مقاصد الشريعة: تفاوت میان نسخه‌ها

مقاصد الشريعة
مقاصد الشريعة
پدیدآوران	رفاعی، عبد الجبار (نويسنده) شمس‌الدین، محمدمهدی (نویسنده) فضل‌الله، سید محمدحسین ( نویسنده) أمین، محمد حسن ( نویسنده) ترابی، حسن ( نویسنده) ریسونی، احمد ( نویسنده) فضلی، عبدالهادی ( نویسنده) عطیه، جمال الدین ( نویسنده)
ناشر	دار الفکر
مکان نشر	سوریه - دمشق
سال نشر	1422ق - 2002م
چاپ	1
زبان	عربی
تعداد جلد	1
کد کنگره	/ر7الف3 167 BP
نورلایب	مطالعه و دانلود pdf
	v; t; e;

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۵۱

مقاصد الشريعة، اثر عبدالجبار رفاعی، مجموعه‌ای از گفتگوهای فکری با اندیشمندان برجسته معاصر است که به تبیین جایگاه اهداف شریعت در نوسازی استنباط فقهی و پاسخگویی به نیازهای زمانه می‌پردازد.

ساختار و محتوا

کتاب دربردارنده مجموعا، هشت بخش اصلی است که هر بخش به گفتگوی تفصیلی با یکی از صاحب‌نظران حوزه اندیشه اسلامی اختصاص یافته است که عبارتند از:

محمدمهدی شمس‌الدین: گفتگوی وی، به‌ تفکیک خطاب‌های تکلیفی در کتاب و سنت، بین فردی و اجتماعی اختصاص یافته؛ وی معتقد است خطاب‌های شرعی به دو دسته تقسیم می‌شوند: خطاب به «امت» به‌عنوان یک مجموعه و خطاب به «فرد». او استدلال می‌کند که فقه سنتی بسیاری از تکالیف اجتماعی (مانند جهاد یا زکات) را به غلط بر دوش آحاد افراد قرار داده؛ درحالی‌که اینها وظایف دولت و امت هستند و در نتیجه بحث عسر و حرج در این مورد بی‌معناست^[۱].
محمدحسین فضل‌الله: وی به ضرورت توجه به علل احکام شرعی در معاملات و ارتباطات و امثال این امور و نیز به ضرورت تحدید و تعریف روش فقهی‌ای که راه را برای موضوعات جدید باز می‌کند و... اشاره می‌نماید^[۲].
طه جابر العلوانی: وی با غور در تاریخ، درآمیخته بودن شرایع پیشین با اصر و حرج و اغلال را بیان می‌کند و مبرا بودن شریعت آخرین را از این امور خاطرنشان می‌سازد، سپس راهی جدید را با الهام از قرآن برای پویا نمودن فقه پیشنهاد می‌دهد^[۳].
محمدحسن امین: وی میان «شریعت» (امر الهی و ثابت) و «فقه» (فهم بشری و متغیر) تمایز قائل است. او فقه را یک فعالیت معرفتی نسبی و تاریخی می‌داند که باید از علوم انسانی و تحولات اجتماعی تغذیه کند^[۴]. وی تأکید دارد که فقه نباید در انحصار طبقه خاصی باشد، بلکه باید به تمام حیات انسان تسری یابد و با واقعیت‌های مدرن پیوند بخورد^[۵].
حسن ترابی: وی به رابطه میان «ثابت» و «متغیر» و بین «مطلق» و «نسبی» می‌پردازد و معتقد است ایمان، حقیقتی پویاست که باید در هر لحظه با واقعیت‌های متغیر جهان بازسازی شود^[۶].
احمد ریسونی: وی با نقد دیدگاهی که احکام عبادی را غیر قابل تعلیل (غیر معلل) می‌داند، استدلال می‌کند که تمام شریعت برای خیر و مصلحت بندگان است^[۷].

عبدالهادی فضلی و جمال‌الدین عطیه، از دیگر اندیشمندانی هستند که گفتگوهایشان، در کتاب آمده است^[۸].

پانویس

↑ ر.ک: مقدمه، ص8
↑ ر.ک: همان، ص9
↑ ر.ک: همان، ص10-11
↑ ر.ک: همان، ص11
↑ ر.ک: همان
↑ ر.ک: همان، ص12
↑ ر.ک: همان، ص13
↑ ر.ک: همان، ص13-14

منابع مقاله

مقدمه کتاب.

وابسته‌ها

[1] ر.ک: مقدمه، ص8

[2] ر.ک: همان، ص9

[3] ر.ک: همان، ص10-11

[4] ر.ک: همان، ص11

[5] ر.ک: همان

[6] ر.ک: همان، ص12

[7] ر.ک: همان، ص13

[8] ر.ک: همان، ص13-14

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

@@ خط ۶: / خط ۶: @@
 | پدیدآوران =
 [[رفاعی، عبد الجبار]] (نويسنده)
-[[شمس‌الدین، محمد مهدی ]] (نویسنده)
+[[شمس‌الدین، محمدمهدی]] (نویسنده)
-[[فضل‌‌ الله، محمدحسین ]] ( نویسنده)
+[[فضل‌الله، سید محمدحسین]] ( نویسنده)
-[[أمین، محمد حسن ]] ( نویسنده)
+[[أمین، محمد حسن]] ( نویسنده)
-[[ترابی، حسن ]] ( نویسنده)
+[[ترابی، حسن]] ( نویسنده)
-[[ریسونی، احمد ]] ( نویسنده)
+[[ریسونی، احمد]] ( نویسنده)
-[[فضلی، عبدالهادی ]] ( نویسنده)
+[[فضلی، عبدالهادی]] ( نویسنده)
 [[عطیه، جمال الدین]] ( نویسنده)
 |زبان
@@ خط ۳۱: / خط ۳۱: @@
 | پیش از =
 }}
-'''مقاصد الشريعة'''، اثر [[عبدالجبار رفاعی]]، مجموعه‌ای از گفتگوهای فکری با اندیشمندان برجسته معاصر است که به تبیین جایگاه اهداف شریعت در نوسازی استنباط فقهی و پاسخگویی به نیازهای زمانه می‌پردازد.
+'''مقاصد الشريعة'''، اثر [[رفاعی، عبدالجبار|عبدالجبار رفاعی]]، مجموعه‌ای از گفتگوهای فکری با اندیشمندان برجسته معاصر است که به تبیین جایگاه اهداف شریعت در نوسازی استنباط فقهی و پاسخگویی به نیازهای زمانه می‌پردازد.
 ==ساختار و محتوا==
 کتاب دربردارنده مجموعا، هشت بخش اصلی است که هر بخش به گفتگوی تفصیلی با یکی از صاحب‌نظران حوزه اندیشه اسلامی اختصاص یافته است که عبارتند از:
-# محمدمهدی شمس‌الدین: گفتگوی وی، به‌ تفکیک خطاب‌های تکلیفی در کتاب و سنت، بین فردی و اجتماعی اختصاص یافته؛ وی معتقد است خطاب‌های شرعی به دو دسته تقسیم می‌شوند: خطاب به «امت» به‌عنوان یک مجموعه و خطاب به «فرد». او استدلال می‌کند که فقه سنتی بسیاری از تکالیف اجتماعی (مانند جهاد یا زکات) را به غلط بر دوش آحاد افراد قرار داده؛ درحالی‌که اینها وظایف دولت و امت هستند و در نتیجه بحث عسر و حرج در این مورد بی‌معناست<ref>ر.ک: مقدمه، ص8</ref>.
+# [[شمس‌الدین، محمدمهدی|محمدمهدی شمس‌الدین]]: گفتگوی وی، به‌ تفکیک خطاب‌های تکلیفی در کتاب و سنت، بین فردی و اجتماعی اختصاص یافته؛ وی معتقد است خطاب‌های شرعی به دو دسته تقسیم می‌شوند: خطاب به «امت» به‌عنوان یک مجموعه و خطاب به «فرد». او استدلال می‌کند که فقه سنتی بسیاری از تکالیف اجتماعی (مانند جهاد یا زکات) را به غلط بر دوش آحاد افراد قرار داده؛ درحالی‌که اینها وظایف دولت و امت هستند و در نتیجه بحث عسر و حرج در این مورد بی‌معناست<ref>ر.ک: مقدمه، ص8</ref>.
-# محمدحسین فضل‌الله: وی به ضرورت توجه به علل احکام شرعی در معاملات و ارتباطات و امثال این امور و نیز به ضرورت تحدید و تعریف روش فقهی‌ای که راه را برای موضوعات جدید باز می‌کند و... اشاره می‌نماید<ref>ر.ک: همان، ص9</ref>.
+# [[فضل‌الله، سید محمدحسین|محمدحسین فضل‌الله]]: وی به ضرورت توجه به علل احکام شرعی در معاملات و ارتباطات و امثال این امور و نیز به ضرورت تحدید و تعریف روش فقهی‌ای که راه را برای موضوعات جدید باز می‌کند و... اشاره می‌نماید<ref>ر.ک: همان، ص9</ref>.
-# طه جابر العلوانی: وی با غور در تاریخ، درآمیخته بودن شرایع پیشین با اصر و حرج و اغلال را بیان می‌کند و مبرا بودن شریعت آخرین را از این امور خاطرنشان می‌سازد، سپس راهی جدید را با الهام از قرآن برای پویا نمودن فقه پیشنهاد می‌دهد<ref>ر.ک: همان، ص10-11</ref>.
+# [[طه جابر العلوانی]]: وی با غور در تاریخ، درآمیخته بودن شرایع پیشین با اصر و حرج و اغلال را بیان می‌کند و مبرا بودن شریعت آخرین را از این امور خاطرنشان می‌سازد، سپس راهی جدید را با الهام از قرآن برای پویا نمودن فقه پیشنهاد می‌دهد<ref>ر.ک: همان، ص10-11</ref>.
-# محمدحسن امین: وی میان «شریعت» (امر الهی و ثابت) و «فقه» (فهم بشری و متغیر) تمایز قائل است. او فقه را یک فعالیت معرفتی نسبی و تاریخی می‌داند که باید از علوم انسانی و تحولات اجتماعی تغذیه کند<ref>ر.ک: همان، ص11</ref>. وی تأکید دارد که فقه نباید در انحصار طبقه خاصی باشد، بلکه باید به تمام حیات انسان تسری یابد و با واقعیت‌های مدرن پیوند بخورد<ref>ر.ک: همان</ref>.
+# [[محمدحسن امین]]: وی میان «شریعت» (امر الهی و ثابت) و «فقه» (فهم بشری و متغیر) تمایز قائل است. او فقه را یک فعالیت معرفتی نسبی و تاریخی می‌داند که باید از علوم انسانی و تحولات اجتماعی تغذیه کند<ref>ر.ک: همان، ص11</ref>. وی تأکید دارد که فقه نباید در انحصار طبقه خاصی باشد، بلکه باید به تمام حیات انسان تسری یابد و با واقعیت‌های مدرن پیوند بخورد<ref>ر.ک: همان</ref>.
-# حسن الترابی: وی به رابطه میان «ثابت» و «متغیر» و بین «مطلق» و «نسبی» می‌پردازد و معتقد است ایمان، حقیقتی پویاست که باید در هر لحظه با واقعیت‌های متغیر جهان بازسازی شود<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.
+# [[حسن الترابی|حسن ترابی]]: وی به رابطه میان «ثابت» و «متغیر» و بین «مطلق» و «نسبی» می‌پردازد و معتقد است ایمان، حقیقتی پویاست که باید در هر لحظه با واقعیت‌های متغیر جهان بازسازی شود<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.
-# احمد ریسونی: وی با نقد دیدگاهی که احکام عبادی را غیر قابل تعلیل (غیر معلل) می‌داند، استدلال می‌کند که تمام شریعت برای خیر و مصلحت بندگان است<ref>ر.ک: همان، ص13</ref>.
+# [[احمد ریسونی]]: وی با نقد دیدگاهی که احکام عبادی را غیر قابل تعلیل (غیر معلل) می‌داند، استدلال می‌کند که تمام شریعت برای خیر و مصلحت بندگان است<ref>ر.ک: همان، ص13</ref>.
-عبدالهادی الفضلی و جمال‌الدین عطیه، از دیگر اندیشمندانی هستند که گفتگوهایشان، در کتاب آمده است<ref>ر.ک: همان، ص13-14</ref>.
+[[فضلی، عبدالهادی|عبدالهادی فضلی]] و [[جمال‌الدین عطیه]]، از دیگر اندیشمندانی هستند که گفتگوهایشان، در کتاب آمده است<ref>ر.ک: همان، ص13-14</ref>.
 ==پانویس==
@@ خط ۵۵: / خط ۵۵: @@
 [[رده:کتاب‌شناسی]]
+[[رده:اسلام، عرفان، غیره]]
-[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
+[[رده: فقه و اصول]]
+[[رده:اصول فقه (مباحث خاص)]]
+[[رده:مقالات بازبینی شده2 خرداد 1405]]
 [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ اردیبهشت 1405 توسط عباس مکرمی]]
 [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ اردیبهشت 1405 توسط محسن عزیزی]]