحدید الکر بالوزن و المساحة» و «رسالة فی تحقیق معنی البیع» اشاره کرد. وی سرانجام در ۱۱ شوال ۱۳۹۲ق در ۹۳ سالگی در تبریز درگذشت و پس از تشییع با شکوه، پیکرش به قم منتقل و در قبرستان ابوحسین به خاک سپرده شد. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||