ابن علان صدیقی، احمد بن ابراهیم: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '{{وابستهها}}' به '{{وابستهها}} ') |
جز (جایگزینی متن - 'دايرة المعارف' به 'دايرةالمعارف') |
||
خط ۵۶: | خط ۵۶: | ||
دايرةالمعارف بزرگ اسلامى، زير نظر [[موسوی بجنوردی، محمدکاظم|كاظم موسوى بجنوردى]]، ج4، ص324، چاپ دوم، تهران، 1377، مقاله به قلم [[مایل هروی، نجیب|نجيب مايل هروى]]. | |||
نسخهٔ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷، ساعت ۱۴:۰۱
نام | ابن علان صدیقی، احمد بن ابراهیم |
---|---|
نامهای دیگر | شافعی نقشبندی، احمد بن ابراهیم
صدیقی، احمد بن ابراهیم |
نام پدر | |
متولد | |
محل تولد | |
رحلت | 1033 هـ.ق |
اساتید | |
برخی آثار | |
کد مؤلف | AUTHORCODE20933AUTHORCODE |
«ابن عَلاّن، شهاب الدين احمد بن ابراهيم بن محمد علان شافعى» (975- رمضان 1033ق)، از صوفيان نقشبندى است كه به استناد نسب نامهاى منظوم كه خودش سروده، نسبتش با 20 واسطه به ابوبكر مىرسيده است و به همين جهت او را «صديقى» نيز ناميدهاند. از نسبنامه مذكور برمىآيد كه بعضى از اجداد او در ايران مىزيستهاند، چنانكه جد چهارمش على بن مباركشاه از دانشمندان مشهور شيراز در سده 8ق به شمار مىرفته است. اينكه ابن علان زبان فارسى را هم مىدانسته است، از پيوند او با ايران و به تعبيرى ديگر از ايرانى بودن او حكايت دارد. اگر درست باشد كه وى در مكه به دنيا آمده است، بدون ترديد مىبايست كه مهاجرت خانوادهاش از ايران و اقامتشان در مكه به روزگار پدرش ابراهيم و يا جدش محمد علان اتفاق افتاده باشد؛ زيرا او خود زبان فارسى را چنان خوب مىدانسته كه به ترجمه آثار مكتوب آن پرداخته است و اين نكته حاكى از آن است كه وى در خانوادهاى پرورش يافته بوده كه به فارسى آشنايى كامل داشته و بدان تكلم مىكردهاند. از مراتب و مراحل اوليه تحصيلات علمى او اطلاعى در دست نيست، اما به اعتبار قول محبى كه او را در زمره دانشمندان بلند مرتبه بهشمار آورده و هم به لحاظ آنكه برادرزاده اش محمد على به نزد او قرائت قرآن، حديث، فقه، و تصوف آموخته است، مىتوان گفت كه وى پيش از گرايش به تصوف به تحصيل علوم دينى اهتمام داشته و آنگاه دست ارادت به تاج الدين بن زكريا عثمانى نقشبندى (د 1050ق) داده و معارف صوفيه را در طريقه نقشبندى از او فراگرفته و به مقام شيخى و ارشاد رسيده است. وى در مكه وفات يافت و در جانب غربى مزار حضرت خديجه(ع) به خاك سپرده شد.
از نوشته هاى ابن علان كه بيشتر شرحهايى است بر چند قصيده و سخنان صوفيان پيشين، برمىآيد كه وى اگرچه به قول محبى به مقام پيشوايى در تصوف رسيده بود، اما اين نظر درباره او به جنبه عملى وى در تصوف ارتباط دارد نه به وجهه علمى و يافتههاى برخاسته از مواجيد و اذواق صوفيانه.
آثار
1- شرح قصيده بنت المَيْلَق: شرحى است بر قصيده صوفيانه محمد بن عبدالدائم بن محمد بن سلامه شاذلى.
2- شرح قصيدة ابن مَدْيَن: شرحى است بر قصيدهاى مشهور از شعيب بن الحسن مغربى تلمسانى كه همراه با شرح پيشين منتشر شده است.
3- رسالة في الطريقة النقشبندية: در بيان آداب خانقاهى و احوال مشايخ نقشبنديه كه مؤلف با ذكر احوال پيرش تاج الدين، آن را شروع كرده است.
4- شرح حكم أبي مدين: شرحى است كه در آن از عادات و آداب خانقاهى سخن رفته است.
5- شرح قصيدة ابن الجليل في التصوف.
6- شفاء الأسقام: رسالهاى است در طب.
منبع مقاله
دايرةالمعارف بزرگ اسلامى، زير نظر كاظم موسوى بجنوردى، ج4، ص324، چاپ دوم، تهران، 1377، مقاله به قلم نجيب مايل هروى.